Καλοκαίρι 2026. Κοιτάζοντας κάποιος τον σημερινό θεατρικό χάρτη, τόσο των –λιγοστών– σταθερών καλοκαιρινών σκηνών, όσο και τους θιάσους που βγαίνουν περιοδεία ανά τη χώρα, διαπιστώνει ότι τα τρία από τα έργα (δύο original και ένα διασκευή) ανήκουν στο δίδυμο Παπαθανασίου-Ρέππα. Ή αλλιώς στα «παιδιά» όπως τους αποκαλούν, ακόμα, παρόλο που κλείνουν 40 χρόνια συνεργασίας. Και το ευχάριστο είναι ότι βρίσκονται στην επικαιρότητα με καινούργια έργα και όχι μόνο με τα προηγούμενά τους.
Γιατί ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας είναι κλασικοί, αλλά και σύγχρονοι. Και βέβαια είναι εν ζωή, δίπλα μας και δημιουργικοί.
Και δεν είναι μόνο το φετινό καλοκαίρι που κυριαρχούν, αφού για τον χειμώνα έχει ήδη ανακοινωθεί η συνέχεια του Μπαμπάδες με ρούμι (για 5η σεζόν στο θέατρο Αλίκη, συν την πρώτη χρονιά που ανέβηκε το 1996) αλλά και ένα παλιότερό έργο τους και μάλιστα δραματικό το Ο Έβρος απέναντι. Το τελευταίο ανέβηκε πρώτη φορά το 2001 σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και την επόμενη χρονιά, το 2002, κέρδισε το θεατρικό βραβείο «Κάρολος Κουν», στην κατηγορία «Δραματουργίας Ελληνικού Έργου». Από το φθινόπωρο λοιπόν το ανεβαίνει στο θέατρο «Άνεσις» σε σκηνοθεσία του, hot αυτή την περίοδο, Γιώργου Τσουρή. Και ακόμα δεν έχει στηθεί όλη η σεζόν.
Πιστοί στην ιστορία των μεγάλων συγγραφικών διδύμων που έγραψαν ιστορία στη χώρα μας (Σακελλάριος -Γιαννακόπουλος/ Γιαλαμάς -Πρετεντέρης/ Τσιφόρος -Βασιλειάδης) πήγαν πιο πέρα τη θεματολογία, προσαρμοσμένη στην εκάστοτε εποχή, χωρίς να ξεχνούν ότι απευθύνονται στον Έλληνα θεατή. Και ξέχωρα από το ταλέντο τους, αυτό φαίνεται να είναι όχι μόνο το μυστικό της επιτυχίας τους, αλλά και της διαχρονικότητάς τους, που φέτος φτάνει τα 40 χρόνια συνεργασίας τους. Kαι στην ουσία αυτές οι τέσσερις δεκαετίες έχουν σαν σκηνικό και την εξέλιξη της χώρας μας.
Πού να πάμε απόψε
Εν αρχή ην το «Άλσος». Ένας χώρος που λειτούργησε ξανά το 2019 με δικό τους έργο το Δικό μας σινεμά. Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που ένα παλαιότερο θέατρο έκανε εγκαίνια με δικό τους έργο. Είχε συμβεί το 2006 με το Τσινετσιτά που έκανε πρεμιέρα στο ανακαινισμένο «Αλίκη», αλλά και το Πριν το χάραμα στο Βέμπο, το 2014. Το λες και ρεκόρ και τους το δίνεις.
Πάμε στο σημερινό «Άλσος» και στο έργο Του αγοριού απέναντι. Που φυσικά από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς που πηγαίνει η υπόθεση. Ελλάδα, καλοκαίρι, ένα νησί και όλη η κινηματογραφική κουλτούρα που έχει περάσει στο DNA μας, μαζί με τα ΣΠΟΥΔΑΙΑ τραγούδια του Μίμη Πλέσσα. Δηλαδή παίρνουν εικόνες και ιστορίες από τότε και τις κοιτάνε με τη ματιά τού σήμερα. Ασχέτως αν η υπόθεση διαδραματίζεται στο 1965. Γιάννης Τσιμιτσέλης, Κατερίνα Γερονικολού, Κατερίνα Ζαρίφη αλλά και ο Αλέξης Γεωργούλης στην επιστροφή του στο θέατρο και πολλοί άλλοι ηθοποιοί σε ένα καλοκαιρινό θέαμα, με ζωντανή ορχήστρα και τραγούδι, μπαλέτο και χρώμα.
