Η δράση παραβατικών ομάδων και οι βανδαλισμοί στα πανεπιστήμια – Μπορεί να αποτραπεί το χάος;

Με αφορμή το τελευταίο σοβαρό γεγονός βανδαλισμών στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, το οποίο προστίθεται σε μια σειρά παρόμοιων γεγονότων του πρόσφατου παρελθόντος, και τα ερωτήματα που τίθενται, νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο να ανοίξει μια ειλικρινής συζήτηση για τις δυνατότητες αντιμετώπισης του χρόνιου αυτού προβλήματος.

Το νομικό πλαίσιο
Αν και, δυστυχώς, η καταστροφή ξένης περιουσίας και η κλοπή (εκτός μερικών εξαιρέσεων) θεωρείται πλημμέλημα, η χρήση εκρηκτικών μηχανισμών όπως οι «βόμβες μολότωφ» θεωρείται σοβαρό ποινικό αδίκημα, το οποίο χαρακτηρίζεται ως κακούργημα και επιφέρει σημαντικές ποινές ανάλογα με τις επιπτώσεις (π.χ. 15-20 έτη αν προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο ή εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας).

Ακόμη λοιπόν και αν δεν κληθεί η δημόσια δύναμη να επέμβει από τις αρχές του πανεπιστημίου, στην περίπτωση επεισοδίων με χρήση μολότωφ, η επέμβαση γίνεται αυτεπάγγελτα.

Είναι, όμως, προφανές ότι ο ορισμός από το νόμο της δυνατότητας αυτεπάγγελτης επέμβασης της δημόσιας δύναμης με βάση τον διαχωρισμό του αδικήματος σε κακούργημα ή πλημμέλημα δημιουργεί σύγχυση στην άσκηση αρμοδιοτήτων και δίνει άλλοθι στην απροθυμία των Αρχών να επέμβουν στους χώρους του πανεπιστημίου, ακόμη και όταν αυτή πρέπει σύμφωνα με τον νόμο να γίνεται αυτεπάγγελτα.

Μπορεί να αποτραπεί η είσοδος των «μπαχαλάκηδων» σε κτήρια του ιδρύματος και η χρήση τους ως ορμητήρια καταδρομικών επιθέσεων;
Ας αναρωτηθούμε πρώτα γιατί χρησιμοποιούνται τα κτίρια του πανεπιστημίου ως ορμητήρια. Για έναν απλό λόγο, διότι τα άτομα αυτά γνωρίζουν ότι στους χώρους του πανεπιστημίου η αστυνομία πολύ δύσκολα θα επέμβει και ότι το πανεπιστήμιο έχει πλήρη αδυναμία να αποτρέψει τη δράση τους με δικά του μέσα.

Συνήθως, οι ομάδες αυτές χρησιμοποιούν είτε τη μέθοδο της κατάληψης ενός χώρου από την προηγούμενη ημέρα, η οποία λειτουργεί ως δούρειος ίππος για την πλήρη παράδοση των κτηρίων στον όχλο, είτε την καταδρομική επίθεση και κατάληψη του χώρου λίγο πριν την έναρξη των επεισοδίων. Το σφράγισμα των κτηρίων δεν φαίνεται να είναι αρκετό από μόνο του για να αποτρέψει την είσοδο στα κτήρια, καθώς πλήρως αποθρασυμένοι χρησιμοποιούν κάθε δυνατό τεχνικό και μη μέσο για την παραβίαση των κλειστών θυρών.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Χαράλαμπος Φείδας, καθηγητής ΑΠΘ.