Ο Ιωσήφ Τσαμουρλίεβ του Ιακώβ γεννήθηκε στην Τσάλκα της Γεωργίας, το 1894. Όπως πολλοί Έλληνες της Τσάλκας, πολέμησε επί τέσσερα χρόνια ως ανώτερος υπαξιωματικός του τσαρικού στρατού κατά των Τούρκων στην περιοχή της Αρμενίας και του Ανατολικού Πόντου. Για τη γενναία του δράση παρασημοφορήθηκε με δύο αργυρούς και δύο χρυσούς Σταυρούς του Αγίου Γεωργίου, καθώς και με άλλα παράσημα.
Στις πολεμικές επιχειρήσεις συχνά του ανέθεταν τον ρόλο του ανιχνευτή, λόγω του θάρρους του και της άριστης γνώσης της τουρκικής γλώσσας, αφού στην πατρίδα του, την Τσάλκα, οι Πόντιοι ήταν κατά συντριπτική πλειοψηφία τουρκόφωνοι.
Οι αποστολές του ήταν πάντα επιτυχείς. Υπηρετώντας στο Καρς γνώρισε τη σύζυγό του Πελαγία Ελεφτέροβα. Αποστρατεύτηκε το 1917 λόγω τραυματισμού.

Μετά την αποστρατεία ο Ιωσήφ επέστρεψε στην πατρίδα του μαζί με τη σύζυγό του και ασχολήθηκαν με το βιός τους. Του άρεσε να κυκλοφορεί στο χωριό φορώντας τα παράσημά του. Οι Τσαλκαίοι του έβγαλαν το προσωνύμιο «Τζιγκιρλή», που στα τουρκικά σημαίνει αυτόν που παράγει μεταλλική κλαγγή, λόγω του ήχου που έκαναν τα παράσημα του ήρωα όταν αυτός κινείτο.
Πολύ σύντομα όμως επήλθε η πολιτική μεταβολή και η δημόσια επίδειξη παρασήμων και θρησκευτικών συμβόλων απαγορεύτηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς. Ο Ιωσήφ συμμορφώθηκε και ακολούθησε τον βίο του νομοταγούς πολίτη. Μάλιστα, κατάφερε να διοριστεί ως υπεύθυνος κρατικής αποθήκης. Ωστόσο, το παρελθόν όσων πολέμησαν και ιδίως διακρίθηκαν στον τσαρικό στρατό ήταν προδιαγεγραμμένο και δυσοίωνο. Για τον κομμουνισμό οι άνθρωποι με τέτοια βιογραφικά χαρακτηρίζονταν ως «αναξιόπιστα στοιχεία».
Έτσι, την 1η Απριλίου του 1938 ο Ιωσήφ Τσαμουρλίεβ συνελήφθη ξαφνικά –σαν πρωταπριλιάτικο αστείο– με την κατηγορία ότι είχε αντισοβιετικές αντιλήψεις και ότι σε συνέλευση του τοπικού κολχόζ αποκάλεσε τους εργάτες «γαϊδούρια».
Ενώ διαμαρτυρόταν μάταια ότι είναι αθώος και ότι θα το αποδείξει στο δικαστήριο, δικαστήριο δεν έγινε και το θύμα καταδικάστηκε ερήμην στις 20 του ίδιου μηνός σε δεκαετή κάθειρξη.
Για την οικογενειακή του κατάσταση πληροφορούμαστε από τη διαμαρτυρία που έγραψε εις μάτην προς το Προεδρείο Ανώτατου Συμβουλίου ΣΣΔ της Γεωργίας: «[…] Έχω στον λαιμό μου 13 ψυχές. Εξ αυτών η γυναίκα μου με βρέφος, 5 παιδιά, η νύφη – σύζυγος του αδελφού μου, η οποία είναι ανάπηρη και τυφλή με 5 παιδιά κάτω των 13 ετών, ο άνδρας της οποίας είχε την πρωτοβουλία δημιουργίας του κολχόζ και πέθανε όντας ενεργό μέλος του. Τώρα όλοι αυτοί έμειναν έρμαια της μοίρας […]».

