Η σύγκρουση στη Συρία αποτελεί μια απόδειξη ότι, στον σύγχρονο πόλεμο η αίσθηση της νίκης είναι περισσότερη σημαντική από την πραγματική νίκη. Η επίθεση στη Συρία έγινε σε αντίποινα της υποτιθέμενης χρήσης χημικών όπλων από το καθεστώς του Άσαντ.
Αμέσως μετά την επίθεση, Σύριοι και Ρώσοι στρατιωτικοί δήλωσαν ότι, τα αντιαεροπορικά συστήματα της Ρωσίας αναχαίτισαν αποτελεσματικά τους «ωραίους, νέους και έξυπνους πυραύλους των ΗΠΑ», όπως τους χαρακτήρισε ο Ντόναλντ Τραμπ. Συγκεκριμένα, οι Ρώσοι αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι αναχαίτισαν 71 από 103 πυραύλους.
Ο Ρώσος υπουργός Άμυνας δήλωσε ότι, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους είχαν και ως στόχους 7 στρατιωτικά αεροδρόμια, πλέον των συγκροτημάτων παραγωγής χημικών όπλων. Τα παλιά Ρώσικα αντιαεροπορικά συστήματα της Συρίας: S-125, S-200, Buk, Kvadrat και Osa, κατασκευασμένα πριν 40 χρόνια, αποδείχθηκαν γενικά αποτελεσματικά στην αναχαίτιση των Αμερικανικών πυραύλων.
Οι δηλώσεις των Ρώσων αφήνουν ορισμένα ερωτήματα, όπως:
- Δεν υπάρχουν αποδεικτικές φωτογραφίες ή βίντεο της αναχαίτισης των πυραύλων.
- Τα στρατιωτικά Α/Δ ίσως και να μην υπήρξαν ποτέ στόχοι, διότι δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο κρούσης.
- Οι φωτογραφίες, τις οποίες δημοσίευσε το υπουργείο Άμυνας της Συρίας και δείχνουν συντρίμμια από κατεστραμμένους πυραύλους, παρέχουν λίγες αποδείξεις, αφού είναι δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των συντριμμιών από ένα πύραυλο κρουζ, ο οποίος αναχαιτίσθηκε και από έναν πύραυλο, ο οποίος δεν βρήκε τον στόχο του.
Τόσο το Πεντάγωνο όσο και ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ, αρνούνται να αποδεχθούν ότι έστω και ένας πύραυλος τους, κατέπεσε από τη συριακή αντιαεροπορική άμυνα. Η Ουάσιγκτον υπαινίχθηκε ότι η Δαμασκός εκτόξευσε τους πυραύλους της μετά την επίθεση, απλώς για να στηρίξει την προπαγάνδα της.
Υπάρχουν όμως και κάποια ερωτηματικά για το αμερικάνικο αφήγημα, αναφορικά με τον αριθμό των βλημάτων που βλήθηκαν για την καταστροφή του Κέντρου Έρευνας, Ανάπτυξης και Παραγωγής χημικών όπλων Barzah στη Βηρυτό. Θεωρητικά τα 76 βλήματα θα έπρεπε να συγκλονίσουν την αντιαεροπορική άμυνα της Συρίας.
Πιθανότατα, οι ΗΠΑ ήταν προετοιμασμένες για την αναχαίτιση των πυραύλων τους, διαφορετικά η καταστροφή του συγκεκριμένου στόχου δεν θα απαιτούσε περισσότερους από 6-7 πυραύλους. Αν δεν έγινε αναχαίτιση από τους συριακή αντιπυραυλική άμυνα, θα έπρεπε να υπήρχαν κρατήρες και κελύφη στην γύρω περιοχή, ορατά στις δημοσιευμένες εικόνες.
