Είναι πλέον το μοναδικό ελληνικό καφενείο στο Μόλενμπεκ, ένα γωνιακό κτίριο με «σφραγίδα» ελληνική. Κάτω από το όνομα του μαγαζιού, οι Πόντιοι ιδιοκτήτες του έχουν γράψει μία λέξη: ΠΑΟΚ.
Το La Rose Blanche είναι ένα ξεχωριστό μέρος. Είναι το τελευταίο καφενείο μιας γενιάς ιδιοκτητών ελληνικών καφέ στο Μόλενμπεκ, που ονομάστηκε «γειτονιά των τρομοκρατών» μετά τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες το 2016. Το καφέ είναι εδώ και 100 χρόνια στο ίδιο μέρος. Το 1973 η οικογένεια Καρασαββίδη, οικογένεια με προσφυγικές ρίζες στη Μικρά Ασία, το αγόρασε από τους Βέλγους ιδιοκτήτες του.
Πριν από λίγες μέρες παρουσιάστηκε μια ταινία-ντοκιμαντέρ για το La Rose Blanche, του Φλαμανδού Κρις Κάερτς. Πλαισιωμένος από αρκετούς ακόμη καλλιτέχνες, ο σκηνοθέτης που αγάπησε το καφενείο όσο λίγοι κατέγραψε την ιστορία της οικογένειας Καρασαββίδη η οποία μετανάστευσε εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες πριν από 50 χρόνια.
(Φωτ.: Facebook / L’ Amicale de La Rose Blanche)
Αυτό που κάνει το χώρο μοναδικό είναι οι πελάτες του και ο τρόπος με τον οποίο αυτοί οι σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν όλους και όλα μαζί. Οι πελάτες τους αντιπροσωπεύουν σχεδόν κάθε κύμα μετανάστευσης που έχει περάσει τα τελευταία 60 χρόνια στο Μολενμπέκ. Ανάμεσά τους και μερικοί «ντόπιοι».
Το 2016 φαινόταν πως θα έκλεινε το La Rose Blanche. Το διπλανό τζαμί έκανε μια καλή προσφορά εξαγοράς. Τότε ξεκίνησαν και οι ηχογραφήσεις, έναν μήνα μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Ζάβεντεμ.
Μαζί με την ιστορικό Πόλυ Ρουμελιώτη ο Κρις Κάερτς ξεκίνησε έναν Κύκλο Φίλων (Amicale) που ενώνει τους παλιούς και τους νέους πελάτες. Ξαναέφεραν τη ζωντανή ρεμπέτικη μουσική στο καφέ. Πήραν συνεντεύξεις και μάζεψαν ιστορίες των ανθρώπων του. Δύο εκθέσεις μνήμης οργανώθηκαν με διάφορους συνεργάτες και πολλούς εθελοντές, παράσταση Καραγκιόζη ξαναζωντάνεψε, και πολύς κόσμος χόρεψε έναν χορό από τον Εύξεινο Πόντο στην πλατεία της εκκλησίας.
Όλα αυτά εντάχθηκαν στην ταινία. Το αποτέλεσμα είναι ένα εκπληκτικό Μόλενμπεκ. Υπάρχει, αν και… χάνεται μπροστά στα μάτια μας. Η ταινία προκαλεί χαρά, θλίψη και νοσταλγία την ίδια στιγμή, όπως και η ρεμπέτικη μουσική που τη χρωματίζει και τη συνοδεύει.
Το φιλμ La Rose Blanche δείχνει τα πολλά στρώματα και πρόσωπα των Βρυξελλών. Η μητρόπολη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που βρίσκεται σε μετάβαση. Οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν τη θέση τους εκεί μετά τον ξεριζωμό. Ο σκηνοθέτης και η ομάδα του αγαπούν εκείνους που έχουν την «περιουσία» να είναι αφανείς.
Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στις 24 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες. Μια έκδοση με τον ίδιο τίτλο σε ελληνικά, φλαμανδικά και γαλλικά συνόδευε την παρουσίαση.
- Αναδημοσίευση από Έθνος / Μαρία Ψαρά.