Αρχικά ο Ιωσήφ εστάλη στην περιοχή της Μπουχάρας του Ουζμπεκιστάν, όπου οι φυλακισμένοι εργάζονταν μέχρι εξαντλήσεως στη βαμβακοβιομηχανία. Αργότερα, το 1940, τον βρίσκουμε στη Βαλτική, σε εργασίες διόρυξης. Εκεί στέλνονταν τόσο οι πολιτικοί εγκληματίες όσο και οι κοινοί κακοποιοί. Οι άνθρωποι δούλευαν με τα πιο απλά εργαλεία, όπως φτυάρια, κασμάδες και καρότσες.
Από τους 300.000 έγκλειστους της Βαλτικής πέθαναν πάνω από 100.000, χωρίς να γνωρίζουμε τον τελικό ακριβή αριθμό. Όλοι θάπτονταν ανώνυμα σε ομαδικούς λάκκους. Ένας εξ αυτών και ο Ιωσήφ Τσαμουρλίεβ .
Ο γιος του Ιωσήφ, ο Μιχαήλ –το βρέφος που αναφέρεται στην παραπάνω διαμαρτυρία–, κάτοικος του Πόρτο Λάγους Ξάνθης, θυμάται ότι η μητέρα του έκρυψε όλα τα παράσημα, τα αριστεία πολέμου, τις φωτογραφίες και λοιπά έγγραφα σχετικά με την υπηρεσία του πατέρα του. Η κατοχή και μόνο τέτοιων ντοκουμέντων σήμαινε μια κατάληξη της οικογένειας ίδια με του οικογενειάρχη. Έτσι έκρυψε τους σταυρούς και τα μετάλλια πάνω της, κάτω από τα ρούχα, ενώ καταχώνιασε ό,τι ήταν χάρτινο σε κρυψώνα του σπιτιού. Οι άνθρωποι της NKVD δεν άργησαν να εμφανιστούν για να ψάξουν εξονυχιστικά όλο το σπίτι, αλλά έφυγαν με άδεια χέρια.

Ο Μιχαήλ κατάφερε να τα ανακαλύψει μόνο τη δεκαετία του 1960, όταν κατεδάφιζε το παλιό του πατρικό. Η δύσκολη οικονομική κατάσταση της οικογένειας την ανάγκασε να πουλήσει τους δύο εκ των τεσσάρων σταυρών προκειμένου να ζήσει. Ο ένας ακολούθησε τη χήρα Πελαγία στην τελευταία της κατοικία, όταν εκδήμησε το 1973.
Οι κάτοικοι της Τσάλκας ήταν πάντα περήφανοι για τον συμπατριώτη τους, οι άθλοι του οποίου δεν περιορίζονταν μόνο στον πόλεμο.

Διηγούνται πώς γλίτωσε την όμορφη Αλεξάνδρα, σύζυγο του Τσερκέζοβ. Την παρακολουθούσε γεωργιανή συμμορία ληστών, οι οποίοι την απήγαγαν όταν αυτή βγήκε από το σπίτι της. Όταν το έμαθε ο Ιωσήφ, χωρίς δεύτερη σκέψη ανέβηκε βιαστικά πάνω σε άλογο χωρίς να το σελώσει και καταδίωξε τους ληστές πέρα από τα όρια του χωριού. Βλέποντας την αποφασιστικότητα του ανθρώπου οι ληστές του παρέδωσαν τη γυναίκα χωρίς μάχη.
Δύο μέρες αργότερα οι ίδιοι ληστές βρήκαν τον Ιωσήφ και του έφεραν ένα αρνί και κρασί, σε ένδειξη σεβασμού, μετάνοιας, τιμής και συμφιλίωσης. Τέτοιος ήταν ο Ιωσήφ Τσαμουρλίεβ και τέτοια τα ήθη των ανθρώπων του Καυκάσου.

















