Στον λασπότοπο των Τζιτζιφιών, εκεί όπου υπήρχε το σκοπευτήριο που χρησιμοποιήθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, τον Μάρτιο του 1930 έγινε η πρώτη χοροεσπερίδα των «Αργοναυτών» – ίσως να πρόκειται και για τον πρώτο ετήσιο χορό που διοργανώθηκε από σωματείο Ποντίων στον ελλαδικό χώρο. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, οι πρόσφυγες κατάφεραν να δώσουν το παρών και ο σύλλογος να μαζέψει αρκετά χρήματα. Με τη συγχώνευση και τη δημιουργία των «Αργοναυτών-Κομνηνών», το 1939, ο ετήσιος χορός ήταν η κύρια πηγή εσόδων, αλλά και μια ευκαιρία συγκέντρωσης χρημάτων για την αποπεράτωση του κτηρίου που βρίσκεται στην οδό Δοϊράνης στην Καλλιθέα, στη συμβολή της με τη Δαβάκη.
«Αυτοί που έχουν την ιδέα να δημιουργήσουν το σύλλογο είναι πραγματικά αστοί του Πόντου. Από τους πρώτους που έρχονται εδώ είναι ο Δημήτρης Ψαθάς, ο Λεωνίδας Ιασονίδης, ο Οδυσσέας Λαμψίδης, ο μητροπολίτης Χρύσανθος, ο Τάκης Μουζενίδης, ο Πόλυς Χάιτας, ο Νίκος Σπανίδης και πάρα πολλοί άλλοι, όπως ο Ιορδάνης Σουρμελής, ο Ευφραιμίδης ο οποίος ήταν και πρόεδρος και κατάφερε να δημιουργήσει την επισκευαστική ζώνη του Περάματος», λέει στο pontos-news.gr ο πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί», Θεόφιλος Καστανίδης.
Έτσι, στους ετήσιους χορούς του σωματείου… παραδοσιακά έδιναν το παρών οι αστοί της Αθήνας· σε μία από τις αναμνηστικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες έχει απαθανατιστεί και ο Αριστοτέλης Ωνάσης.
Τη διοργάνωση των χορών αναλάμβανε ειδική επιτροπή. Τα μέλη της, μεταξύ άλλων, έπρεπε να βρουν την αίθουσα, να κανονίσουν για τα φαγητά, για το λαχείο και για τα δώρα, να φτιάξουν το πρόγραμμα, να επιλέξουν τη μουσική, να πουλήσουν τα εισιτήρια, να διαφημίσουν την εκδήλωση στον Τύπο. Οι ετήσιοι χοροί αρχικά πραγματοποιούνταν σε μικρές ιδιωτικές αίθουσες της Καλλιθέας. Από τα τέλη του 1930, όμως, μεταφέρθηκαν σε μεγάλους κινηματογράφους και θέατρα της Αθήνας (Ντελίς, Ρεξ, Ολύμπια) ή σε γνωστά εστιατόρια. Χάρη στις προσπάθειες του ευθυμιογράφου Δημήτρη Ψαθά, του ηθοποιού και σκηνοθέτη Νίκου Σπανίδη, του βουλευτή Λάμπρου Λαμπριανίδη και άλλων που απάρτιζαν την καλλιτεχνική επιτροπή οι χοροεσπερίδες των «Αργοναυτών-Κομνηνών» άρχισαν ν’ αποτελούν κοσμικά γεγονότα της αθηναϊκής κοινωνίας.
Το πιάνο και το βιολί έδιναν πάντα τη θέση τους στην ποντιακή λύρα η οποία σιγά-σιγά άρχισε να καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος, ενώ ερασιτέχνες χορευτές και χορεύτριες φορώντας αυθεντικές φορεσιές μέσα σε αίθουσες γεμάτες χλιδή παρουσίαζαν τον πολιτισμό του Πόντου. Καθοδηγητές τους μεγάλες προσωπικότητες της ποντιακής παράδοσης, όπως οι λυράρηδες Νίκος Παπαβραμίδης και Χρήστος Μπαϊρακτάρης και ο μουσικοδιδάσκαλος Δημήτρης Κουτσουγιαννόπουλος.
Παρά το γεγονός ότι το 1976 παραδόθηκε το κτήριο των «Αργοναυτών-Κομνηνών», ο ετήσιος χορός του σωματείου εξακολουθούσε να φιλοξενείται σε μεγάλες αίθουσες της Αθήνας ή σε κοσμικά κέντρα. Ήδη είχαν προστεθεί και άλλες εκδηλώσεις, όπως η κοπή βασιλόπιτας και ο αποκριάτικος χορός.
Όταν ο τρόπος διασκέδασης άλλαξε αποφασίστηκε να αξιοποιηθεί η μεγάλη αίθουσα «Άγγελος Δεληγιώργης» στο κτήριο του σωματείου. Έκτοτε ο ετήσιος χορός πραγματοποιείται εκεί· ιδιαίτερη χρονιά ήταν το 2003 οπότε και ο χοροδιδάσκαλος Χρήστος Θεοδωρίδης παρουσίασε μαζί με του ομάδα του ένα δρώμενο από τα Μωμογέρια.
