Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 11 και 12 Ιουλίου στο Βίλνιους της Λιθουανίας είναι καθοριστική για την πορεία και το μέλλον της Συμμαχίας, καθώς θα εγκριθούν τα νέα επιχειρησιακά σχέδια και θα κριθεί εάν η Σουηδία ενταχθεί τώρα ή όχι.
Και στα δύο ζητήματα πρωταγωνιστής είναι η Τουρκία, η οποία εκβιάζει τους πάντες για τα πάντα και ως συνήθως βγαίνει κερδισμένη λόγω της ανεξήγητης εύνοιας που απολαμβάνει από το Λονδίνο, από μερικούς γραφειοκράτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσινγκτον και από το Βερολίνο.
Η Άγκυρα βάζει βέτο στην έγκριση των επιχειρησιακών σχεδίων του ΝΑΤΟ (έγγραφα και χάρτες που αποτελούνται από 4.000 σελίδες), θέτοντας δύο ζητήματα που αφορούν τους νέους επιχειρησιακούς χάρτες, τους λεγόμενους περιφερειακούς σχεδιασμούς (regional plans).
Το ένα ζήτημα σχετίζεται με την ονομασία των Στενών των Δραρδανελίων και του Βοσπόρου, κατά παράβαση της Συνθήκης του Μοντρέ που η ίδια επιδίωξε για να αρθεί το καθεστώς αφοπλισμού και αποστρατιωτικοποίησης. Σε αυτή τα Δαρδανέλια και ο Βόσπορος αναφέρονται ως Στενά· τώρα η Τουρκία επιμένει να αναφερθούν στα έγγραφα και στους χάρτες του ΝΑΤΟ ως «Τουρκικά Στενά». Επειδή έτσι της αρέσει.
Το άλλο ζήτημα αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία, με δεδομένο ότι το ΝΑΤΟ επεκτείνει την επιχειρησιακή του δραστηριότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβάνοντας και την Κύπρο, παρότι δεν είναι μέλος του. Η χώρα θα παίξει σημαντικό ρόλο, με δεδομένη την ισχυρή παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή με τη ναυτική βάση που διαθέτει στην Ταρτούς και την αεροπορική βάση Χμεϊμίν στη Λαττάκεια.
Διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι αναζητείται φόρμουλα για βρεθεί λύση στο αδιέξοδο και να παρακαμφθούν οι αντιρρήσεις της Τουρκίας, η οποία σημειωτέον βλέπει με καχυποψία την αναβάθμιση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και της Γαλλίας στην Κύπρο.
Ένα άλλο «αγκάθι» στις διαπραγματεύσεις είναι ο στόχος της Ουάσινγκτον και του ΝΑΤΟ οι αμυντικές δαπάνες των χωρών της Συμμαχίας να ανέλθουν στο 2% του ΑΕΠ. Η Τουρκία απαιτεί ανταλλάγματα για να ανεβάσει το ποσοστό από το 1,37% που είναι σήμερα, και τα ανταλλάγματα αυτά έχουν σχέση όχι μόνο με την εξασφάλιση της άδειας για την πώληση των F-16 Viper, αλλά και με την επανένταξή της στο πρόγραμμα παραγωγής των F-35.
Μάλιστα, σύμφωνα με δημοσιεύματα παρατηρείται μια εσκεμμένη καθυστέρηση στην πρόοδο των διαδικασιών που σχετίζονται με την πώληση των F-35 στην Ελλάδα, για να μην επηρεαστούν οι διαπραγματεύσεις που είναι σε εξέλιξη ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία.
Το άλλο πεδίο στο οποίο η Άγκυρα εκβιάζει τους πάντες και τα πάντα είναι η ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν προσπαθεί να κάνει εξαγωγή απολυταρχισμού και βαρβαρότητας στη σκανδιναβική χώρα, επιβάλλοντας τον εκτουρκισμό του δικανικού της συστήματος αλλά και της ίδιας της κοινωνίας.
Πάντως φαίνεται αποφασισμένος να «πουλήσει» ακριβά την άρση του βέτο, και εννοούμε να λάβει μια σειρά από ανταλλάγματα, κυρίως από τις ΗΠΑ.
Και επειδή οι στόχοι που θέλει να πετύχει η Τουρκία σχετίζονται κυρίως με την Κύπρο και το Αιγαίο, τα ανταλλάγματα θα είμαστε εμείς. Άλλωστε αυτό δεν είναι καν κρυφό. Είναι αυτό που λέει ο λαός μας «θέλει η επί χρήμασι εκδιδομένη να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει».
Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι μετά την τηλεφωνική συνομιλία που είχαν την Τρίτη ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου Τζέικ Σάλιβαν και ο εκπρόσωπος Τύπου και επικεφαλής σύμβουλος του Προέδρου της Τουρκίας Ακίφ Τσαγατάι Κιλίτς, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία ο Αμερικανός αξιωματούχος χαιρέτισε το εποικοδομητικό κλίμα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας.
Τι ανταλλάγματα θα δοθούν στην Τουρκία για να συνεχιστεί αυτό το «εποικοδομητικό κλίμα» στις σχέσεις με την Ελλάδα;
Και τι ρόλο θα παίξει σε όλο αυτό το «παιχνίδι» η μέχρι πρότινος πρέσβης στην Ουάσινγκτον, η κυρία Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου που διορίστηκε υφυπουργός Εξωτερικών;
