Η φωνή της ράγισε ελαφρά πάνω στη λέξη «ποτέ». Στο Ηρώδειο επικρατούσε εκείνη η σπάνια σιωπή που γεννιέται μόνο όταν χιλιάδες άνθρωποι νιώθουν το ίδιο συναίσθημα ταυτόχρονα. Και τότε, σαν να λύγισε όχι μόνο το σώμα αλλά και μια ολόκληρη εποχή, η Μαρινέλλα κατέρρευσε πάνω στη σκηνή.
Το τραγούδι που ερμήνευε εκείνη τη στιγμή, δεν ήταν ακόμα ένα κομμάτι του τεράστιου ρεπερτορίου της. Ήταν το «Εγώ κι εσύ».
Το τραγούδι που «κουβαλά» μέσα του τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής της. Τον έρωτα με τον Τόλη Βοσκόπουλο.
Το «Εγώ κι εσύ» σε στίχους του Τόλη και μουσική του Μίμη Θειόπουλου, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1974, ανήμερα της πρώτης επετείου του γάμου τους. Και γι’ αυτό κανείς δεν αντιμετώπισε ποτέ το συγκεκριμένο τραγούδι ως ακόμα μία δισκογραφική σύμπραξη δύο μεγάλων ονομάτων. Ήταν μια δημόσια εξομολόγηση. Μια δήλωση αγάπης που χαράχτηκε σε βινύλιο.
Οι στίχοι έμοιαζαν να έχουν γραφτεί αποκλειστικά για εκείνους: για τα βλέμματα πάνω στη σκηνή, για τα κρυφά χαμόγελα στα καμαρίνια, για τη φλόγα που τους ένωνε και τους έκαιγε ταυτόχρονα.
Ο έρωτάς τους υπήρξε θυελλώδης. Από εκείνους που δεν ζουν στη σκιά αλλά κάτω από εκτυφλωτικούς προβολείς. Η σχέση τους επισημοποιήθηκε με έναν γάμο που έγινε… θρύλος για τη μυστικότητά του. Οι εφημερίδες έγραφαν πως θα παντρευτούν «σε εκκλησία που δεν ανακοινώθηκε». Και πράγματι, εκκλησία δεν υπήρχε. Το μυστήριο τελέστηκε στο σπίτι της στο Παγκράτι, με μόλις δέκα καλεσμένους. Τζιν παντελόνια αντί για επίσημα ρούχα, γέλια αντί για επισημότητες. «Στο γάμο μας φορέσαμε μπλουτζίν», θα πει χρόνια μετά η ίδια. Σαν να ήθελαν να κρατήσουν τον έρωτά τους μακριά από τη φασαρία του κόσμου. Μόνο για «εκείνον κι εκείνη».
Κι όμως, ο έρωτας αυτός δεν έμελλε να κρατήσει για πάντα. Έξι χρόνια κράτησε το «μαζί» τους. Έξι χρόνια γεμάτα πάθος, εντάσεις, συμφιλιώσεις, θριάμβους. Ο χωρισμός ήρθε ηχηρός, όχι βελούδινος. Και ο στίχος «ποτέ μην χαθείς από τη ζωή μου» έμεινε να αιωρείται σαν ειρωνεία της μοίρας.
Μα ό,τι κι αν συνέβη, το τραγούδι έμεινε. Κι όταν η Μαρινέλλα το ερμήνευε, δεν το τραγουδούσε απλώς. Το ζούσε από την αρχή.
Η ζωή της, άλλωστε, ήταν πάντα δεμένη με μεγάλες στιγμές. Το 1973 έγινε μητέρα. Η μικρή Γεωργία Χριστίνα –η Τζωρτίνα– ήρθε σε μια περίοδο που όλα γύρω της έτρεχαν. Ετοιμασίες για πρεμιέρες, εγκαίνια στο Marinella’s, πρόβες ασταμάτητες. Κι όμως, εκείνη τραγουδούσε μέχρι τον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της, με ριχτά φορέματα και χαμόγελο. «Αυτός είναι ο θησαυρός σου», της είχαν πει. Και εκείνη κράτησε τον θησαυρό της και συνέχισε.
Η καριέρα της δεν γνώρισε παύσεις. Από το «Άνοιξε πέτρα», που το ηχογράφησε με μία ανάσα πριν από χειρουργείο στις φωνητικές της χορδές, μέχρι το «Ποιος είναι αυτός ο αψηλός» των Γιώργου Ζαμπέτα και Πυθαγόρα, σε ένα πέρασμά της από την ταινία Ο μπούφος για να γίνει διαχρονική επιτυχία με τη δική της σφραγίδα.
Ταξίδεψε στο Λονδίνο για τη Eurovision, άνοιξε δρόμους, έσπασε στερεότυπα.
Το «Τρανζίστορ» και το «Καμιά φορά» έγιναν συνθήματα γενεών. Η φωνή της πέρασε από τα πάλκα στα ραδιόφωνα, από τις μπουάτ στα κλαμπ, από τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις στις ψηφιακές πλατφόρμες. Κι εκείνο το βράδυ στο Ηρώδειο, όταν άνοιξε τη συναυλία με το «Καμιά φορά» α καπέλα, χωρίς μικρόφωνο, ο κόσμος ένιωσε ξανά γιατί αυτή η γυναίκα με κάθε νότα που ερμήνευε, έλεγε και κάτι από τη μεγάλη ιστορία της.
Και ύστερα ήρθε το «Εγώ κι εσύ». Η ζωή της σε τρία λεπτά. Ο έρωτας, ο γάμος με τα τζιν, τα πρωτοσέλιδα, οι καβγάδες, οι αγκαλιές, η μητρότητα, η δόξα, ο χωρισμός. Ήταν μια εξομολόγηση που κάθε φορά άνοιγε ξανά μια παλιά πληγή – και ταυτόχρονα την γιάτρευε.
Ίσως γι’ αυτό το τραγούδι αυτό να είναι το πιο ερωτικό της. Γιατί δεν μιλά για έναν ιδανικό έρωτα. Μιλά για έναν αληθινό. Με πάθος, λάθη, όρκους και διαψεύσεις.
Κάποια τραγούδια είναι απλώς μελωδίες. Κάποια άλλα είναι αναμνήσεις. Και κάποια –όπως το «Εγώ κι εσύ»– είναι ολόκληρη ζωή. Η ζωή μιας γυναίκας που τόλμησε να αγαπήσει με την ίδια δύναμη που τραγουδούσε.
