Σε κλίμα ανείπωτης εθνικής θλίψης και παρακμής, με τους Έλληνες πολιτικούς να κυλιούνται στο βούρκο που… εμπλουτίζουν κάθε μέρα με καινούριες αθλιότητες, απαξιώνοντας όλο και περισσότερο αυτήν την ένδοξη χώρα που λέγεται Ελλάδα, έρχεται στο νου μας ένας από τους τελευταίους πραγματικά μεγάλους Έλληνες.
Ο Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης, ένας Έλληνας ο οποίος, αφού μεγαλούργησε ως ένας σύγχρονος Μεγαλέξανδρος εκεί που άφησε τα ίχνη του Ελληνισμού ο μεγάλος στρατηλάτης, αφού τιμήθηκε όσο κανένας άλλος «ξένος» από την κυβέρνηση και το λαό του Τουρκμενιστάν, από το Αφγανιστάν, τη Ρωσία, την παγκόσμια κοινότητα και σύσσωμο των κόσμο της Αρχαιολογίας, αφού υποτιμήθηκε και αντιμετωπίστηκε προσβλητικά κυριολεκτικά ως νόθο παιδί από όλους αυτούς που χειρίζονται τις τύχες της σύγχρονης Ελλάδας, ταξίδεψε πέρυσι τέτοιες μέρες στους ουρανούς.
Από τότε στέκεται ως φωτεινό άστρο πάνω από το Γκονούρ Τεπέ και το Τιλιά Τεπέ, επιβλέποντας από εκεί ψηλά το τιτάνιο έργο του, με την επίσημη Ελλάδα να του έχει δώσει την πρώτη πικρή μεταθανάτια «γεύση», με την απαράδεκτη και άκρως προσβλητική συμπεριφορά της Ελληνίδας πρεσβευτού, η οποία όχι μόνο δεν παρέστη η ίδια, αλλά δεν φρόντισε καν να στείλει έναν εκπρόσωπό της σ’ αυτόν τον γίγαντα του έθνους και της επιστήμης του, στην εξόδιο ακολουθία και την κηδεία του που έγινε στη Μόσχα.
Ενθυμούμενοι και τιμώντας τη μνήμη τού εκ της ιστορικής και ένδοξης γης των Ακριτών, της Χαλδίας, καταγόμενου Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη, αναδημοσιεύουμε το άρθρο μας που αφιερώνεται και στον σύγχρονο Μεγαλέξανδρο και δημοσιεύθηκε πέρυσι στην εφημερίδα δημοκρατία.
