Κοντά στην Αισύμη, τα Πάταρα υπήρξαν προσφυγικός οικισμός στον οποίο εγκαταστάθηκαν 59 οικογένειες Ποντίων και Καυκασίων μετά τον ξεριζωμό. Ανάμεσά τους ήταν οικογένειες που έφεραν μαζί τους τις μνήμες των πατρογονικών τους εστιών, ενώ στο χωριό εγκαταστάθηκε το 1924 και ο δάσκαλος Γεώργιος Κανδηλάπτης-Κάνις.
Ο οικισμός ανήκε από το 1924 στην Κοινότητα Αισύμης και παρέμεινε ζωντανός για αρκετές δεκαετίες, μέχρι που άρχισε σταδιακά να ερημώνει. Το 1971 έπαψε να υφίσταται και διοικητικά, αφήνοντας πίσω του έναν τόπο που σήμερα δεν θυμίζει πλέον το χωριό στο οποίο έζησαν οι πρώτες γενιές των προσφύγων.
Η μνήμη των Πατάρων, ωστόσο, παραμένει ζωντανή μέσα από τους απογόνους των οικογενειών που εγκαταστάθηκαν εκεί. Πόντιοι της περιοχής και άνθρωποι που κατάγονται από τους Παταριανούς επιστρέφουν στον παλιό οικισμό, αναζητώντας τα ίχνη των προγόνων τους και προσπαθώντας να ανασυνθέσουν την ιστορία του.
Σε οδοιπορικό μνήμης που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή, απόγονοι Παταριανών επισκέφθηκαν τη θέση του παλιού χωριού και του κοιμητηρίου, όπου τελέστηκε τρισάγιο στη μνήμη των κεκοιμημένων Παταριανών. Οι αφηγήσεις των παλαιότερων και οι οικογενειακές μνήμες έγιναν ο τρόπος με τον οποίο το άλλοτε χωριό ανασυστάθηκε νοερά, καθώς από τα σπίτια και τις εγκαταστάσεις του ελάχιστα πλέον έχουν απομείνει.
Για τους απογόνους, τα Πάταρα δεν αποτελούν απλώς έναν εγκαταλελειμμένο οικισμό της περιοχής της Αλεξανδρούπολης. Είναι ο τόπος όπου ξεκίνησε μια νέα ζωή για οικογένειες Ποντίων μετά τον ξεριζωμό και ένας ακόμη κρίκος στην ιστορία των προσφυγικών κοινοτήτων του Έβρου.
Η προσπάθεια καταγραφής των οικογενειών και η επιστροφή των απογόνων στον τόπο των προγόνων τους διατηρούν αυτή τη μνήμη ενεργή, ώστε τα Πάταρα και οι άνθρωποι που τα δημιούργησαν να μην χαθούν από την ιστορική μνήμη της περιοχής.
