Τους αγαπάμε τους Μωμόγερους. Όχι μόνο για το κέφι και το… μπρίο τους, ούτε γιατί φέρνουν τη σκωπτικότητα μέσα στο Δωδεκαήμερο και κάνουν τα πάντα να επιτρέπονται. Τους αγαπάμε γιατί είναι ένα εθιμικό δρώμενο που δεν αναβιώνει, βιώνεται.
Έρχονται για να ξορκίσουν το κακό και να υποδεχθούν κάθε καλό – για να τονίσουν τους δεσμούς της κοινότητας και να τους φέρουν όλους κοντά.
Και αυτός είναι ακόμα ένας λόγος για να τους περιμένουμε πώς και πώς. Γιατί ακόμα και όταν ο θίασος αποσυρθεί, οι παρέες μένουν, μαζεύονται γύρω από τη λύρα και τραγουδούν δίστιχα στην ποντιακή διάλεκτο – που αυτή, όπως οι Μωμόγεροι, δείχνει μια αξιοσημείωτη αντοχή στο χρόνο, κυρίως γιατί αποτελεί μέρος της ταυτότητας.
Το παρακάτω βίντεο είναι από τον Άγιο Δημήτριο (Τοπτσιλάρ) Κοζάνης, έναν από τους σχεδόν φυσικούς χώρους του εθίμου, γιατί σε αυτό και σε ακόμα επτά χωριά της περιοχής η αναβίωση με την παραλλαγή από τη Λιβερά του Πόντου έχει εγγραφεί στο ευρετήριο της UNESCO για την άυλη πολιτιστική κληρονομιά.
Όμως εδώ δεν βλέπουμε τους φουστανελάδες, ούτε τη νύφη, ούτε τον διάβολο – κανέναν χαρακτήρα του θιάσου. Βλέπουμε όμως τη συνοχή της ποντιακής κοινότητας, μαζεμένη γύρω από τη Μαρία-Σοφία Αραπίδου:
@arap1douu Κάθε χρόνο στα γνωστά μέρη, κρατώντας το ίδιο έθιμο, με πολύ τραγούδι και διάθεση. 🙏🤍Μωμόγεροι 2025 #pontiaka #kemence #μωμογεροι #lyra #ποντιακα ♬ πρωτότυπος ήχος – arap1dou
Και του χρόνου!
