Ίσως είναι το δημοφιλέστερο ερώτημα των ημερών ενόψει του δημοψηφίσματος της Κυριακής 5 Ιουλίου. Εκείνο που δυστυχώς διχάζει όχι μόνο τους Έλληνες μεταξύ τους αλλά και τον καθένα από μας ξεχωριστά με τον ίδιο του τον εαυτό.
Το pontos-news.gr μίλησε με τρεις πολιτικοποιημένους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν ήδη επιλέξει τι θα κάνουν την κρίσιμη μέρα και με ωριμότητα μας εξηγούν γιατί θα κρατήσουν αυτή τη στάση, απαντώντας σε τρία ερωτήματα.
- Πρέπει να γίνει το δημοψήφισμα; Εάν ναι, είναι σωστό το ερώτημα; Εάν όχι, γιατί;
- Τι θα ψηφίσετε και για ποιον λόγο;
- Εάν επικρατήσει το αντίθετο από αυτό που θα επιλέξετε, πώς πιστεύετε ότι θα βρει την Ελλάδα η 6η Ιουλίου;
Τάσος Τατάρογλου, διεθνολόγος- δημοσιογράφος ρ/σ Επικοινωνία 94 – εκδ. Αδριάνειο
1. Το δημοψήφισμα όχι μόνο πρέπει να γίνει, αλλά έχει αργήσει και πολύ. Είναι ένα μικρό βήμα ώστε να σταματήσει να επικρατεί στη χώρα μας η λογική του «πατερούλη» πρωθυπουργού ο οποίος θα παίρνει αυτός τις δύσκολες αποφάσεις για εμάς.
Είναι η ώρα να «ενηλικιωθούμε» ως Έλληνες και Ελληνίδες και να ξεφύγουμε από την καθήλωση μας στη «βρεφική» πολιτική ηλικία. Να μάθουμε να παίρνουμε αποφάσεις και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των αποφάσεων αυτών.
Το ερώτημα ουσιαστικά είναι εάν συμφωνούμε με τις προτάσεις των δανειστών. Μικρή σημασία έχει σε ποια ακριβώς υποπαράγραφο ήμασταν πριν σταματήσουν οι συνομιλίες.
Όλοι γνωρίζουμε τη φιλοσοφία των προτάσεων αυτών, οπότε το ερώτημα προσωπικά με καλύπτει και πιστεύω ότι είναι αρκετά καθαρό στο τι καλούμαστε να απαντήσουμε.
2. Θα ψηφίσω «όχι», αν και θα είχα κάθε λόγο να ψηφίσω «ναι».
Δεν έχω μείνει ούτε μία μέρα άνεργος στη διάρκεια της κρίσης, δεν έχω οικογένεια, δεν παίρνω σύνταξη και μπορώ να αντεπεξέλθω στις όποιες αυξήσεις φόρων θα έρχονταν εάν δεχόμασταν τις προτάσεις των δανειστών. Όμως, προσωπικά δεν μπορώ να λειτουργήσω με τη λογική του απόλυτου ατομικού συμφέροντος, όταν δίπλα μου ξηλώνονται ολόκληρες κοινωνικές δομές και καταρρέουν οικονομικά εκατομμύρια συμπολίτες μου.
Ο δρόμος του «όχι» δεν θα είναι καθόλου εύκολος. Όμως είναι η μία και μοναδική πιθανότητα να βγούμε από το σημερινό σπιράλ θανάτου της ελληνικής κοινωνίας.
3. Προφανώς θα ακολουθήσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ανάληψη της εξουσίας από τις φιλομνημονιακές δυνάμεις. Αρχικά θα υπάρξει μια πολύ πρόσκαιρη ανακούφιση λόγω της ακραίας κατάστασης που επικρατεί την εβδομάδα που διανύουμε, πολύ γρήγορα όμως η χώρα θα ξαναμπεί σε μια κατάσταση «ζόμπι» όπως την ξέραμε εδώ και 4-5 χρόνια. Δηλαδή συνέχιση των ατελέσφορων προγραμμάτων λιτότητας που δημιουργούν διαρκώς ελλείμματα και που διαρκώς αυτά πρέπει να καλύπτονται με νέα μέτρα, και ξανά πάλι από την αρχή.
Υποθέσεις όπως η ρύθμιση του χρέους, η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, η έρευνα για τις υποθέσεις διαφθοράς των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας θα μπουν οριστικά και αμετάκλητα στο ντουλάπι και θα αρχίσει και επικρατεί και πάλι η φαυλότητα όπως τη γνωρίσαμε τόσες δεκαετίες.
Βίκυ Καρατζαφέρη, επικοινωνιολόγος – δημοσιογράφος υγείας
1. Ασφαλώς και δεν πρέπει να γίνει! Η ασφυξία που δημιουργείται από το κλείσιμο των τραπεζών –απόρροια της απόφασης για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος– θα έχει τρομακτικές συνέπειες στην πραγματική οικονομία. Υγιείς επιχειρήσεις, που έμειναν όρθιες στην πενταετία της κρίσης, κινδυνεύουν να καταρρεύσουν μέσα σε λίγες μέρες. Τώρα, όσον αφορά το ερώτημα του δημοψηφίσματος, το θεωρώ παραπλανητικό. Και, το κυριότερο, καθοδηγεί τον κόσμο να ψηφίσει αρνητικά.
2. Θα ψηφίσω «ναι». Γιατί όλοι οι σύμμαχοι και οι εταίροι μας υποστηρίζουν ότι άλλο είναι το πραγματικό δίλημμα: Αν θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη ή όχι. Και δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι εκείνων που θέλουν να μας πετάξουν έξω. Θέλω τα παιδιά μου να έχουν τη δυνατότητα των επιλογών, κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, μόνο η ευρωπαϊκή προοπτική μπορεί να το εξασφαλίσει.
3. Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Οι εικόνες των ηλικιωμένων έξω από τις τράπεζες είναι στενάχωρες και προσβλητικές για όλους μας. Ήδη ο κόσμος είναι διχασμένος –κι αυτό δεν μου αρέσει καθόλου–, και αν επιδεινωθούν οι οικονομικές συνθήκες, εάν πάρει περαιτέρω διαστάσεις η φτώχεια, θα οδηγηθούμε, φοβάμαι, σε κοινωνικές αναταραχές.
Αυτό το σενάριο πρέπει πάση θυσία να το αποτρέψουμε! Πάση θυσία πρέπει να μείνουμε στο ευρώ και στην Ευρώπη.
Σταύρος Καλεντερίδης, πολιτικός αναλυτής – σύμβουλος επικοινωνίας
1. 100% «όχι». Από το Σύνταγμα του ’75 κι έπειτα, ο θεσμός του δημοψηφίσματος στη χώρα μας έχει θεσμοθετηθεί με τον πλέον αντιδημοκρατικό τρόπο. Συγκεκριμένα, ο μόνος πολίτης που μπορεί να προκαλέσει δημοψήφισμα είναι ο πρωθυπουργός.
Αντιστοίχως, ο μόνος που μπορεί να θέσει το θέμα αλλά και τις επιλογές που θα έχουν οι πολίτες στην κάλπη κατά το δημοψήφισμα, είναι επίσης ο πρωθυπουργός. Προφανώς όποιος ελέγχει τα ερωτήματα και τη διατύπωση αυτών, μπορεί να ελέγξει και το αποτέλεσμα.
Αντιθέτως, δημοκρατικό είναι ένα δημοψήφισμα μόνο όταν πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις, όπως το να συγκαλείται αποκλειστικά από τους πολίτες, οι πολίτες να θέτουν τα ερωτήματα, να υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση για τις επιπτώσεις, ισότιμη προβολή των επιλογών, ποινικοποίηση κάθε προσπάθειας χειραγώγησης, κτλ.
