Ήταν 3 Ιουλίου του 1974 όταν ο Ελευθέριος Δ. Παυλίδης εκ Τραπεζούντας, άξιο τέκνο του ποντιακού ελληνισμού, άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα. Αγωνίστηκε για τους Πόντιους αλλά και τον ευρύτερο ελληνισμό της Ρωσίας και μετέπειτα Σοβιετικής Ένωσης, ενώ σπουδαίο ήταν το έργο του στην αποκατάσταση των προσφύγων στον ελλαδικό χώρο, όπου εξελέγη και βουλευτής.
Διατέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου των εκ Ρωσίας Ελλήνων αλλά και του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί».
Στο βιβλίο του Ο Ελληνισμός της Ρωσίας και τα 33 χρόνια τού εν Αθήναις συλλόγου των εκ Ρωσίας Ελλήνων ο Παυλίδης παραθέτει την αντίληψή του περί του ελληνισμού της διασποράς και ειδικότερα της Ρωσίας:
«Κανενός τμήματος του εν διασπορά Ελληνισμού η ιστορία δεν συνδέεται τόσον στενά με την καθ’ όλου ιστορίαν του Ελληνικού Έθνους, όσον στενά και αδιάσπαστα είναι συνδεδεμένη με αυτήν η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας. Και όχι μόνον με την αρχαίαν ημών ιστορίαν συνδέεται η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας, αλλά και με την ιστορίαν της νεωτέρας Ελλάδος συνδέεται στενώτατα, και αυτή δε η ιδέα της συστηματικής οργανώσεως των ενεργειών δια την ανεξαρτησίαν του Έθνους, ύστερα από πολλών αιώνων δουλείαν, εγεννήθη και εξεκολάφθη εις τα σπλάχνα του Ελληνισμού της Ρωσίας».