Από την άλλη υπάρχει η σατιρική κωμωδία Όχι άλλο κάρβουνο, που ξεκινάει περιοδεία ανά την Ελλάδα από την 1η Ιουλίου και ο προγραμματισμός φτάνει μέχρι αρχές Σεπτεμβρίου. Ότι ζούμε σήμερα –και δεν είναι και λίγα– από πολιτικοκοινωνική κατάσταση, μέχρι τα social media και τα ΜΜΕ, ιδωμένα με τη ματιά του διδύμου. Κώστας Καζάκας, Ματθίλδη Μαγγίρα, Γιώργος Χρανιώτης είναι μερικοί από τους ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν στην παράσταση.
Η τρίτη παράσταση που υπογράφουν είναι ο κλασικός Κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου, που σηματοδοτεί την επιστροφή του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στην κωμωδία. Και αυτό σε περιοδεία και αυτό σε κείμενο (διασκευή συγκεκριμένα) και σκηνοθεσία των «παιδιών».
Ορεστιάδα-Λουτράκι-Αθήνα
Ο Θανάσης Παπαθανασίου, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ορεστιάδα. Μικρός ήθελε να γίνει δημοσιογράφος και δη αθλητικογράφος. Κατέβηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (το οποίο δεν το τελείωσε ποτέ) αλλά και στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου. Στην τελευταία έμεινε για 1,5 χρόνο.
Τον χειμώνα του 1984 μπαίνει στη συγγραφική ομάδα που γράφουν την επιθεώρηση Αναδομήστε μας κι αφήστε μας, που ανέβηκε στο θέατρο Μινώα, με πρωταγωνίστρια την Άννα Βαγενά. Με την ηθοποιό θα ταιριάξουν και θα συνεργαστούν και στην επόμενη επιθεώρηση. Όπως θα διαβάσετε παρακάτω η Άννα Βαγενά, υπήρξε η μοιραία γυναίκα, με την καλή έννοια, και για τους δυο. Πριν από μερικά χρόνια η ηθοποιός είχε μιλήσει σε αφιέρωμα που είχε γίνει στο δίδυμο και μεταξύ άλλων είχε αποκαλύψει πως ο Παπαθανασίου όποτε ανέβαινε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, της έφερνε και φρέσκα αυγά.
Το 1985, ο Παπαθανασίου συγγράφει μαζί με τον νεαρό τότε Χάρη Ρώμα, την επιθεώρηση Και τώρα πάλι…ΑΜΟΚ, που ανέβηκε στο θέατρο Βέμπο.
Από την άλλη, ο συνομήλικός του Μιχάλης Ρέππας γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λουτράκι. Σπούδασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου.
Ο Μιχάλης Ρέππας είχε δηλώσει πως η χειρότερη στιγμή στην ζωή του ήταν όταν το 1981 τον κάλεσε ο πατέρας του, για να του μπει ότι δεν μπορεί πλέον να τον ενισχύει οικονομικά, καθώς λόγω των σεισμών είχε χάσει τα ενοίκια που έπαιρνε από κάποια σπίτια.
Ο Μιχάλης ξεκίνησε να δουλεύει και μια από τις πρώτες του δουλειές ήταν σερβιτόρος.
Το 1985 μαζί με μια ομάδα ηθοποιών από τη δραματική σχολή ανέβασαν την επιθεώρηση Έλα Βουλή στον τόπο σου στο καλοκαιρινό θέατρο Λαμπέτη (η πρώτη παράσταση που ανέβηκε εκεί, γιατί μέχρι την άνοιξη του 1984 ήταν ο κινηματογράφος «Γρανάδα»). Άλλοι ηθοποιοί που έπαιζαν ήταν οι Τζόυς Ευείδη, Μαρία Φιλίππου, Μαίρη Σταυρακέλη, Δημήτρης Τάρλοου και η αξέχαστη Νατάσα Μανίσαλη.
