Είμαι υγειονομικός σε αναστολή έχοντας ολοκληρώσει απεργία πείνας 26 ημερών. Κατάγομαι από χωριό της ελληνικής περιφέρειας, ζω σ’ ένα σπίτι ανοιχτό στους ανθρώπους με πολύ αγάπη και ζωή. Ο παππούς μου ήταν πολιτικός εξόριστος στη Μακρόνησο και ο πατέρας μου για αυτόν ακριβώς το λόγο έζησε με κοινωνικούς αποκλεισμούς.
Δεν το έβαλε κάτω ως το τέλος του Οκτώβρη, το 2021. Τότε ήταν που νόσησε και ο γιατρός του νοσοκομείου τον πρωτοδιέγνωσε απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου.
Στη δεύτερη προσκομιδή διασωληνώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Έμεινε διασωληνωμένος εκτός εντατικής έξι 24ωρα και πέθανε υπό αθλιότατες συνθήκες.
Τον έθαψα ως μολυσματικό και ρωτώ: Πώς μπορεί να μεταδώσει ο νεκρός που δεν αναπνέει έναν αναπνευστικό ιό; Τραγική ειρωνεία είναι η σημερινή διαβεβαίωση των αρχών της δυνατότητας μεταμόσχευσης οργάνων των αποθανόντων εκ του ιού της πανδημίας.
Ήδη το Σεπτέμβριο του 2021, με τις αναστολές το ΕΣΥ «ψυχορραγούσε». Τα κενά κλήθηκε να τα καλύψει κακήν κακώς το εναπομείναν προσωπικό.
Πώς επιτρέπουμε κάποιοι να ευτελίζουν το ΕΣΥ, που το πλήρωσαν οι γονείς μας και το πληρώνουμε με τους φόρους μας;
Διχάστηκε η κοινωνία σε ζυγαριά κόστους-όφελους με επαίσχυντη επιστημονικοφανή τρομοκρατία. «Πού ακούστηκε η φυσική ανοσία να μην υπολογίζεται;»
Βγήκαμε λοιπόν σε αναστολή με νόμο κατά παρέκκλιση του συντάγματος χωρίς μισθό, ασφάλεια και δικαίωμα για άλλη εργασία. Ο αγώνας στο πεζοδρόμιο της Αριστοτέλους, έξω από το υπουργείο Υγείας ήταν μονόδρομος. Κάποιοι από μας πήραμε την πρωτοβουλία της απεργίας πείνας με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας.
Χωρίς ντροπή οι υπεύθυνοι του υπουργείου και τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης αδιαφορούν μετά από ένα μήνα με χιόνι, κρύο αέρα και βροχή.
Την 26η μέρα απεργίας πείνας παρέδωσα αίτημα άμεσης παρέμβασης στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ολοκληρώνοντας την αποστολή μου για να ξεκινήσω ένα δεύτερο κύκλο δράσης με στόχο την αφύπνιση γονέων και εκπαιδευτικών στα αιτήματά μας.
Το αυτεξούσιο θα παραμείνει αδιαπραγμάτευτο και συνταγματικά κατοχυρωμένο. Δε χρειαζόμαστε πιστοποιητικά για να ‘μαστε λεύτεροι!
Ως Έλληνες μένουμε στο «μαζί» του Μακρυγιάννη γιατί εκεί υπερέχουμε. Άλλωστε τι θα ήταν ο Λεωνίδας χωρίς τους 300 ή ο Κολοκοτρώνης χωρίς τα παλικάρια του;
Στους μετα- ανθρώπους απαντούμε ότι επιμένουμε ως άνθρωποι γιατί γεννηθήκαμε κατά τον Πλάτωνα και τις διδαχές των Αγίων Πατέρων μας με νόηση, λόγο και συνείδηση. Είμαστε οι προστάτες όλου του πλανήτη και όχι σφετεριστές και καταστροφείς του.
Ως υγειονομικοί έχουμε βαριά ευθύνη να ενημερώσουμε τον κόσμο, πράττοντας κατά συνείδηση το καθήκον μας.
Μετά τιμής
Ζωή Βαϊοπούλου, εργαλειοδότρια χειρουργείου
Καρδίτσα, 20-04-2022
