Ήταν το παιδί που έμπαινε στην κάμαρα όπου παιζόταν η ταινία στους κινηματογράφους της Λέσβου και την έβλεπε από εκεί. Σαν τον πιτσιρικά στο Σινεμά ο παράδεισος. Ήταν το αγόρι που όταν άρχισε να νιώθει ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, ονειρευόταν ρόλους, όχι σταριλίκι. Και ήθελε να παίξει –ή και να γίνει;– τον «Ρομπέν των δασών». Ήταν ο έφηβος που βίωσε το παράδοξο να κάνει το καλοκαίρι διακοπές στην Αθήνα και το χειμώνα στο νησί του. Και όταν ερχόταν στην Αθήνα, πήγαινε στη Λεωφόρο Συγγρού και έβλεπε τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Γιατί στο νησί δεν υπήρχαν πολλά.
Όλο αυτό το σκηνικό είναι πολύ ονειρικό και κινηματογραφικό. Και είχε αυτό σαν αφετηρία όταν ξεκίνησε το ταξίδι του στο χώρο. Γιατί στην πορεία, o Λάκης Κομνηνός αποδείχτηκε ένας φοβερός επαγγελματίας που πορεύτηκε με το ρεαλισμό που χρειάζεται να έχει κανείς, σε κάθε δουλειά.
Και εγένετο γόης
Ο πατέρας από τη Λέσβο, η μητέρα με ρίζες από τη Σμύρνη. Και όταν ο νεαρός Απόστολος Παστός –όπως είναι το πραγματικό του όνομα– τους ανακοινώνει ότι θέλει να γίνει ηθοποιός αν και βρισκόμαστε στις αρχές του ’60 δεν υπάρχουν οι αντιδράσεις που θα περίμενε κανείς. Ασχέτως αν ο πατέρας του ονειρευόταν μια καριέρα εμποροπλοιάρχου για τον γιο του.
Κατεβαίνει στην Αθήνα και παράλληλα με τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη (θα αποφοιτήσει όμως από την σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και κάποια στιγμή παρακολουθεί και ανώτερα μαθήματα υποκριτικής, στην Ακαδημία Τεχνών του Ιλινόις στην Αμερική) αρχίζει να τρέχει σε audition της εποχής. Αρχίζει την καριέρα του στο θέατρο και λίγο αργότερα σε ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο στον Εγωισμό του Γιάννη Δαλιανίδη. Ο ηθοποιός υπήρξε επιλογή του ίδιου του Φιλοποίμην Φίνου. Σε ένα από τα casting που γίνονταν στην εταιρεία, γνωρίζει ένα πανέμορφο 16χρονο κορίτσι και εντυπωσιάζεται. Το όνομά της Έλενα Ναθαναήλ. Το κρατάμε αυτό.
Παραμένει στην εταιρεία και σιγά-σιγά ανεβαίνει. Παίζει και σε ταινίες άλλων, μικρότερων εταιρειών βέβαια, αλλά κανένα πρόβλημα.
Και φτάνουμε στη σεζόν ’68-’69. Ο Κομνηνός έχει γυρίσει στη Φίνος Φιλμ την ταινία Τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι που είναι η πρώτη του πρωταγωνιστική. Όμως το φιλμ έχει μείνει ημιτελές, ενώ υπάρχει διαφωνία παραγωγού με σκηνοθέτη, τον Ερρίκο Ανδρέου που αρχικά το υπογράφει με ψευδώνυμο. Τελικά αποφασίζει να τη βγάλει στις αίθουσες όμως λείπει η φωνή. Ο Κομνηνός από την άλλη υπηρετούσε την θητεία του εκτός Αθηνών οπότε δεν μπορούσε να είναι στο στούντιο. Έτσι ντουμπλαρίστηκε φωνητικά από τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Η ταινία δεν περπάτησε εμπορικά και για χρόνια ήταν ξεχασμένη από τα κανάλια.
Όταν όμως σε θέλει… Η δόξα που δεν πήρε από Τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι του ήρθε από άλλη ταινία εκείνη τη χρονιά: Το Γοργόνες και μάγκες και φυσικά εκείνο το μαγικό χορευτικό με τον Δάκη να τραγουδάει το «Τόσα καλοκαίρια» και τη Μαίρη Χρονοπούλου να αιχμαλωτίζει για άλλη μια φορά τον φακό. Όταν το φθινόπωρο η σπουδαία ηθοποιός «έφυγε» ο Κομνηνός της το αφιέρωσε.
Ο κακός, ο πατριώτης και ο οικογενειάρχης
Στις αρχές του ’70 αρχίζουν τα φλερτ και από άλλες εταιρείες. Μόνο που τον ζεν πρεμιέ τον θέλουν κακό, αιμοσταγή και ξενό. Είτε Γερμανό, είτε Βούλγαρο όπως ἐγινε στους Γενναίους του βορρά.
Ο ηθοποιός δεν διστάζει να υποδυθεί τον κακό που φτάνει στα όρια του σαδιστή, γιατί σε μια εποχή φαινομενικής αθωότητας, ελάχιστοι πρωτοκλασάτοι ήθελαν να πάρουν αυτούς τους ρόλους. Και ο Κομνηνός έγραψε ιστορία. Από την άλλη οι κακοί δεν έχουν γεωγραφικά όρια, υποδύεται και τον εγχώριο κακό σε αυτές τις 70s ελληνικές ταινίες με περιπέτεια, αρκετό γυμνό, ολίγον σεξ, μουσική της εποχής και όλα τα σχετικά. Εδώ πέρασαν στο ντούκου, στο εξωτερικό όμως λατρεύονται ως cult. Μάλιστα σε κάποιες από αυτές ο Κομνηνός εμφανίζεται με το όνομα Larry Daniels.
Οι παραγωγοί τον ζητάνε, όμως εκείνος προτιμάει να μείνει εδώ με την οικογένειά του. Είναι ήδη παντρεμένος με τη συνάδελφό του Ντίνα Τριάντη και έχουν δύο γιους.
Ως καλός, πάντως, έγραψε επίσης ιστορία. Από τη μια στο Εκείνο το καλοκαίρι που για πολλούς ήταν με την Έλενα Ναθαναήλ το ομορφότερο ζευγάρι που πέρασε από τη μεγάλη οθόνη. Γιατί εκτός, οι αρχικές του σχέσεις ήταν και λίγο στα όρια της αντιπάθειας. Ασχέτως ότι στην πορεία έγιναν δύο πολύ καλοί φίλοι.
Η δεύτερη ταινία που πρωταγωνίστησε στα 70s και έκοψε απίστευτα εισιτήρια, θεωρείτε αίνιγμα. Μιλάμε για τον Παύλο Μελά του Φίλιππα Φυλακτού. Ένα φιλμ που στη μικρή οθόνη δεν βρήκε εύκολα δρόμο, δημιουργώντας πολλές εικασίες.
Το δεύτερο στεφάνι
«Ήμουν 40 ετών στο δεύτερο γάμο μου με την Τζόρτζια Κοντράρου», –τη δεύτερη σύζυγό του με την οποία απέκτησαν ένα γιο–, είχε πει ο Λάκης Κομνηνός. «Δεν μπερδευόμαστε ο ένας στα πόδια του άλλου, μετά λείπουμε τακτικά και έτσι δημιουργείται η επιθυμία να ξαναβρεθούμε», είχε πει ο ηθοποιός.
Από την άλλη η σύζυγός του είχε διηγηθεί την απίστευτη ιστορία του γάμου τους. «Η πρόταση γάμου, τη θυμάμαι πολύ καλά, ήταν σε μια περίοδο που είχα δουλειά, στη διάρκεια του ειδικού δικαστηρίου. Τότε, ήταν κάπου Νοέμβριος, πλησιάζαμε στις γιορτές και τελείως ξαφνικά μου είπε παντρευόμαστε στις 21 Δεκεμβρίου. Να φανταστείς ούτε εγώ ούτε ο Λάκης ξέραμε ότι δεν γίνονται γάμοι πριν από τα Χριστούγεννα. Ετοιμάσαμε τον γάμο και όταν πήγαμε να πάρουμε τις άδειες μας είπαν δεν μπορείτε να παντρευτείτε, γιατί δεν γίνονται γάμοι αυτή την περίοδο.
Παντρευτήκαμε στη Μάνη, επικοινωνήσαμε με τους εκεί ιερείς, οι οποίοι μας είπαν ελάτε να παντρευτείτε εδώ, εδώ είναι άλλος ο Θεός. Και έτσι μας πάντρεψαν», είχε περιγράψει η δημοσιογράφος.
Η άλλη πλευρά και η ηρεμία
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, αρχίζει και ασχολείται με την παραγωγή. Και γυρίζει ντοκιμαντέρ. Στην αρχή λαογραφικά και μετά δραματοποιημένα. Ο ίδιος είχε δηλώσει πριν μερικά χρόνια ότι είναι πολύ πιο περήφανος για τη δουλειά του ως ντοκιμαντερίστας παρά σαν ηθοποιός. Αλλά το κοινό επέλεξε το δεύτερο. Ο ρεαλισμός που λέγαμε στην αρχή.
Μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981, έγινε διευθυντής στην ΥΕΝΕΔ μέχρι την κατάργησή της, λίγο αργότερα, τον Νοέμβριο του 1982. Ο διορισμός του είχε σημασία, καθώς όλοι οι προηγούμενοι διευθυντές της ΥΕΝΕΔ ήταν αξιωματικοί του Στρατού. Μια θέση που όπως καταλαβαίνει κανείς, άκουσε τότε τα εξ αμάξης.
Η σχέση του με την τηλεόραση ομολογουμένως είναι λίγο περίεργη. Συνοπτικά δεν έκανε τα πράγματα που μπορούσε, κάτι που πολλές φορές το είχε πει σε συνεντεύξεις του. «Όχι μόνο δεν εργάζομαι αλλά ούτε και προτάσεις μου γίνονται», είχε πει πριν από μερικά χρόνια. «Πλέον, έτσι όπως είναι τα πράγματα, δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι οι οποίοι δέχονται προτάσεις», συμπλήρωσε.
Γνωρίζει φυσικά οτι μεγαλώνοντας οι ζεν πρεμιέ υποδύονται τους πατεράδες των νεώτερων. Παρόλα αυτά δεν παραπονιέται. Ζει μια ήρεμη ζωή με τους τρεις γιους του, τη σύζυγό του και την αγάπη του για τη φύση. Ο άνθρωπος που είχε δηλώσει «Ντρεπόμουν να το παίξω σταρ» είναι ένας άνθρωπος που βίωσε αναγνώριση, ωραίες στιγμές και η επιλογή του να επιλέξει την οικογένεια και όχι μια πιθανή διεθνή καριέρα, τον δικαίωσε.
Σπύρος Δευτεραίος