Το καλοκαίρι του 1986 , η ίδια ομάδα κάνει δεύτερη επιθεώρηση με σκηνοθέτη τον Γιάννη Δαλιανίδη. Ανεβαίνει στο θέατρο Περοκέ με τίτλο Υπάρχουν και χειρότερα.
Εκείνη την περίοδο η Άννα Βαγενά ανέβασε στο θέατρο Σμαρούλα την επιθεώρηση Άλλος Χαβάη… άλλος πληρώνει, που βασιζόταν σε κείμενα νέων –τότε– δημιουργών. Η ηθοποιός κρίνει ότι οι δυο τους μπορούν να γράψουν ένα νούμερο. Και γίνεται.
Η επιθεώρηση σκίζει εισπρακτικά και γίνεται βιντεοκασέτα –ήταν η εποχή που κυριαρχούσε το είδος. Και γνωρίζει και άλλες δυο συνέχειες. Για την ιστορία ο Ρέππας είχε πει σε συνέντευξή του, ότι η πρώτη εντύπωση που είχε από τον Παπαθανασίου ήταν πως του φάνηκε σνομπ.
Η τηλεοπτική δικαίωση
Η πρώτη τους συνεργασία εξολοκλήρου γίνεται με την τηλεοπτική σειρά το Κανάλι της Βαγγελίτσας. Έκτοτε οι δυο τους δεν χώρισαν ποτέ συγγραφικά. Όσο για τη σειρά; Βλέποντας την κάποιος μερικά χρόνια αργότερα, καταλαβαίνει όχι μόνο πόσο προχωρημένη για την εποχή της ήταν, αλλά και προφητική για ότι ακολούθησε λίγο αργότερα με τα ιδιωτικά κανάλια. Στην εποχή του πάντως, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από τους κριτικούς. Είπαμε πολύ μπροστά από την εποχή του.
Και φτάνουμε στις αρχές του 1990 που έχει αρχίσει η κυριαρχία των ιδιωτικών καναλιών. Και τότε εμφανίζονται οι Τρεις χάριτες. Αυτή τη φορά οι κριτικοί τούς εξυψώνουν και η σειρά όχι μόνο γίνεται τεράστια επιτυχία, αλλά ακόμα και σήμερα αποτελεί κομμάτι της εγχώριας κουλτούρας μας. Παρασκηνιακά τη σειρά την είχαν απορρίψει δυο κανάλια (ΕΡΤ και ΑΝΤ1) ενώ αρχικά η Μίρκα Παπακωνσταντίνου επρόκειτο να είναι μια από τις αδελφές Χαρίτου, αλλά εκείνη δεν μπορούσε λόγω κλεισμένων επαγγελματικών υποχρεώσεων. Τον ρόλο της υποδύθηκε τελικά η Νένα Μεντή.
Η σειρά κρατάει τρεις σεζόν. Ακολουθεί μια σεζόν τηλεοπτικής ανάπαυσης και το 1993 έρχεται το Δις εξαμαρτείν. Σε προσωπικό επίπεδο ο Μιχάλης Ρέππας βιώνει μια τραγωδία, καθώς τότε «φεύγει» ο πατέρας του. Η εν λόγω σειρά είναι η αγαπημένη του Ρέππα, αλλά στην περίοδο συγγραφής του, οι εντάσεις στην επαγγελματική σχέση των δυο, έφτασε στο ζενίθ. «Όταν τελείωσε το Δις εξαμαρτείν βγάλαμε όλα μας τα αρνητικά. Είπαμε ότι πιο βαρύ είχε να πει ο ένας στον άλλον. Από εκεί και πέρα αρχίσαμε να πιστώνουμε και όχι να χρεώνουμε ο ένας τον άλλον», έχει δηλώσει ο Μιχάλης Ρέππας.
