Μαρτυρία του Κώστα Σταματάκη
(15 Οκτωβρίου 2014, 9:00 μ.μ.).
Πιτσιρικάς τότε, μέσα της δεκαετίας του ’60, πρώτες τάξεις του Δημοτικού, είχαμε στη γειτονιά μια γριά την κυρα-Αλεξάνδρα, σαλεμένη από την καταστροφή.
Ποιος να ξέρει τι είχε πάθει η κακομοίρα! Βούταγε έναν μποξά και έτρεχε, ανέβαινε σε ένα βουναλάκι και φώναζε: «Έρχονται, έρχονται οι τσέτες», και άρχιζε το μοιρολόι. Εμείς, πιτσιρικάδες τότε, δεν καταλαβαίναμε, δεν ξέραμε και την κοροϊδεύαμε.
Θυμάμαι με φώναξε η γιαγιά μου και άρχισε να μου μιλάει για την κυρα-Αλεξάνδρα και για κάτι γριές που είχαμε στη γειτονιά. Πάντα μαυροφορεμένες, με σπασμένες μέσες, που δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κορμί τους και περπατούσαν πάντα σκυφτές.
Αυτές, θυμάμαι μου λέγε, ήταν κοριτσάκια τότε στην καταστροφή, 12-13 χρονών, που τις βιάζανε οι Τούρκοι και τους σπάσανε τη μέση.
Ο παππούς μου, ο αδερφός του πατέρα μου, δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Αυτά όλα είναι γραμμάτια που μας τα χρωστάνε οι Τούρκοι. Κάποτε θα τα απαιτήσουμε πίσω και με τόκο.
Άγια μέρη… Σεβδίκιο, Γκιαούρκιο, Δεβελίκιο, Βουρλά, Μελί… Δεν τα ξεχάσαμε, δεν θα τα ξεχάσουμε ποτέ.
- Πηγή: infognomonpolitics.blogspot.gr (σχόλιο αναγνώστη).
