Για πολλούς απογόνους προσφύγων, οι πρώτες ιστορίες για τον Πόντο είχαν τη φωνή μιας γυναίκας της οικογένειας. Την Κυριακή 1 Νοεμβρίου, στο Ντίσελντορφ, η κουβέντα στράφηκε στις ίδιες τις γυναίκες. Στη μνήμη που πέρασε από γενιά σε γενιά, αλλά και στο τι σημαίνει να είσαι Πόντια στη Γερμανία σήμερα.
Στο πρώτο Φόρουμ Ποντίων Γυναικών της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη (ΟΣΕΠΕ) βρέθηκαν γυναίκες από συλλόγους του Ντίσελντορφ, της Κολωνίας, του Φρέχεν και του Χάγκεν.
Τη συνάντηση –που χαρακτηρίζεται «ορόσημο» στην ιστορία της Ομοσπονδίας στήριξε– ο Σύλλογος Ελλήνων Ποντίων Ντίσελντορφ «Ξενητέας».
Η δουλειά που συχνά μένει αθέατη
Η Αλκμήνη Καζαντζίδου, φοιτήτρια φιλοσοφίας και ιστορίας της τέχνης και μέλος του συλλόγου «Μνήμη», μίλησε για τις εμπειρίες των Ποντίων γυναικών στη Γερμανία. Στάθηκε στο τραύμα της Γενοκτονίας και στη μετανάστευση, στο ρατσισμό και στο μισογυνισμό.
Μίλησε και για το πόσο εύκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη η δουλειά των γυναικών και να μείνει έξω από τη συζήτηση η δική τους ματιά.
Στη συνάντηση πήραν επίσης το λόγο, διαδικτυακά, η Ανατολή Δημητριάδου, πρόεδρος του ιστορικού σωματείου Μέριμνα Ποντίων Κυριών, και η Αρχοντούλα Κωνσταντινίδου, φιλόλογος και πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια της ποντιακής διαλέκτου.
Η κουβέντα με το κοινό πήγε από το πώς οργανώθηκαν συλλογικά οι γυναίκες στον Πόντο και στην Ελλάδα στο πώς συμμετέχουν σήμερα στους συλλόγους της ομογένειας.
Κι από τη γλώσσα και τις ιστορίες που περνούν στα παιδιά τους, η συζήτηση έφτασε στο χώρο που έχουν οι ίδιες να ακουστούν μέσα στις κοινότητες που στηρίζουν.
