Να κάνουν αυτό που γνώριζαν ήδη όσο βρίσκονταν στο στόχαστρο των Νεότουρκων και των Οθωμανών κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας, κλήθηκαν να ξανακάνουν οι Πόντιοι:
«Κατεβείτε με χαρά στην ιερή άμιλλα των Ελλήνων. Ξαναγεννηθείτε πνευματικά στον Αγώνα για όλα και με όλα, στην υπέροχη αυτή μεταρσίωση. Προτιμήστε το θάνατο στις θέσεις σας από τη δειλία, τη λιποταξία και τη λιποψυχία».
Με αυτές τις προτροπές το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί» και η ειδική επιτροπή που συστάθηκε μόλις 20 μέρες μετά την εισβολή των Ιταλών και την έναρξη του πολέμου καλούν τους Πόντιους της Ελλάδας και του εξωτερικού να στηρίξουν τα εθελοντικά σώματα, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να παραμείνουν στις επάλξεις και να αγωνιστούν ηρωικά ο καθένας από το δικό του μετερίζι.
Την προκήρυξη υπογράφουν επιφανείς Πόντιοι της εποχής, ενώ μέλος της επιτροπής που δημιουργήθηκε ήταν και ο οπλαρχηγός Ευάγγελος Ιωαννίδης, ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του αντάρτικου στον Πόντο.
Στην πρώτη σύσκεψη, μάλιστα, πρότεινε να συσταθούν εθελοντικά σώματα με τη συνδρομή Ποντίων οπλαρχηγών που είχαν εγκατασταθεί στη βόρεια Ελλάδα, και για τον εξοπλισμό τους να γίνει έρανος μεταξύ των Ποντίων. Η πρότασή του έγινε ομόφωνα δεκτή.
Η προκήρυξη συντάχθηκε και υπεγράφη στη δεύτερη συνεδρίαση των «Αργοναυτών-Κομνηνών».
Απευθυνόταν σε άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, στους πνευματικούς ανθρώπους, στους κατοίκους της πρωτεύουσας και της περιφέρειας. Όπως επισημαίνεται ήταν μια ευκαιρία να αποδείξουν την αγάπη τους για τον μητροπολιτικό ελληνισμό, όπως άλλωστε έκαναν πάντα ζώντας στα βάθη της Ανατολής ή στις μακρινές ακτές και στα βουνά του Πόντου.
«Ας δώσουμε στον Αγώνα ό,τι φέραμε από κει, από τις εσχατιές του ελληνισμού πολυτιμότερο, ό,τι δεν μπορέσανε να κλονίσουν χιλιετηρίδες περιπετειών, ό,τι δεν αρνήθηκαν σ’ εμάς και οι χειρότεροι εχθροί του ελληνισμού, το αίσθημα της εθνικής ενότητας, την αφοσίωση, την Ιδέα την Ελληνική, την Ελληνικότητά μας, τη σφυρηλατημένη από τη νοσταλγία της πατρίδας, λαχτάρα για το κάθε τι το ελληνικό, πολύ περισσότερο για την ύπαρξη, την τιμή και τη δόξα της», αναφέρεται.
Μετά από την έκδοση της προκήρυξης ακολούθησαν επανειλημμένες συσκέψεις της ειδικής επιτροπής των «Αργοναυτών-Κομνηνών». Ωστόσο σύντομα έγινε σαφές ότι η προσπάθεια οργάνωσης σωμάτων Ποντίων οπλαρχηγών έπρεπε να εγκαταλειφθεί εξαιτίας των απαγορευτικών διατάξεων του υπουργείου Δημοσίας Ασφαλείας.
Παρ’ όλα αυτά αποφασίστηκε να αποσταλεί ένα δέμα σε κάθε στρατιώτη, γι’ αυτό και δημοσιεύτηκε στον Τύπο της εποχής ένα κάλεσμα για οικονομική ενίσχυση. Τα μισά από τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν διατέθηκαν αμέσως για την αποστολή 800 δεμάτων στους Πόντιους στρατιώτες αλλά και σε συναδέλφους τους μη ποντιακής καταγωγής που πολεμούσαν στο αλβανικό μέτωπο τον βαρύ χειμώνα του 1940-1941.
