Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού. Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας.
Προοίμιο
Εμάς που τώρα, Κύριε, μας πλημμυρίζει θλίψη,
κοίταξε μην μας αγνοείς, μην μας παραμελήσεις,
[καθώς με πόνο κράζουμε βαθιά μετανιωμένοι:
«Την τόση ευσπλαχνία Σου δείξε μάς την και πάλι
και την αιώνια ζωή σε όλους δώρισέ την».
Οίκοι
α΄. Για όλους όσοι έχουνε πνευματικές αρρώστιες, το ιατρείο των ψυχών διαθέσιμο είναι
[πάντα.
Του σώματος και της ψυχής τα πάθη θεραπεύει ο μόνος Μέγας Ιατρός που εκεί τους
[περιμένει.
Και σ’ όλους που πάν’ άρρωστοι ζητώντας Του γιατρειά, τους θεραπεύει όλους τους και
[βρίσκουν την υγειά τους.
Γιατί απ’ τη μια ο Λυτρωτής σπεύδει να θεραπεύσει τα τραύματα του καθενός∙
και όλες τις δεήσεις φροντίζει Αυτός ανάλογα να ικανοποιήσει, δωρίζοντας κάθε φορά κείνο
[που μας συμφέρει.
Από την άλλη είναι φορές που στην αρχή όσο ζητάς το χέρι Του να βάλλει, δεν το απλώνει
[άμεσα για να σε βοηθήσει.
Ακόμα όμως και αυτό, σχεδιασμένο το ’χει∙ τον ράθυμο στην προσευχή θέλει έτσι να
[κεντρίσει.
Και έτσι μας παιδαγωγεί ως Πάνσοφος που είναι, ώστε να βρούμε γιατρειά ’π’ τα πάθια μας
[οι φταίχτες∙ αυτή είναι η προϋπόθεση, για να φανούμε αντάξιοι της δωρεάς που θέλει
[Αυτός σ’ όλους μας να χαρίσει που είναι ανεκτίμητη – είν’
η ζωή η αιώνια.
β΄. Αυτός που είναι της ζωής, λοιπόν, ο χορηγός, κι η σωτηρία ολονών, χαρίζεται στους πάντες
χωρίς να περιορίζεται∙ όρια δεν γνωρίζει.
[Μόν’ είναι αστέρευτη πηγή π’ ατέρμονα αναβλύζει
και σ’ όλους μας ο Αγαθός, ως όλων ο Δεσπότης απίστευτα χαρίσματα θέλει να μας χαρίζει.
Βέβαια, θέλει από εμάς πρώτα να τα ζητάμε, ώστε να συνηθίσουμε
όλοι όσοι ισχυριζόμαστε πως Τον υπηρετούμε, δέηση ν’ αναπέμπουμε ως πρέπει σε
[Δεσπότη.
Φαίνεται σαν να οργίζεται με κειους που ραθυμούνε,
πάντοτε προσποιούμενος∙ αφού η οργή είναι γι’ Αυτόν κάτι ολωσδιόλου ξένο.
Ακόμα πάντως και αυτό είν’ έργο καλοσύνης που έντεχνα μετέρχεται, ώστε να μας χαρίσει
[το δώρο το παμμέγιστο που ’ν’
η ζωή η αιώνια.
γ΄. Αληθινό παράδειγμα αυτής της ευσπλαχνίας, αλλά και της μεθόδου Του
οργή να προφασίζεται ενώ Αγαθός υπάρχει, ελάτε να εξετάσουμε απ’ τα παλιά παρμένο.
Κάποτε που αμάρτησαν κείν’ οι Ισραηλίτες, ας δούμε πώς προσπάθησε να τους καλέσει πίσω
[στο δρόμο τον σωστό.
Μιλάει στον δίκαιο Μωυσή και κοίτα τι του λέει: «Άσε με φίλε να χαρείς,
άσε με να θυμώσω, κι όσους τους νόμους μου αψηφούν τώρα να τους συντρίψω».
