Για ακόμα μία φορά ο ΠτΔ μάς απογοήτευσε παταγωδώς. Το διάγγελμά του για επεξήγηση της αποκεντρωμένης/χαλαρής ομοσπονδίας ήταν μια γενική και αόριστη τοποθέτηση, της οποίας προηγήθηκε μια αχρείαστη παρελθοντολογία στο πώς οδηγηθήκαμε εδώ σήμερα. Σκοπός ήταν η δικαιολόγηση της καταστροφικής πολιτικής την οποία έχει ακολουθήσει στο Κυπριακό. Μια πολιτική που όσο και εάν θέλει να ισχυρίζεται το αντίθετο, μόνο σκοπό έχει τη δικαιολόγηση της λανθασμένης απόφασής του να στηρίξει το σχέδιο Ανάν το 2004.
Η ανάγκη να δικαιολογήσει το αδιέξοδο στο οποίο έχει έλθει το Κυπριακό, λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας μεν, χωρίς την Τουρκία να εισπράττει την καταδίκη γι’ αυτό δε, αποδεικνύει πόσο λαθεμένα πορεύεται ο πρόεδρος και ο περίγυρός του.
Ο κατευνασμός της Τουρκίας με υποχωρήσεις δεν θα κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία αλλά θα την θεριέψει. Δυστυχώς οι παρωπίδες της αυτοεξιλέωσης δεν τους αφήνουν να δουν αυτό το τόσο απλό, που μας το βροντοφωνάζουν καθημερινά εδώ και εξήντα χρόνια οι Τούρκοι.
Η στρατηγική του «δώσε-δώσε», η οποία περιφρόνησε τις διαχρονικές θέσεις της πλευράς μας καθώς και τις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου, πίσω από το πέπλο της συσκότισης και μυστικής διπλωματίας, κρίνεται αποτυχημένη εκ του αποτελέσματος: Δεν κατάφερε να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία, αναβάθμισε τον κατοχικό ηγέτη σε συμπρόεδρο, κατήγαγε την Κυπριακή Δημοκρατία σε κοινότητα, όχι μόνο απενεχοποίησε την Τουρκία από τα εγκλήματα της εισβολής και κατοχής αλλά τα νομιμοποίησε, μας έφερε κακές εκθέσεις του ΟΗΕ με αποκορύφωμα το πλαίσιο Γκουτέρες, το οποίο εισάγει τον όρο της ενδιάμεσης συμφωνίας, και το οποίο κλειδώνει όλες τις δικές μας υποχωρήσεις στην εσωτερική διακυβέρνηση χωρίς καμία ουσιαστική υποχώρηση από την Τουρκία, και προδιαγράφει μια κακή εξέλιξη στο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων.
Αυτά που δίνεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων –έστω και εάν δεν συμφωνηθούν, έστω και εάν η διαπραγμάτευση ναυαγήσει–, δεν φεύγουν από το τραπέζι· θα τα ξαναβρείς μπροστά σου. Και αφού τα έδωσες μία, θα τα ξαναδώσεις.
Μπορεί να είμαστε υποχρεωμένοι να ανταποκρινόμαστε στα κελεύσματα του ΓΓ του ΟΗΕ για συνομιλίες, αλλά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ξεπουλάμε τα νόμιμα και κατοχυρωμένα δικαιώματά μας για χάρη της όποιας λύσης – και μάλιστα χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα. Ας το χωνέψουμε. Η λύση του Κυπριακού δεν έγκειται στις συνομιλίες. Η Τουρκία πήρε αυτό που ήθελε το 1974, και τώρα προσπαθεί να το νομιμοποιήσει.
Καμία υποχώρηση, καμία καλή θέληση εκ μέρους μας δεν θα την πείσει να πάρει το στρατό της και να μας αδειάσει τη γωνιά.
Η λύση του Κυπριακού είναι πολιτική. Ο μόνος τρόπος να λύσουμε το Κυπριακό είναι με το να εκμεταλλευόμαστε κάθε πολιτική ευκαιρία/συγκυρία που μας δίνεται για να εκθέτουμε την Τουρκία σαν κατακτητή ο οποίος δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο, το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Να εκμεταλλευόμαστε το κάθε παράθυρο ευκαιρίας που μας δίνεται στη διεθνή σκακιέρα για σύναψη συμμαχιών και σύζευξη συμφερόντων με στρατηγικούς εταίρους, οι οποίοι θα δράσουν σας μοχλός πίεσης στη διεθνή κοινότητα ώστε η Τουρκία να πληρώσει δυσανάλογο κόστος για την κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εμείς επιμένουμε ότι πρέπει, ως κυπριακός ελληνισμός συλλογικά, να αξιολογήσουμε τη σημερινή κατάσταση και να χαράξουμε μια κοινή γραμμή η οποία θα ενισχύει και αναδεικνύει την Κυπριακή Δημοκρατία, το ρόλο και την κυριαρχία της, και θα επιδιώκει τη δημιουργία πολιτικού κόστους στην Τουρκία ώστε να κάνει τις αναγκαίες υποχωρήσεις για σωστή λύση.
Χωρίς υποχωρήσεις της Τουρκίας δεν μπορεί να υπάρξει σωστή λύση.
Αντώνης Κ. Σιβιτανίδης, M.Sc., B.Sc.
Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗΚΟ
