Και στις πιο μαζικές εξεγέρσεις, κάποιοι ξεχωρίζουν. Οι καιροί, εκτός από γεγονότα, σημαδεύονται κι από πρόσωπα. Στον καμβά της ιστορίας, η μορφή του ηγέτη κατέχει εξέχουσα θέση. Και σύμφωνα με τον Πυθαγόρα ή τον Ηράκλειτο, «η μονάδα είναι το παν».
Τελευταία, όμως, μαζί με τον «κύκλο των χαμένων ποιητών», έκλεισε και ο κύκλος των μεγάλων πολιτικών. Στη θέση του ηγέτη μπήκαν οι λογιστές, και στη θέση του οραματιστή οι διαχειριστές.
Τις αγορές δεν τις κατευθύνουν οι πολιτικοί, αλλά οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι και οι ισχυροί τραπεζίτες…
Αποτέλεσμα: Η δημοκρατία των λαών υποχώρησε στην αυτοκρατορία των τραπεζών. Οι χώρες της Ευρωζώνης χορεύουν στους ρυθμούς του Σόιμπλε, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η εφαρμοσμένη πολιτική του μνημονίου οδηγεί τη χώρα στην ύφεση, την απόγνωση και τον αφανισμό. Το πολιτικό σύστημα δεν τολμά να ορθώσει ανάστημα απέναντι στο τραπεζικό, και αληθινοί ηγέτες στη χώρα δεν υπάρχουν…
Έτσι, με τα χρόνια, το Αιγαίο από γαλάζιο βάφτηκε «γκρίζο». Ο αέρας (από το ρήμα «αίρω», που θα πει σηκώνω) τα πήρε και στα σήκωσε όλα, μέχρι και τη σημαία μας από τα Ίμια!
Άβουλη, μοιραία κι άτολμη η χώρα, χωρίς πήχη και διαβήτη, φοβάται να χαράξει τη δική της ΑΟΖ! Να ορίσει επιτέλους τα θαλάσσια σύνορά της και να προστατέψει τον υποθαλάσσιο πλούτο της.
Το «Πλουτώνιο», εκτός από ακριβό μέταλλο, είναι και το βασίλειο του κάτω κόσμου. Εκεί όπου στα έγκατα της γης ο θεός Πλούτωνας κρύβει τον δικό του πλούτο. Αυτόν, που και τώρα που βογκά η χώρα, δεν τολμά να τον βγάλει στην επιφάνεια για να σωθεί. Και που τον εποφθαλμιούν οι δανειστές μας, και δη οι Γερμανοί, αντί πινακίου φακής…
Η διαδικασία είναι απλή: Πρώτα μας παρέχουν δάνεια με υψηλά επιτόκια, που δεν είμαστε σε θέση να ξεχρεώσουμε, και μετά διεκδικούν τις παραγωγικές πηγές μας, που ήδη έχουν υποθηκευτεί. Δεν νομίζω πως είναι σύμπτωση: τώρα που η χώρα είναι καταχρεωμένη, όλες οι έρευνες δείχνουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που έχει ο τόπος μας. Η απάντηση είναι γνωστή από την εποχή του Μένανδρου και της γνωστής ρήσης του: «Τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί». Οι μικρές χώρες με πλούσιο υπέδαφος υποφέρουν. Το δείχνουν τα γεγονότα που συντελούνται στις χώρες του τρίτου κόσμου.
Μας αλλάζουν την πολιτική, μέχρι να το πάρουμε είδηση. Ιδιωτικοποιούν την κρατική περιουσία, παγκοσμιοποιούν την οικονομία και ακυρώνουν στην ουσία αυτό που ονομάζουμε δημοκρατία!
Στο ίδιο παιχνίδι και οι τρεις γνωστές αδερφές: (Moody’s, Standard & Poor’s και Fitch). Οι τρεις μεγάλες εταιρείες αξιολόγησης, που μ’ ένα και μόνο δημοσίευμα μπορούν να γκρεμίσουν τις αγορές του κόσμου!
Η Ελλάδα των τελευταίων «ολυμπιακών οργασμών» και των «ολύμπιων οργίων», εξουθενωμένη οικονομικά, φτωχή και άφραγκη, κείται στο ταπί εξουθενωμένη. Και για να συνέλθει υπέγραψε τη «σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης». Μια σύμβαση βάσει της οποίας οι δανειστές μπορούν να εκχωρήσουν τα δικαιώματά τους και σε άλλους (άρθρο 2, παράγραφος 3). Και παρακάτω (άρθρο 14, παράγραφος 5) αναφέρεται: «Ο Δανειολήπτης (Ελλάδα) αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τα περιουσιακά της στοιχεία». Με λίγα λόγια οι πιστωτές έχουν το δικαίωμα να βγάλουν στο σφυρί την κρατική μας περιουσία. Να πάρουν όχι μόνο το πλουτώνιο, αλλά και τον θεό Πλούτωνα μαζί με το βασίλειό του: Ορυκτά, νερά, ποτάμια κτλ. Όσο για σπίτια, πολλά ήδη έχουν κατασχεθεί.
«Όσο σκύβεις, θα σε πατούν», λέει μια ελληνική παροιμία. Εκείνος που υποχωρεί παραδίδει στην ουσία έδαφος. Γι’ αυτό σου λέω: Ήρθε η ώρα να σταθείς όρθιος. Κι από λαός που είσαι, να γίνεις «τιμωρός» εκείνων που υποθηκεύουν το μέλλον της πατρίδας και των παιδιών σου. Γίνε «η άμμος και όχι το λάδι στα γρανάζια του κόσμου», όπως λέει ο ποιητής. Γίνε, αν το μπορείς, Προμηθέας. Ποτέ όμως Σίσυφος…
