Πεντάβρυσος. Ένα ορεινό χωριό της Καστοριάς φωλιασμένο πλάι στον Αλιάκμονα, μια κουκκίδα στην Ελλάδα. Μίκρυνε ο πληθυσμός του με τα χρόνια, οι άνθρωποί του όμως εξακολουθούν να είναι μεγάλοι.
Μεγάλοι σε όραμα, σε εθελοντικές δράσεις, σε προσφορά στον συνάνθρωπο, σε έργα, σε ανάστημα!
Η μνήμη και η καταγωγή είναι φάροι για τον άνθρωπο. Του δίνουν το φως να συνεχίσει να προοδεύει με αξίες, κρατώντας ψηλά τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου του. Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία που κρατούν ζωντανή την παράδοση μας είναι η μουσική.
Κεμεντζέ, ταούλ’, τουλούμ’, γαβάλ’ είναι μερικά μόνο από τα μουσικά όργανα που σε κάθε νότα τους οι Πόντιοι –και όχι μόνο–, δακρύζουν, αναβιώνουν τους πόνους των προγόνων μας, αγαπούν, θυμούνται, γελούν, συνεχίζουν! Τα τραγούδια γίνονται γέφυρες κι ενώνουν ψυχές, όσα χιλιόμετρα κι αν τις χωρίζουν.
Το χωριό μας και οι εκδηλώσεις του Δεκαπενταύγουστου αποτελούν, πολλά χρόνια τώρα, σημείο αναφοράς για όλον το νομό Καστοριάς, όπου χιλιάδες άνθρωποι το επισκέπτονται, γίνονται ένας κύκλος, τραγουδούν και χορεύουν, γίνονται ένα μέσα από τους ποντιακούς στίχους και σκοπούς.
Ο Δεκαπενταύγουστος του 2025 όμως ήταν και θα είναι πάντα μια ξεχωριστή μέρα για το χωριό μας, καθώς το όνειρο ενός Πενταβρυσιώτη που ζει στην Αυστραλία, αλλά η καρδιά του χτυπά στην Πεντάβρυσο, έγινε πραγματικότητα.
Ο Θόδωρος Κωστίδης τιμά χρόνια τώρα την ποντιακή παράδοση με τη συμμετοχή του σε ποντιακούς πολιτιστικούς συλλόγους της Αυστραλίας. Ήρθε η ώρα όμως να γράψει για το αγαπημένο του χωριό, να υμνήσει την Πεντάβρυσο, να τραγουδηθούν οι παλιές της γειτονιές και οι βρύσες της.
Οι στίχοι του μας ταξιδεύουν σε εποχές που σημάδεψαν τα παιδικά μας χρόνια. Χρόνια αθώα, χρόνια που θυμίζουν παππού και γιαγιά, μάνα και πατέρα, χρόνια που ο αγώνας για επιβίωση έφερνε τους ανθρώπους κοντά, βοηθώντας ο ένας τον άλλον στις γειτονιές.
Αφιερωμένο στον αγαπητό του πατέρα Κωνσταντίνο Κωστίδη, με τίτλο «Εγώ είμαι ασην Πεντάβρυσον», το τραγούδι παρουσιάστηκε πρώτη φορά στις εκδηλώσεις του Δεκαπενταύγουστου και προκάλεσε χαρά, συγκίνηση και δάκρυα στους παλιούς που θυμήθηκαν τις ονομασίες των μαχαλάδων που μεγάλωσαν.
Σε αυτό το όνειρο συνέβαλαν κι άλλοι άνθρωποι που έδωσαν με αγάπη τον καλύτερο τους εαυτό: Ο Κώστας Πουτακίδης, ερμηνευτής του τραγουδιού, ο Δημήτρης Τεπερεκίδης που ήταν στα πλήκτρα, το ακορντεόν, τις κιθάρες, καθώς και στην ενορχήστρωση που πρόσφερε αφιλοκερδώς για το χωριό μας, ο Δημήτρης Ιωακειμίδης στη λύρα, ο Γιώργος Κορτσινίδης στο νταούλι.
Ορθογραφική επιμέλεια και επιμέλεια ποντιακού στίχου Χρήστος Ακριτίδης, σύνθεση τραγουδιού Νίκος Μακρίδης, η ηχοληψία έγινε στο DT Studio Productions. Video clip Γιώργος Κορτσινίδης, Γιάννης Πούλιος, και η PK Music – Video Productions. Αμέριστη βοήθεια προσέφερε ο αγαπητός μας συγχωριανός Τάσος Σταυρόπουλος που διαμένει στην Αυστραλία αλλά η αγάπη του για τον Πόντο είναι έκδηλη και αποδεικνύεται με κάθε ευκαιρία. Το χορευτικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Πενταβρύσου συμμετείχε στο video clip.
Αυτό το τραγούδι είναι κάτι παραπάνω από μια μελωδία, είναι η απόδειξη πως η καρδιά του κάθε Έλληνα της διασποράς θα χτυπάει πάντα για την πατρίδα του, όπου κι αν βρίσκεται! Η τέχνη πάντα θα γεφυρώνει αποστάσεις και λαούς, διατηρώντας τις ρίζες μας και την μνήμη! Ευχαριστούμε Θεόδωρε!
Καλοτάξιδο το τραγούδι της Πενταβρύσου!
