Ο Χρίστος Τσιγγιρίδης ξεκινά τους πειραματισμούς του το 1923 στην αυλή του σπιτιού του, στην οδό Βασιλίσσης Όλγας στη Θεσσαλονίκη. Εκεί εγκαθιστά τον πρώτο ραδιοφωνικό πομπό τον οποίο κατασκευάζει ο ίδιος από εγκαταλελειμμένο ασύρματο της Γαλλικής Στρατιάς Ανατολής. Το 1928, ο σταθμός μεταφέρεται στη ΔΕΘ, όπου στεγάζεται σε δύο παραπήγματα: στο ένα (50 τ.μ.) στεγάζεται το στούντιο και για μονωτικό υλικό χρησιμοποιούνται ψάθες, ενώ στο άλλο (25 τ.μ.) τοποθετείται ο πομπός. Το ταξίδι του στους ραδιοφωνικούς αιθέρες ξεκινά στους 1034 χιλιόκυκλους και… εγένετο Ράδιο Τσιγγιρίδη: ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός των Βαλκανίων, εν έτει 1928.
Παρά τα πρωτόγονα μέσα –οι ακροατές ακούνε ακόμα και το θόρυβο της βροχής που πέφτει στη στέγη από πισσόχαρτο–, το Ράδιο Τσιγγιρίδη μέχρι το 1936 λειτουργεί μόνο στο πλαίσιο της ΔΕΘ και, εν πολλοίς, αποτελεί τον πολιτιστικό καθρέφτη της συμπρωτεύουσας.
Ο Τσιγγιρίδης εκφωνεί από την εφημερίδα Μακεδονία χτυπώντας με το μολύβι του ένα καμπανάκι για να σηματοδοτεί την εναλλαγή των ειδήσεων, αλλά επίσης εκπέμπει και πλούσιο μουσικό πρόγραμμα με καλλιτέχνες από τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο. Συχνές ήταν οι επισκέψεις της μαντολινάτας της Θεσσαλονίκης, της μπάντας του Παπάφειου Ορφανοτροφείου, και καλλιτεχνών όπως η Σωτηρία Ιατρίδου, ο Χρυσοχόου, ο Αττίκ, η Νινή Ζαχά, κ.ά.
Το 1936 του δίνεται άδεια για συνεχή λειτουργία, υπό την εποπτεία της νεοϊδρυθείσης τότε Υπηρεσίας Ραδιοφωνικών Εκπομπών, αφού ο Ι. Μεταξάς έχει ήδη εκφωνήσει πανηγυρικό λόγο για την «επανάσταση της 4ης Αυγούστου» από τη συχνότητα του ραδιοσταθμού του Χρίστου Τσιγγιρίδη. Τα χρόνια της Κατοχής ο σταθμός θα σιγήσει, ενώ το 1944 ο εξοπλισμός του θα αποτελέσει για λίγους μήνες τη βάση του σταθμού της «Ελεύθερης Ελλάδας».
Τέλος, η φωνή του θα σιγήσει εντελώς τον Μάρτη του 1947. Τότε, λίγα μέτρα πιο πέρα, εγκαινιάζεται ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Θεσσαλονίκης από το ΕΙΡ.
- Αναδημοσίευση από την έκδοση Εβδομήντα χρόνια Ελληνική Ραδιοφωνία, ΕΡΤ ΑΕ, 2008.
