Τον Δημήτρη Νικοπολιτίδη, ο οποίος απεβίωσε το Σάββατο 21 Ιανουαρίου σε ηλικία 98 ετών, αποχαιρετά με το σύντομο αλλά γεμάτο αγάπη σημείωμά του ο Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης:
Εδώ και μέρες ήθελα να σε πάρω στο τηλέφωνο, όμως δίσταζα γιατί ήξερα την κατάστασή σου, όπως μου την περιέγραφες πάντα με αξιοπρέπεια στις προηγούμενες συνομιλίες μας.
Καλόν ταξίδ’ δέσκαλε.
Ήσουν ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ με κεφαλαία όλα τα γράμματα, ο ακάματος, που προσέφερε μέχρι το τέλος. Όταν πρωτογνωριστήκαμε σου έδινα τα κείμενά μου, τα διόρθωνες και με καλούσες να τα δούμε και να τα κουβεντιάσουμε. Με έδινες θάρρος να συνεχίσω να ασχολούμαι με τη διάλεκτό μας.
Όταν σε έλεγα: Θείο Δημήτρη, τ’ εσόν έν’ το καπαέτ’ π’ εχτέθα ατό την πελιάν [εσύ είσαι η αιτία που έχω αυτόν τον μπελά], γελούσες ευχαριστημένος.
Τι άλλο να πω για τον υπέροχο δάσκαλό μου, είναι για τόσα πολλά που θέλω να τον ευχαριστήσω.
Μιλούσαμε μια-δυο φορές το μήνα στο τηλέφωνο και πάντα στα ποντιακά. Χαιρόταν που τον αποκαλούσα «θείο Δημήτρη».
Το σίγουρο είναι πως θα μου λείψει πολύ. Το λεξικό του της ποντιακής διαλέκτου, στο πίσω ράφι του γραφείου μου, ελπίζω να απαλύνει κάπως την απουσία του.
Καλό ταξίδι, θείο Δημήτρη.
Καλό ταξίδι, δέσκαλε.
Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης
