Η Μικρασιατική Καταστροφή ήταν η μεγαλύτερη γενοκτονία του ελληνισμού και της χριστιανοσύνης. Στάχτες και πτώματα άφησαν πίσω τους οι πρόγονοί μας.
Γιατί όμως έγινε; Ποιοι φταίνε;
Ας δούμε λίγα από τα αίτια.
Με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι σύμμαχοι της Αντάντ αναζητούσαν λάφυρα από Ανατολάς ιδίως όλοι τους, αποβλέποντας κυρίως στην κατοχή, για εκμετάλλευση των Δαρδανελλίων, λόγω της στρατηγικής των θέσης. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι για τα Δαρδανέλλια έγινε στην πραγματικότητα ο Τρωικός Πόλεμος.
Όταν οι Ευρωπαίοι πρότειναν την Ελλάδα να κάνει τη Μικρασιατική Εκστρατεία, σε ίδια οφέλη απέβλεπαν. Κάνουμε τότε το πρώτο λάθος και ξεκινά η εκστρατεία. Τότε ήταν ίσως καλύτερα να ακολουθούσαν την πρόταση της Ιταλίας κάνοντας τις επιχειρήσεις προς την ανατολική Θράκη.
Το 1920 γίνεται το μεγάλο λάθος όταν ο Κωνσταντίνος δίνει το πρόσταγμα για συνέχεια των επιχειρήσεων προς τα ενδότερα της Τουρκίας.
Το 1921 οι Τούρκοι απορρίπτουν όλες τις προτάσεις των Ευρωπαίων αλλά και του Βενιζέλου σαν αντιπολίτευση, για ειρήνευση και παραμονή των Ελλήνων στις θέσεις που κατείχαν. Ο Κεμάλ τότε είχε οργανωθεί αρκετά και οι σύμμαχοί μας βλέποντας την κατάσταση αρχίζουν τις επαφές μαζί του και μας γυρίζουν την πλάτη. Πλέον οι επαφές και οι συμφωνίες με τους Τούρκους γίνονται χωριστά.
Οι Ευρωπαίοι απέβλεπαν στην αποικιοποίηση της πετρελαιοφόρου περιοχής της Μέσης Ανατολής. Τα συγκρουόμενα συμφέροντα των πρώην συμμάχων μας άφησαν την Ελλάδα μόνη στη μικρασιατική περιπέτεια. Τον μεγαλύτερο ρόλο στην όλη κατάσταση έπαιξε η Ιταλία, της οποίας οι βλέψεις ήταν η Μεσόγειος, η Αδριατική, και τμήμα της Μικράς Ασίας. Αυτό φάνηκε καθαρά όταν στη σύσκεψη το 1919 στο Παρίσι αποχώρησε διαφωνώντας με την αρνητική στάση της Αμερικής. Αμέσως και σιωπηρά μετακίνησε στρατεύματα προς Μικρά Ασία. Οι τσέτες του Κεμάλ –που σημειωτέον, ήταν Κούρδοι– χρησιμοποιούσαν τις ιταλικές βάσεις κατοχής ως ορμητήριό τους.
Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Ρώσοι και Αμερικανοί έγιναν τροφοδότες του Κεμάλ, και να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι όλοι αυτοί είναι χριστιανοί.
Ήταν επόμενο λοιπόν μετά από όλα αυτά να αποτύχει οικτρά η εκστρατεία στη Μικρά Ασία και να υποφέρουν τα πάντα, μέχρι και τον ξεριζωμό, οι πρόγονοί μας.
Και ερχόμαστε στο σήμερα. Πόσο ενημερώνεται η μαθητιώσα νεολαία για τη Μικρασιατική Καταστροφή; Ο σύλλογός μας έκανε δύο διαγωνισμούς και οι συμμετασχόντες μας είπαν ότι χάριν του διαγωνισμού έμαθαν ό,τι τραγικό έγινε για τον ελληνισμό στη Μικρά Ασία από το 1914 έως το 1922. Μηδαμινή η ενημέρωση από τα βιβλία του κράτους.
Το περσινό καλοκαίρι η Βουλή μας αρνήθηκε αναφορά στη γενοκτονία των Μικρασιατών κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου περί ρατσιστικού περιεχομένου. Έτσι έκανε πρόσφατα και ο υπουργός Παιδείας, αμφισβητώντας τη Γενοκτονία των Ποντίων και Μικρασιατών. Σε πολλές διεθνείς ψηφοφορίες που έγιναν περί αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού η μόνη αρνητική ψήφος ήταν της Ελλάδας.
93 χρόνια ακόμα περιμένουμε.
Εμείς πάντα θα λέμε «Περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι».
Χρήστος Παυλίδης,
Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Ν. Λάρισας