Το Κέντρο Έρευνας, Ανάπτυξης και Παραγωγής χημικών όπλων Barzah πριν την επίθεση (φωτ.: DigitalGlobe)
Το Κέντρο Έρευνας, Ανάπτυξης και Παραγωγής χημικών όπλων Barzah μετά την επίθεση (φωτ.: DigitalGlobe)
Τον Απρίλιο του 2017, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι μόνο 23 αμερικανικοί πύραυλοι είχαν πλήξει την αεροπορική βάση Shayrat. Δορυφορικές εικόνες όμως διέψευσαν τον ισχυρισμό, καθώς έδειχναν 44 κρατήρες, με μερικούς στόχους να έχουν προσβληθεί δύο φορές.
Οι πληγείσες εγκαταστάσεις της αεροπορικής βάσης Shayrat τον Απρίλιο 2017 (φωτ.: imagesatintl.com)
Δορυφορικές εικόνες πριν και μετά την επίθεση στην αεροπορική βάση Shayrat τον Απρίλιο 2017 (φωτ.: imagesatintl.com)
Όλα τα ΜΜΕ ανέφεραν ότι η Συρία μετέφερε τα αεροσκάφη της, σε ασφαλή σημεία. Η εφημερίδα Kommersant ανέφερε ότι οι Ρώσοι προετοιμαζόντουσαν μια εβδομάδα για την πυραυλική επίθεση. Σε αυτό το διάστημα υπήρχε αμοιβαία επικοινωνία μεταξύ Ρώσων και Αμερικάνων για τους ακριβείς στόχους των Δυτικών, συνεπώς η Συρία είχε τον χρόνο να προετοιμάσει την αντιπυραυλική της άμυνα.
Όσα προβλήματα και αν είχαν τα παλιά ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα, των οποίων η αποτελεσματικότητα βελτιώθηκε και από Ρώσους ειδικούς ιδιαίτερα μετά το 2015, δεν ήταν εντελώς άχρηστα. Επιπλέον είχαν αποδείξει την αποτελεσματικότητα τους στην αναχαίτιση πυραύλων κρουζ και κατά την διάρκεια των αεροπορικών βομβαρδισμών της Σερβίας.
O ισχυρισμός των ΗΠΑ, για την καταστροφή του Κέντρου Έρευνας και Ανάπτυξης Barzah με 76 πυραύλους ακούγεται λίγο παράξενος, όπως και ο αντίθετος ισχυρισμός της Ρωσίας για κατάρριψη 71 πυραύλων, που είναι δύσκολο να εξακριβωθεί. Ορισμένοι από τους πυραύλους που χρησιμοποιήθηκαν ήταν πράγματι «νέοι» και δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά σε «πόλεμο», όπως οι γαλλικοί κρουζ MdCN και οι αμερικανικοί AGM-158B JASSM-ER.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία κάνουν τα χτυπήματα και τις αναχαιτίσεις, να μοιάζουν με συντονισμένες στρατιωτικές ασκήσεις αυτοσχεδιασμού.
Η συνεννόηση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας έδειξε να κινείται σε υψηλά επίπεδα, μακριά από θεωρίες ισορροπίας του τρόμου, αφού σε καμία στιγμή δεν αναβίωσαν μνήμες:
- Του 1956 με την επίθεση των Άγγλων-Γάλλων και Ισραηλινών στην Αίγυπτο, για την διατήρηση της εκμετάλλευσης από τους ευρωπαίους της διώρυγας του Σουέζ και την παρέμβαση της Ρωσίας υπέρ του Νάσερ, υπό την απειλή της πυρηνικής επίθεσης.
- Της αποτυχημένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κούβα του 1961.
- Του 1973 στη Συρία, στο πλαίσιο του αραβοϊσραηλινού πολέμου.
Η Ρωσία δεν βρίσκεται σε φάση παρακμής, όπως ήταν κατά την διάρκεια του Ιράκ 1,2 ή των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας ή ακόμα των βομβαρδισμών της Λιβύης.
Η συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, αποτελεί προοίμιο της συνεργασίας τους στην επίλυση του συριακού και πιθανόν της συμμαχίας τους στον νέο αναδυόμενο Ψυχρό Πόλεμο σε βάρος της Κίνας.
Μετάφραση: Γιώργος Μουρουζίδης.
