Έτον ένας αγάς κ’ είχεν έναν τρανόν κονάκ κ’ είχεν κ’ έναν σουρίν δούλτς. Είχεν κ’ έναν γέρον μάγεραν σαράντα χρόνια σο κονάκ ν’ ατ’.
Έναν ημέραν ο μάγερας ερούξεν σο κρεβάτ’ βαρέα άρρωστος. Επήγαν και είπαν σον αγάν:
– Ο μάγερας σ’ πολλά άσκεμαν εν’ και θέλ’ να ελέπ’ σε. Φοάται γιάμ’ αποθάν’ και κάτ’ θέλ’ να λέησε.
Αμάν αγάς έτρεξεν σην οτάν-ατ’ κ’ εσίμωσεν σο κρεβάτν’ ατ.
– Αγά μ’, είπεν-ατον ο μάγερας, σαράντα χρόνια εδούλεψά-σε πιστά, ατώρα αποθάνω και στέκω, κα θα παρακαλώ-σε. Αδά-πες σην οτάν έζησα όλα τα χρόνια μ’. Ασ’ αποθάνω κ’ ύστερα δέστεν έναν καΐσ’ σην γούλα μ’ και τσοκανίστε με τρία φορά ολόερα σην οτάν. Ατό εν’ αγά, το υστερνόν το θέλημα μ’.
Αγάς εδώκεν ατον τον λόγον-ατ’ και είπεν τη δούλτς να φτάγνε όμπως είπεν ο μάγερας.
Μετά κάμποσα ημέρας ο μάγερας επέθανεν. Αρ’ ετότες επέραν οι δούλ’ έναν καΐσ’ κ’ έδεσαν ατο σην γούλαν ατ’ κ’ ετσοκάνιζαν ατον κ’ εγυροκλώσκουσαν ολόερα σην οτάν.
Σ’ ατό απάνω έρθεν κ’ η γυναίκα-τ’ με τ’ ορφανά, είδεν το καΐσ’ σην γούλαν τ’ αντρού-ατς κ’ ερχίνεψεν με τα παιδία-τς’ εντάμαν να ταπουρίγουνταν και να κλαίγνε και να βαρκίζνε. Έτονε και πολλά τσαζού.
– Αγάς εφούρξεν τον κύρν’-έμουν, αγάς εφούρξεν τον κύρν’-έμουν!
Κ’ επεκεί αμάν έτρεξεν σο Σαράι κ’ εγκάλεσεν τον αγάν. Είδεν κ’ έπαθεν αγάς να γλυτών’. Εξώδεψεν έναν γομάρ’ γορόσια σην δίκην για να σύρ’ από πάν’ ατ την ιφτιράν, κι άλλο έναν γομάρ’ γορόσια εδώκεν σην χέραν και τα παιδία-τς.
Επεκεί ελάλεσεν έναν ζωγράφον κ’ είπεν ατον να γράφτ’ απές ση μάγερα την οτάν αούτα τα λόγια:
«Ο Θεόν να ελεά τον άνθρωπον ασήν ιφτιράν κι ασήν τσαζούν τη γυναίκαν».
Καίτη Παναγιώτου
• Πηγή: Καίτη Παναγιώτου, Ποντιακά Φύλλα, 1937, τ. 14.
• Στο κείμενο διατηρήθηκε η ορθογραφία του συντάκτη.
Λεξιλόγιο