Συνεπώς, το οποιοδήποτε δημοψήφισμα στη χώρα μας –βάσει Συντάγματος (!)– είναι ολιγαρχικό, ανελεύθερο και κατευθυνόμενο, και είμαι συνεπώς εναντίον κάθε δημοψηφίσματος μέχρι να θεσπιστεί στο Σύνταγμα της Ελλάδας ένας νέος και δημοκρατικός δημοψηφισματικός θεσμός.
Το δημοψήφισμα με το οποίο απειλούνται οι πολίτες της Ελλάδας σήμερα είναι το χειρότερο όλων. Εγώ που παρακολουθώ αδιαλείπτως τις εξελίξεις δεν μπορώ καν να διακρίνω τι σημαίνει η μία επιλογή και τι η άλλη. Πόσο μάλλον οι πολίτες που δεν έχουν αντίστοιχη εμπειρία ή διάθεση.
Αντιστοίχως δεν διανοούμαι να αποδεχτώ μια τόσο μονοδιάστατη, στείρα και μηδενιστική ερώτηση, όπως «δέχεστε αυτό ή όχι;» χωρίς ρεαλιστική αντιπρόταση ή έστω γνώση του τι μέλλει γενέσθαι.
Όταν η κυβέρνηση δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί σε κανένα από τα δύο αποτελέσματα αφενός δεν μπορεί να ενημερώσει σχετικά τους πολίτες, και αφετέρου, από τη στιγμή που οι πολίτες δεν έχουν πληροφορίες για το τι θα γίνει, δεν μπορούν να καλούνται να ψηφίσουν.
Είναι προσβλητικό και αδιανόητο. Αυτό είναι τυφλή αποποίηση ευθυνών και όχι Δημοκρατία.
2. Δεν πρόκειται να συμμετάσχω στη διαδικασία καθώς την αναγνωρίζω ως ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, μια διέξοδο σε μια κυβέρνηση που δεν την αξίζει, ενώ είναι και μια πράξη που καταδικάζει τη χώρα μας.
Σε κάθε αποτέλεσμα, είτε λιγότερο είτε περισσότερο η κυβέρνηση βγαίνει κερδισμένη (πολιτικά ή επικοινωνιακά), ενώ επίσης σε κάθε αποτέλεσμα είτε λιγότερο είτε περισσότερο η πατρίδα μας βγαίνει χαμένη, εξαπατημένη, χρησιμοποιημένη και αδύναμη.
Τέλος, δεν θα συμμετάσχω καθώς χρόνια τώρα πρεσβεύω και έχω αναλάβει εκτεταμένη εθελοντική πολιτική δράση για να ευαισθητοποιήσω και να επιφέρω στη χώρα μας τον δημοκρατικό θεσμό του δημοψηφίσματος – αυτό δηλαδή που δικαιούμαστε. Το παρόν, αδιέξοδο, ολιγαρχικό και θρασύδειλο δημοψήφισμα φιλοδοξεί να «κάψει» την καθαρή δημοκρατική ιδέα του δημοψηφίσματος στη χώρα μας και δεν πρέπει να συναινέσουμε σε κάτι τόσο πολιτικά ανήθικο.
3. Στην περίπτωση του «όχι» η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός Ευρωζώνης, σε πτώχευση, οικονομική καταστροφή και σε πολιτικό αδιέξοδο, καθώς το ισχύον πολιτικό σύστημα και όλα τα διεφθαρμένα μας κόμματα δεν θα μπορέσουν να αναγεννήσουν τη χώρα από τις στάχτες της ευρωπαϊκής μας καταστροφής.
Εάν επικρατήσει το «ναι» η χώρα μας θα αποδεχθεί τους πλέον επονείδιστους όρους συμβιβασμού και ήττας καθότι η πολιτική ελίτ που μας καταδυναστεύει μας έχει στερήσει την οποιαδήποτε εναλλακτική.
