Το τελευταίο διάστημα, ως αποτέλεσμα της τρέλας που έχει καταλάβει το τουρκικό πολιτικό σύστημα και το τουρκικό κράτος για το Αιγαίο, που βρίσκει την έκφρασή του στο δόγμα και τον αναμενόμενο νόμο της Γαλάζιας Πατρίδας, και η ίδια η τουρκική κοινωνία έχει καταληφθεί από την ίδια τρέλα της διεκδίκησης του Αιγαίου.
Στο πλαίσιο αυτό της συλλογικής παραφροσύνης, μεγάλη μερίδα των διεκδικητών του Αιγαίου, αρέσκεται σε αναρτήσεις της να κυκλοφορεί έναν ελληνικό χάρτη στον οποίον παρουσιάζονται τα νησιά της Ελλάδος, χρωματισμένα με γαλάζιο χρώμα. Ο χάρτης είναι αυτός που δημοσιεύεται στο παρόν άρθρο.
Παρουσιάζοντας αυτόν τον χάρτη, ισχυρίζονται ότι αποτελεί γεωγραφικό ανορθολογισμό το γεγονός ότι όλα αυτά τα νησιά ανήκουν στην Ελλάδα, ειδικά εκείνα που βρίσκονται εγγύς των μικρασιατικών ακτών.
Ένας Τούρκος, που φαίνεται ότι απηύδησε από αυτά που λέγονται και γράφονται για το θέμα, έγραψε ένα άρθρο, που βάζει τα πράγματα στη θέση τους, ενώ βάζει στη θέση τους εκτός από τους Τούρκους και τους Έλληνες πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιολογούντες που μιλούν για «τις δύο πλευρές του Αιγαίου», αγνοώντας τα νησιά, που δηλώνουν ότι «το Αιγαίο δεν είναι Ελληνική λίμνη», ότι «και οι Τούρκοι έχουν δικαιώματα στο Αιγαίο», που μας επιπλήττουν λέγοντας «να μην είμαστε μοναχοφάηδες», που μιλούν για «μαξιμαλιστικές θέσεις» και άλλα… μαργαριτάρια του ελληνικού νεοραγιαδισμού.
Ας δούμε λοιπόν τι λέει ο Çınar ÖZCAN απευθυνόμενος στους Τούρκους εθνικιστές, κάνοντας ταυτόχρονα μαθήματα και στους εν Ελλάδι νεοραγιάδες:
«Κοιτάζοντας αυτόν τον χάρτη και εξακολουθώντας να κάνετε σχόλια αποκομμένα από την πραγματικότητα, όπως “Μπορεί να υπάρχει ελληνικό νησί κάτω από τη μύτη μας, αυτό το μέρος θα έπρεπε να ήταν δικό μας”, υπάρχει κάτι πολύ βασικό που δεν καταλαβαίνετε: Θεωρείτε τον χάρτη απλώς ως γεωγραφική εγγύτητα, αλλά κάθε μπλε τελείωμα εκεί είναι το αποτέλεσμα στρατιωτικής και δημογραφικής πραγματικότητας αιώνων.
»Οι ντόπιοι πληθυσμοί αυτών των νησιών είναι ιστορικά Έλληνες και σήμερα επίσημα είναι εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας. Ναι, τα νησιά είναι κάτω από την Ανατολία, αλλά το Αιγαίο, λόγω της γεωγραφικής του δομής, είναι φυσικά μια ελληνική θάλασσα και αυτή η κατάσταση τους παρέχει τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτά τα σύνορα σάς φαίνονται παράξενα, ακόμα και μη αποδεκτά· επειδή δεν γνωρίζετε την ιστορία. Αν ήταν το φυσιολογικό, δηλαδή το φυσικό αποτέλεσμα των ισορροπιών ισχύος εκείνης της εποχής, σήμερα δεν θα ανήκαν μόνο εκείνα τα νησιά στους Έλληνες, αλλά και η Σμύρνη και ολόκληρη η περιοχή του Αιγαίου!
»Ενώ δεν είχατε ούτε ένα επιβατηγό πλοίο για να πάτε στα νησιά που λέτε ότι είναι “κάτω από τη μύτη μας”, η Ελλάδα είχε στο Αιγαίο ένα σύγχρονο πολεμικό ναυτικό και στους Βαλκανικούς Πολέμους τα πήρε ένα προς ένα, με τα χέρια στις τσέπες. Η Βρετανία, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν έριξε την Ελλάδα πάνω μας, τους είχε υποσχεθεί ακριβώς αυτή την ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης με τον πυκνό ελληνικό πληθυσμό. Η στρατιωτική μας αντίσταση στον χερσαίο πόλεμο ματαίωσε αυτό το σχέδιο και έτσι σώσαμε τη Σμύρνη στη Λοζάνη. Δηλαδή, η κατάσταση εκείνων των νησιών για τα οποία σήμερα κάνετε εθνικιστικές κραυγές δεν είναι αποτυχία της Λοζάνης· είναι η αναπόφευκτη, υποχρεωτική διπλωματική ισορροπία που μας υποχρέωσε να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με μηδενική ναυτική ισχύ.
»Για όσους δεν καταλαβαίνουν το θέμα, ας το θέσουμε πιο καθαρά: Γιατί η Σμύρνη λεγόταν για αιώνες “Γκιαούρ Ισμίρ”, το έχετε σκεφτεί ποτέ; Εκτός από τη συνοικία Καρσίγιακα (σ.τ.μ. Κορδελιό), όπου οι Οθωμανοί έστειλαν Τούρκους μόνο και μόνο για να εξισορροπήσουν τον πληθυσμό, η Σμύρνη και τα περίχωρά της ήταν εντελώς ρωμαίικη και ελληνική περιοχή. Αν δεν είχε ιδρυθεί η Τουρκική Δημοκρατία και δεν είχε γίνει η τεράστια ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, σήμερα στη Σμύρνη που καμαρώνετε δεν θα υπήρχε καν τουρκική κυριαρχία. Σταματήστε να κοιτάτε τον χάρτη και να θρηνείτε με άγνοια· σε έναν κόσμο χωρίς ναυτική ισχύ, το να ανήκουν τα νησιά κάτω από τη μύτη σας σε κάποιον άλλο δεν είναι “ανωμαλία”, είναι η πιο απλή αλήθεια της ιστορίας.
»Γι’ αυτό, ας σταματήσουμε πια να δημιουργούμε ηλίθιες εντάσεις με την Ελλάδα και να προκαλούμε ρητορικές που μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και σε πόλεμο. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε περιπέτειες· αλλιώς, τη στιγμή που θα πάτε να ακυρώσετε τη Λοζάνη, που θα επιχειρήσετε να ανατρέψετε εκείνο το διπλωματικό τραπέζι, όχι μόνο δεν θα πάρετε τα νησιά, αλλά θα χάσετε στο τραπέζι και όσα με χίλιες δυσκολίες κερδίσαμε στη Λοζάνη.»
Τελικά τη μια Τούρκοι διπλωμάτες, την άλλη Τούρκοι αρθρογράφοι, δίνουν μαθήματα πολιτικής και ιστορίας στους νεοραγιάδες της Ελλάδας.
Κάτι είναι κι αυτό…
