Σαράντα μέρες από το Πάσχα, της Αναλήψεως, στο Νιχώρι του Βοσπόρου αναβίωσε ένα μικρασιατικό έθιμο, αυτό της Μαλλιαρής.
Οι ενορίτες συναντιούνται πρωί-πρωί και πηγαίνουν προς τον Βόσπορο. Οι συμμετέχοντες πρέπει να είναι αμίλητοι από τη στιγμή που θα ξυπνήσουν, καθώς επίσης και να μην έχουν φάει ή πιεί τίποτα. Μόλις φτάσουν στη θάλασσα ανάβουν τις λαμπάδες που έχουν από την Ανάσταση, πιάνουν 40 κύματα με τα οποία πλένονται στο πρόσωπο, και τέλος πιάνουν τη Μαλλιαρή, δηλαδή μια πέτρα που έχει καλυφθεί με βρύα, και την οποία παίρνουν στο σπίτι κρατώντας την έως την επόμενη χρονιά.
Αυτή η εκδοχή είναι της Κοινότητας Παναγίας Κουμαριώτισσας. Στην Κοινότητα Αγίου Νικολάου Νεοχωρίου το αντίστοιχο έθιμο, που το ονόμαζαν «Το αμίλητο νερό», γινόταν μεν με τον ίδιο τρόπο, αλλά χωρίς την πέτρα.
Η ημέρα της Αναλήψεως ονομάζεται και «Ημέρα της θάλασσας». Στο Αϊβαλί κατέβαιναν γυναίκες και άνδρες στη θάλασσα, έμπαιναν ως τα γόνατα κι έπαιρναν από σαράντα κύματα νερό σ’ ένα μπουκάλι, κατευοδώνοντας τον Χριστό στους ουρανούς, λέγοντας «Άντε, Χριστέλλη μου, στο καλό!»
Ύστερα έκαναν το σταυρό τους, μετρούσαν με τις φούχτες τους 40 κύματα (όσες είναι οι μέρες από το Πάσχα), έψαχναν να βρουν μια πέτρα με βρύα και έλεγαν το εξής: «Αναλήφθηκε ο Χριστός, αναλείβομαι κι εγώ, βούτα μέσα στο γιαλό».
H πέτρα αυτή με το ρίζωμα και τη βλάστησή της μέσα στη θάλασσα συμβολίζει όλη τη δύναμη και την ουσία του θαλασσινού στοιχείου που, κατά τον Ευριπίδη, «κλύζει πάντα τ’ ανθρώπων κακά». Είναι δηλαδή η θάλασσα καθαρτική και ανανεωτική, ιδιαίτερα την ημέρα της Αναλήψεως, όταν με την παρουσία του Χριστού στους αιθέρες, ουρανός και θάλασσα έχουν αγιασθεί.
