Στις 21 Απριλίου 1967 εκδηλώθηκε στην Ελλάδα στρατιωτικό πραξικόπημα με επικεφαλής τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, και τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό. Την ίδια μέρα σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κόσμου συνελήφθη· ξεκίνησαν μαζικές συλλήψεις και εκτοπισμοί κυρίως αριστερών πολιτών, ενώ σταδιακά άρχισε να οργανώνεται σε εσωτερικό και εξωτερικό ένα αντιδικτατορικό κίνημα.
Ακολούθησε μια επταετής δικτατορία από ένα στρατιωτικό καθεστώς που βάσισε την κυριαρχία του σε ένα μίγμα πολιτικών καταστολής και ανεπιτυχούς προσπάθειας διατήρησης της εξουσίας με κινήσεις ελεγχόμενης φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού.
Κρίσιμο εργαλείο στην προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας από τους δικτάτορες ήταν η οργάνωση μιας προπαγάνδας με βασικά χαρακτηριστικά:
• τον κομμουνιστικό κίνδυνο,
• την αναρχία και τη φαυλότητα που ταυτίζονταν από τους δικτάτορες με τον κοινοβουλευτισμό,
• την προάσπιση των απειλούμενων υγιών κοινωνικών παραδόσεων των Ελλήνων που συνοψίζονταν στο τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», και
• τα φιλολαϊκά μέτρα, όπως η διαγραφή των αγροτικών χρεών.
Η προπαγάνδα συνοδευόταν και από την άσκηση προληπτικής και κατασταλτικής λογοκρισίας στον δημόσιο λόγο και στην τέχνη – απαγορευόταν οτιδήποτε ερχόταν σε αντίθεση με τις αρχές της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως». Οι πολίτες αντιμετωπίζονταν από τη δικτατορία ως ανώριμα παιδιά, ως «ασθενείς» που χρειάζονταν προστασία και «θεραπεία» που περιλάμβανε την περιστολή ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων, τη λογοκρισία και την καταστολή.
Δείτε μέσα από τεκμήρια των αρχειακών συλλογών της Κεντρικής Υπηρεσίας των Γενικών Αρχείων του Κράτους:
ΓΑΚ, ΚΥ, Αρχείο Άγγελου και Κωνσταντίνου Καλκάνη)