Άσε με, λέει, λες κι ήτανε ο Μωυσής που τον κρατούσε κι όχι η φιλανθρωπία Του∙
τον φίλο και προφήτη Του, μπροστά εκείνον βάζει, ως πρόσχημα και κάλυμμα της
[αγαθότητάς Του.
«Άσε με, λέει, τώρα δα αμέσως να συντρίψω όλους εκείνους που απειθούν… αλλά για να
[τους δώσω το δώρο το πολύτιμο που ’ν’
η ζωή η αιώνια.
δ΄. Βάζοντας δήθεν τον Μωυσή αυτός ν’ αποφασίσει και κύριος της κατάστασης αυτός να γίνει τότε, έμμεσα τι υπονοεί και τι μας λέει ο Κτίστης;
Πως η δική Του η οργή δεν είν’ οργή στ’ αλήθεια – έτσι να ήταν κάθ’ οργή: φιλανθρωπία
[γεμάτη.
Στα χέρια του ανθρώπου του λέει πως αφήνει ο Πλάστης τον θεϊκό Του τον θυμό κι αυτός ας
[κανονίσει∙
[και τι θα γίνει το λοιπόν; Ποιες θα’ ναι οι εξελίξεις;
Καθώς θ’ ακούσει ο Μωυσής «άσε με» να του λέει, μες το μυαλό του θα σκεφτεί:
[κοίτα να δεις πώς πάει… άδεια από μένα ο Θεός έρχεται και ζητάει.
Μοιραία τότε θα σκεφτεί πως γίνεται στ’ αλήθεια τον Κύριο να συγκρατεί, να σβήνει την
[οργή Του.
Κι έτσι, με την ελπίδα αυτή στα γόνατα θα πέσει και θα κραυγάζει δυνατά:
«Θεέ μου Αμνησίκακε, Θεέ μου Πανοικτίρμων,
“αν σε αφήνω” ρώτησες; Όχι, δεν σε αφήνω!
[Μόνο σε μια περίπτωση άδεια εγώ σου δίνω∙ μόνο αν μου υποσχεθείς και μου το
[υπογράψεις πως θα τους δώσεις σ’ όλους τους –αυτούς που ξεστρατίσαν– απ’ τις πολλές
[σου δωρεές την πιο σπουδαία απ’ όλες που είναι ανεκτίμητη κι είν’
η ζωή η αιώνια.
ε΄. Εξόχως εμβληματικό παράδειγμα είναι κι άλλο, της Χαναναίας εννοώ απ’ την Καινή Διαθήκη, εκεί που κάνει τάχατες να υποχωρεί ο Κτίστης και τελικά να δέχεται το αίτημα της
[μάνας και γιατρειά στην κόρη της απλόχερα να δίνει.
«Απ’ τα δικά μου τα παιδιά να πάρω το ψωμί τους, να το πετάξω στα σκυλιά αυτό δεν είναι
[δίκιο»∙ αυτό της είπε ο Χριστός και φάνηκ’ οργισμένος
στο σχήμα το εξωτερικό κατά πως κρίν’ ο κόσμος.
[Έτσι της είπε… ποιος; Αυτός που ως Δεσπότης, το μέσα Του ολάκερο γέμει
[φιλανθρωπίας.
Γιατί καθόλου δεν αργεί με υβριστή να μοιάσει στους τρόπους και στο φαίνεσθαι,
αρκεί να έχει κάνει προσεκτικά ένα σχέδιο ωσάν Σοφός που είναι εκείνην που προσέβαλε
στεφάνι να της δώσει, καθώς αυτή μ’ υπομονή και με ωραίο τρόπο θα ανεχθεί την
[προσβολή.
Πράγματι στη γυναίκα αυτή που ’ν’ στο παράδειγμά μας, η προσβολή δεν πάγωσε καθόλου
[την καρδιά της.
[Το αίτημά της το ’κανε με θάρρος και ζητάει το δώρο το πολύτιμο που ’ν’
η ζωή η αιώνια.