Πάντως και η μεγαλύτερη εντασή τους, δεν έχει κρατήσει πάνω από μια μέρα. Όσο αφορά τη σειρά, στην αρχή έπιασε λίγο το κοινό στον ύπνο. Το 1993 μια ιστορία με ένα ερωτικό τρίγωνο και δη κωμωδία, ήταν κάπως πρωτόγνωρο. Όμως στην πορεία αγαπήθηκε από τον κόσμο. Στα επόμενα χρόνια, οι συγγραφείς
είχαν απαγορεύσει στο Mega τις επαναλήψεις των δύο σειρών, για να μην υπάρξει φθορά. Μόνο που πριν λίγο καιρό σε τηλεοπτική τους συνέντευξη είπαν ότι έχουν μετανιώσει για αυτή τους την απόφαση και ότι πολύ θα ήθελαν οι 3 χάριτες να ήταν το αντίστοιχο Κωνσταντίνου και Ελένης για το Mega. Σε επίπεδο καθημερινών επαναλήψεων.
Καίγοντας το σανίδι
Η Ροζ Μολότωφ ήταν το πρώτο έργο-πρόζας που έγραψαν μαζί την περίοδο των χάριτων. Ανέβηκε μάλιστα, όχι στην Αθήνα, αλλά στην Λάρισα στο εκεί ΔΗΠΕΘΕ, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου.
Το 1996 ανεβαίνουν για πρώτη φορά οι Μπαμπάδες με ρούμι σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και την επόμενη χρονιά ανεβαίνει το «Βίρα τις άγκυρες στο Εθνικό θέατρο, όπου διχάστηκε η θεατρική Αθήνα.
Πολλοί μίλησαν για τόλμη και το πίστωσαν στον Νίκο Κούρκουλο, που ήταν τότε καλλιτεχνικός διευθυντής του οργανισμού, αλλά και πολλοί δυσανασχέτησαν. Παρόλα αυτά παίχτηκε για δύο σεζόν με εξαιρετική επιτυχία και πλέον θεωρείται μια σπουδαία παράσταση. Και απέδειξαν ότι όταν υπάρχει καλή παράσταση δεν χωράνε στερεότυπα και ετικέτες.
Το 2004 συνεργάστηκαν ξανά με το Εθνικό, με το έργο Ποια Ελένη. Μια ξεχωριστή παράσταση σε συναισθηματικό επίπεδο καθώς ήταν η τελευταία που είδε η μητέρα του Μιχάλη Ρέππα.
Η τελευταία, μέχρι στιγμής, συνεργασία τους με το Εθνικό, ήταν το νοσταλγικό Φεγγάρι από χαρτί που έπεσε όμως πάνω στην πανδημία.
Και βέβαια σπουδαίες και πετυχημένες παραστάσεις στο ελεύθερο θέατρο. Όπως το «φούστα-μπλούζα» του 2007 που έβαζε το θέμα της γκέι κοινότητας με ξεχωριστό τρόπο, πολύ πριν από το political correct ή οι Συμπέθεροι από τα Τίρανα μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες τους στο θέατρο. Όπως είχαν δηλώσει αυτό το έργο ήταν η απάντησή τους στο θέμα του ρατσισμού. Ανέβηκε πρώτη φορά το 2008 και ακόμα και σήμερα μοιάζει τόσο επίκαιρο.
Και βέβαια μια τεράστια θεματολογία και είδη θεατρικών έργων που έγραψαν ξεχωριστή ιστορία στο εγχώριο θεατρικό στερέωμα. Από κωμωδία, μέχρι δράμα, από μιούζικαλ μέχρι αστυνομικό έργο, από κοινωνικό, μέχρι μονολόγους. Και εκτός από το θεατρικό σανίδι, υπέγραψαν και μουσικές παραστάσεις όπως το Να μείνουν μόνο τα τραγούδια με Δήμητρα Γαλάνη και Κώστα Μακεδόνα, που παρουσιάστηκε στη «Μέδουσα», το 1998 ή το «Μαρίνος Academy» το 2006 με τον Γιώργο Μαρίνο στο «Μικρό Κεραμεικό».
