Μικρά χέρια ξεπροβάλλουν από τα παράθυρα των αυτοκινήτων σχηματίζοντας το σήμα της νίκης, καθώς μια ατελείωτη ουρά οχημάτων διασχίζει το ανάχωμα που στήθηκε βιαστικά πάνω από τα συντρίμμια της γέφυρας στον ποταμό Λιτάνι του Λιβάνου.
Για χιλιάδες Λιβανέζους, η ανακοίνωση της δεκαήμερης κατάπαυσης του πυρός σήμανε το σύνθημα για μια αγωνιώδη επιστροφή.
Όμως, πίσω από τον ενθουσιασμό της πρώτης στιγμής, η πραγματικότητα που τους υποδέχεται είναι σκληρή: ένας στους τέσσερις κατοίκους βρέθηκε εκτοπισμένος, ενώ ολόκληρα χωριά και συνοικίες έχουν μετατραπεί σε σωρούς από πέτρες και σίδερα.
Η στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ, που στόχευε στην εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ, άφησε πίσω της ένα τοπίο απόλυτης καταστροφής. Στα νότια προάστια της Βηρυτού, οι πολυκατοικίες θυμίζουν πλέον «ανοιχτά κουκλόσπιτα», με τις προσόψεις γκρεμισμένες να αποκαλύπτουν το εσωτερικό των δωματίων, ενώ καμένα αυτοκίνητα συνθέτουν ένα σκηνικό απόκοσμης ησυχίας.
Για την οικογένεια Χαλάμπι, η διαδρομή προς την ιστορική πόλη της Τύρου διήρκεσε δέκα ολόκληρες ώρες – μια απόσταση που σε συνθήκες ειρήνης καλύπτεται σε μόλις μία. Ο 80χρονος Σόμπι Χαλάμπι κατάφερε να αγκαλιάσει τα εγγόνια του μέσα στο διαμέρισμά του, σε μια σπάνια σκηνή χαράς.
Για πολλούς άλλους, όμως, η επιστροφή δεν έχει προορισμό. Στη Ναμπατίγια, όπου περισσότερες από 7.000 κατοικίες έχουν καταστραφεί, ο Φάντελ Μπαντρεντίν αντικρίζει το μέγεθος της καταστροφής και συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να μείνει εκεί. «Παίρνουμε τα πράγματά μας και ξαναφεύγουμε», λέει με πικρία, ελπίζοντας σε μια ειρήνη που θα είναι οριστική και όχι ένα σύντομο διάλειμμα.
Η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν μακριά, είτε γιατί τα σπίτια τους δεν υπάρχουν πια, είτε γιατί οι περιοχές τους ελέγχονται ακόμη από τον ισραηλινό στρατό.
Ο 62χρονος Κόντορ Μουζάναρ, που πέρασε τον πόλεμο σε μια σκηνή στη Βηρυτό, διστάζει να ξεκινήσει για το χωριό του. Η νοσταλγία για τη γενέτειρά του παλεύει με τον φόβο ότι η εκεχειρία θα καταρρεύσει, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν. Θυμάται τις νύχτες που κοιμόταν στο αυτοκίνητο αναζητώντας καταφύγιο και τρέμει στην ιδέα ότι θα βρει το σπίτι του γκρεμισμένο, αναγκασμένος να πάρει πάλι τον δρόμο της προσφυγιάς.
Η προσωρινή ηρεμία επιτρέπει στους ανθρώπους να προσευχηθούν για το τέλος του εφιάλτη, όμως το τοπίο παραμένει διάσπαρτο από αφίσες νεκρών μαχητών και ερείπια.
