Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρωτότυπη ιδέα του προέδρου του Ιερού Ιδρύματος Παναγία Σουμελά των ΗΠΑ, Χαράλαμπου Βασιλειάδη, που ονομάστηκε «Σεπτεμβριανά». Βασίζεται στη διαπίστωση ότι η γενοκτονία των Ποντίων (κυρίως στην Αμάσεια και τη Σάντα) έγινε τον Σεπτέμβριο του 1921, η καταστροφή της Σμύρνης έγινε τον Σεπτέμβριο του 1922, ο διωγμός των Ελλήνων της Πόλης πάλι Σεπτέμβριο, του 1955, αλλά και η τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης Σεπτέμβριο, του 2001.
Η ιδέα είναι ιδιαίτερης σημασίας και πραγματικά δείχνει το δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσει ο Ελληνισμός στην πορεία για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας αλλά και σε κάθε μορφή παρέμβασης της Ομογένειας για τα Ελληνικά Εθνικά Θέματα. Βασική αρχή θα πρέπει να είναι πάντοτε το να βρίσκουμε πρακτικό τρόπο για να δείχνουμε ότι τα συμφέροντα του Ελληνισμού και τα συμφέροντα της Αμερικής (ή του εκάστοτε τόπου όπου ζούμε) συμβαδίζουν, ώστε να φέρνουμε την αμερικανική πολιτική σκηνή κοντά στα ελληνικά εθνικά θέματα.
Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης το κατάφερε με την απλή αλλά ουσιαστική ιδέα των «Σεπτεμβριανών» που κάνει την αρχή αυτή πράξη. Δείχνει στην ευρύτερη κοινωνία της Αμερικής ότι «εμείς οι Πόντιοι και οι Έλληνες είμαστε μέρος και συστατικό της και ότι νιώθουμε τις ανησυχίες της και πονάμε στις δυστυχίες της». Δείχνει επίσης ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αρχές και αξίες και έχουμε την κοινή πεποίθηση ότι εγκλήματα που δεν τιμωρούνται επαναλαμβάνονται.
Με τον τρόπο αυτό ανοίγουμε το δρόμο για την ώρα που η ανταπόδοση στον τομέα των δικαίων μας θα έρθει. Κατά τα φαινόμενα, η ώρα αυτή δεν είναι πολύ μακριά καθώς η 100ή επέτειος της Αρμενικής Γενοκτονίας πλησιάζει και η Τουρκία βυθίζεται σε δίνη διαμελισμού πληρώνοντας την ισλαμιστική της στροφή, την αλαζονεία της και την αιώνια μεγαλομανία της.
Η ελληνική Ομογένεια της Αμερικής αλλά και σύσσωμος ο Ποντιακός και Μικρασιατικός Ελληνισμός αξίζει να εξετάσουν τρόπους να κάνουν τα «Σεπτεμβριανά» μέρος του ετήσιου ημερολογίου μνήμης και αγώνα τους για την παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ελληνισμού. Τα «Σεπτεμβριανά» αξίζει να μεταφερθούν από τα στενά όρια του απομακρυσμένου χώρου του Ιδρύματος στο κέντρο του κοινωνικού γίγνεσθαι, στο κέντρο της Νέας Υόρκης.
Επιγραμματικά, η ιδέα των Σεπτεμβριανών υπερβαίνει δημιουργικά και ξεπερνά κάθε λογής αγκυλώσεις και προβλήματα:
1) Συνενώνει όλες τις γενοκτονίες του Μικρασιατικού Ελληνισμού στον 20ό αιώνα κάτω από την ίδια συμβολική στέγη αποτρέποντας τις αιώνιες διχογνωμίες και διχασμούς.
2) Με τη συσπείρωση των δυνάμεων σε μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές των ΗΠΑ, της Αυστραλίας και της Ευρώπης μπορούν επιτέλους να οργανωθούν ουσιαστικές παρεμβάσεις στις τοπικές κοινωνίες και να δημιουργηθεί πραγματικός αντίκτυπος. Για παράδειγμα, σε μια τέτοια εκδήλωση στη Νέα Υόρκη θα μπορούσε άριστα να προσκληθεί η ηγεσία των αμερικανοεβραϊκών οργανώσεων και να ανταποδώσει έμπρακτα τις τιμές που εμείς και το Προξενείο μας αποδίδουμε ετησίως στο Εβραϊκό Ολοκαύτωμα – έτσι ώστε κάποια στιγμή σύντομα να αναγνωρίσουν και εκείνοι τις Ελληνικές Γενοκτονίες, όπως αναγνώρισαν (επιτέλους) πρόσφατα και την Αρμενική Γενοκτονία.
3) Το σπουδαιότερο, η ιδέα του Χ. Βασιλειάδη, ενσωματώνοντας την 11η Σεπτεμβρίου 2001, εντάσσει τις Ελληνικές Γενοκτονίες στο ίδιο πλαίσιο θεμελιωδών αρχών του δυτικού πολιτισμού η παραβίαση των οποίων πρέπει να αναγνωρίζεται και να τιμωρείται εάν η ανθρωπότητα δεν θέλει να τις ξαναζήσει. Με τη σύζευξη αυτή προωθείται άμεσα και ουσιαστικά –γίνεται πλήρως κατανοητός και αυτονόητος– ο πρωταρχικός μας στόχος, η αναγνώριση των Ελληνικών Γενοκτονιών διεθνώς.