Στο τέλος μιλάει το πανί
Και φτάνουμε ίσως στην μητέρα των μαχών, δηλαδή το Safe sex. Την πρώτη τους ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία δική τους. Μιλάμε για το 1999, όπου είχε αρχίσει να υπάρχει ένα θετικό κλίμα για το εγχώριο σινεμά. Με ένα all star casting οι ίδιοι περίμεναν να κόψουν γύρω στις 200.000 εισιτήρια. Και τελικά έφτασαν γύρω στο 1.500.000 εισιτήρια. Το Safe sex ήταν η ταινία που ξεπέρασε το ρεκόρ που κατείχε η Υπολοχαγός Νατάσα σε εισιτήρια. Και όχι μόνο καθώς έκαναν μόδα το εγχώριο σινεμά και όχι μόνο για τις «εμπορικές», αλλά και για ταινίες τέχνης που και βρήκαν το δρόμο για τις αίθουσες και που έκαναν και αξιοσημείωτες εισπράξεις. Παρόλα αυτά οι κριτικές στο σύνολό τους ήταν κάτι παραπάνω από αρνητικές. «Μόνο στο Σύνταγμα, δεν μας κρέμασαν», είχε πει ο Θανάσης Παπαθανασίου. Οι ηπιότερες κριτικές έγραφαν ότι ήταν «τηλεοπτικής αισθητικής», ενώ υπήρξε και σκηνοθέτης που η ταινία του είχε κάνει τετραψήφιο αριθμό εισιτηρίων αλλά με δικής του εμπνεύσεως μαθηματικούς υπολογισμούς είχε κόψει περισσότερα ανά αίθουσα. Ότι να ‘ναι δηλαδή και ξέχωρα από την εμπορική πορεία της ταινίας, δικαιώθηκε από τον κόσμο και από την πορεία του στο χρόνο.
Το 2001 προβλήθηκε η δεύτερη ταινία τους. Το Κλάμα βγήκε από τον παράδεισο θεωρείται πλέον κλασική και αγαπημένη ταινία, αλλά άκουσε και αυτό τα σχολιανά του. Μάλιστα παρουσιαστής-δημοσιογράφος μίλησε για αποτυχία, σε σχέση με το Safe sex. H ταινία έκοψε στην πρώτη της προβολή πάνω από 500.000 εισιτήρια. Ναι, για τέτοια αποτυχία μιλάμε!!!
Το 2003 έχουμε το Οξυγόνο, μια δραματική και ρεαλιστική ταινία. Εδώ είχαμε διχασμό ανάμεσα σε κοινό και κριτικούς, αφού το φιλμ τιμήθηκε στο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 2003, με το βραβείο κριτικών FIPRESCI, αλλά λόγω θέματος δεν έκανε τον τεράστιο αριθμό εισιτηρίων των προηγούμενων δυο ταινιών τους. Όχι ότι πήγε άσχημα. Συν ότι προβλήθηκε στο εξωτερικό με τον τίτλο Blackmail boy, δηλαδή το Αγόρι του εκβιασμού.
To 2008 κυκλοφόρησε στις αίθουσες η τελευταία τους μέχρι στιγμής ταινία, η κωμωδία Αυστηρώς κατάλληλο που έκανε συμπαθητικά εισιτήρια. Για κριτικές δεν το συζητάμε. Παρόλα αυτά το φιλμ έκανε δεύτερη καριέρα αρχικά στο youtube και μετά στην τηλεόραση. Έκτοτε τίποτα. Το γιατί μπορεί να κρύβεται και σε αυτό που είχε πει σε συνέντευξή του ο Θανάσης Παπαθανασίου: «Στο θέατρο δεν υπήρξε μεγάλος φανατισμός εναντίον μας. Στον κινηματογράφο υπήρξε μια πολεμική εναντίον μας».
«Καλά τα πήγαμε»
Το 2021 έγινε η τηλεοπτική τους επιστροφή με τη σειρά Συμπέθεροι από τα Τίρανα που τα πήγε πάρα πολύ καλά σε τηλεθέαση. Στην ουσία ήταν το θεατρικό τους, που προσαρμόστηκε σε σειρά. Φυσικά τα χρόνια που προηγήθηκαν των Συμπέθερων, είχαν προτάσεις για τηλεόραση. Όμως όπως έχουν πει, η τηλεόραση είναι πολύ κοπιαστική και με τα σημερινά δεδομένα της μυθοπλασίας «Χτυπάει το τηλέφωνο μου για τηλεόραση κάθε τόσο και ευχαρίστως θα κάναμε. Όταν ζητάνε 120 επεισόδια τον χρόνο και η μετεμψύχωση του Σέξπηρ να είσαι, βλακείες θα γράψεις», είχαν πει σε συνέντευξή τους.
