Στο Ερεβάν, σήμερα, Παρασκευή 24 Απριλίου, ημέρα που τιμώνται τα 111 χρόνια από τις σφαγές των Αρμενίων της Οθωμανικής περιόδου, η δημόσια συζήτηση δεν περιορίζεται μόνο στη μνήμη των γεγονότων του 1915, αλλά επεκτείνεται και στο ζήτημα της σταδιακής προσέγγισης με την Τουρκία.
Μέσα στο κλίμα των εκδηλώσεων μνήμης, πολίτες εκφράζουν διαφορετικές απόψεις για τις εξελίξεις στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών, με αρκετούς να θεωρούν ότι η διαδικασία δεν πρέπει να επισπευστεί.
Όπως σημειώνεται από κατοίκους της πρωτεύουσας, «Δεν υπάρχει λόγος να βιάζουμε τα πράγματα», καθώς εκτιμούν ότι η περιοχή εξακολουθεί να βρίσκεται σε περίοδο έντονων γεωπολιτικών εξελίξεων και πρόσφατων εντάσεων.
«Πρέπει να ανοίξουν τα σύνορα, όμως κάθε πράγμα στην ώρα του. Ακόμα και χωρίς να λάβουμε υπόψη τη γενοκτονία, μόλις βγαίνουμε από ένα πόλεμο» με το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο υποστηρίχθηκε από την Τουρκία, λέει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Αζάτ Αλεκσανιάν, ένας 29χρονος προγραμματιστής.
Η Αρμενία και η Τουρκία έχουν ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια προσπάθειες επαναπροσέγγισης, με κινήσεις όπως ο διορισμός ειδικών απεσταλμένων και η αποκατάσταση ορισμένων αεροπορικών συνδέσεων, ενώ συζητείται και το άνοιγμα των χερσαίων συνόρων που παραμένουν κλειστά από το 1993.
Την ίδια ώρα, η μνήμη της γενοκτονίας παραμένει κεντρικό σημείο αναφοράς για την αρμενική κοινωνία, με πολίτες να ζητούν διεθνή αναγνώριση και να υπογραμμίζουν ότι το ιστορικό τραύμα δεν έχει ξεπεραστεί.
Για την Αρακσιά Ζακαριάν, μια 40χρονη οδοντίατρο, «ο πόνος είναι πάντα παρών». «Ασφαλώς θυμόμαστε και θα θυμόμαστε. Ελπίζω ότι μια μέρα οι άνθρωποι θα εκφράσουν λύπη για τις πράξεις τους ή γι’ αυτές των προγόνων τους», λέει η ίδια, που συνοδευόταν από τις δύο κόρες της.
Οι εκδηλώσεις στο Γερεβάν κορυφώθηκαν με πορείες και τελετές στο μνημείο των θυμάτων, όπου χιλιάδες άνθρωποι απέτιναν φόρο τιμής, συνδέοντας τη μνήμη του παρελθόντος με τα αιτήματα για δικαιοσύνη και ειρηνικό μέλλον.