Ακολούθησαν δυο ακόμα σειρές το Μαίρη, Μαίρη, Μαίρη και την Κατάρα της Τζέλα Δελαφράγκα. Ειδικά το πρώτο ο Μιχάλης Ρέππας το θεωρεί ότι πιο μοντέρνο έχουν κάνει. Όμως αυτή την φορά το κοινό δεν ακολούθησε, τουλάχιστον όσο στις προηγούμενες σειρές. Πριν από μερικά χρόνια ο Μιχάλης Ρέππας είχε μιλήσει ευθέως για τη φαρμακευτική αγωγή που παίρνει αλλά και ότι είχε αντιμετωπίσει οικονομικά προβλήματα.
Από την άλλη ο Θανάσης Παπαθανασίου, δεν έχει υποκύψει στον πειρασμό να κάνει έστω ένα πέρασμα ως ηθοποιός, από τις ταινίες ή τις σειρές τους, γιατί όπως λέει «είναι αγγούρι». Ο Μιχάλης Ρέππας αν και ξεκίνησε ως ηθοποιός, δεν του άρεσε ο εαυτός του να παίζει. Σήμερα πιστεύει πως «Τώρα που με έχω δει καμιά φορά στις Χάριτες σκέφτομαι τι κομπλεξικός ήμουν. Μια χαρά τα έλεγα, τι ήθελα ο βλάκας».
Η μεγάλη τους διαφορά είναι ότι ο Ρέππας είναι ανυπόμονος, ενώ ο Παπαθανασίου έχει πολύ πιο χαλαρούς ρυθμούς. Ακόμα και στις αποτυχίες τους, είναι διαφορετικοί. Ο Ρέππας στεναχωριέται και δεν το κρύβει, ο Παπαθανασίου δείχνει απαθής.
Ο Μιχάλης Ρέππας πιστεύει πως ο Θανάσης Παπαθανασίου είναι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του. Κοιτώντας το παρελθόν, λένε πως «μεγαλώνοντας δεν έχουμε λόγους να τσακωνόμαστε». Ο Ρέππας όταν γράφουν όχι μόνο υποδύεται τους ρόλους που γράφει, αλλά αν χρειάζεται τραγουδάει κιόλας. Όσον αφορά τη σχέση του με τον Παπαθανασίου, ο Ρέππας έχει δηλώσει: «Αισθάνομαι πολύ μεγάλη ασφάλεια με τον Θανάση, όχι σαν συγγραφέας μόνο, αλλά και σαν άνθρωπος. Ό,τι υπάρχει κάποιος που αποδεδειγμένα με νοιάζεται, στα σίγουρα. Σε πάρα πολλά επίπεδα. Ξέρω πως αν αρρωστήσω, στο Θανάση θα απευθυνθώ. Αν δεν έχω λεφτά στο Θανάση θα απευθυνθώ. Τι, λίγο είναι αυτό; Αισθάνομαι πολύ τυχερός που υπάρχει ο Θανάσης στη ζωή μου».
Όσον αφορά τη σημερινή κατάσταση με το political correct σε πρόσφατη συνέντευξή τους είχαν πει «Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, κανονικά όλοι εμείς, και η Δήμητρα (Παπαδοπούλου) και ο Λάκης (Λαζόπουλος) και όλοι μας, πρέπει να πέφτουμε στα γόνατα και να ευχαριστούμε τον Θεό που προλάβαμε και κάναμε καριέρα σε μια άλλη εποχή. Αυτό μόνο έχω να σου πω». Κάνοντας τον απολογισμό της καριέρας τους, ο Μιχάλης Ρέππας έχει δηλώσει «Για δυο άσχετα επαρχιωτόπουλα, όπως εμείς, καλά τα καταφέραμε».
Σπύρος Δευτεραίος
