Μια νέα σελίδα στη μεταξύ τους πορεία άνοιξαν ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κεχροκάμπου Καβάλας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κομνηνών Ξάνθης, ενώνοντας επίσημα τις δυνάμεις τους μέσα από μια αδελφοποίηση που έχει ως κοινή αφετηρία την ποντιακή καταγωγή, την παράδοση και τη συλλογική μνήμη.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε στις 7 Αυγούστου στα Κομνηνά Ξάνθης, σε κλίμα ιδιαίτερης συγκίνησης και χαράς. Η υπογραφή της διακήρυξης αποτέλεσε την επίσημη επισφράγιση μιας σχέσης που φιλοδοξεί να αποκτήσει διάρκεια και να μετατραπεί σε σταθερό δίαυλο επικοινωνίας και πολιτιστικής δημιουργίας.
Πίσω από την αδελφοποίηση βρίσκεται ένας κοινός στόχος: η παράδοση να μην παραμείνει απλώς μια ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά να συνεχίσει να αποτελεί ζωντανό κομμάτι της καθημερινότητας και να περνά στις επόμενες γενιές.
Η ποντιακή γλώσσα, η μουσική, οι χοροί, τα έθιμα και οι αξίες που διασώθηκαν μέσα από τις οικογένειες και τις κοινότητες αποτελούν τον πυρήνα αυτής της κοινής προσπάθειας.
Μια συμφωνία με βλέμμα στο μέλλον
Οι δύο σύλλογοι θέλουν η αδελφοποίηση να αποτελέσει αφετηρία για κοινές πολιτιστικές πρωτοβουλίες, εκδηλώσεις και δράσεις. Παράλληλα, επιδιώκουν να ενισχύσουν τους δεσμούς μεταξύ των μελών τους, δημιουργώντας έναν σταθερό χώρο ανταλλαγής εμπειριών, ιδεών και δράσεων. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στη νέα γενιά, καθώς μέσα από τη συνεργασία οι δύο πλευρές επιδιώκουν να μεταφέρουν στους νεότερους όχι μόνο τα στοιχεία της ποντιακής παράδοσης, αλλά και την αξία της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής ταυτότητας.
Η διακήρυξη της αδελφοποίησης υπογράφηκε από τη Δήμητρα Τσικαλάκη, εκ μέρους του Πολιτιστικού Συλλόγου Κεχροκάμπου Καβάλας, και τον Βασίλειο Τονικίδη, εκ μέρους του Πολιτιστικού Συλλόγου Κομνηνών Ξάνθης. Η συνάντηση στα Κομνηνά δεν αποτέλεσε, επομένως, απλώς μια ακόμη πολιτιστική εκδήλωση. Ήταν μια συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη που φέρνει πιο κοντά δύο συλλόγους με κοινές αναφορές και κοινή αγάπη για τον ποντιακό πολιτισμό. Από εδώ και πέρα, η αδελφοποίηση ανοίγει τον δρόμο για μια κοινή διαδρομή, στην οποία η μνήμη συναντά τη δημιουργία και η παράδοση γίνεται αφορμή για νέους δεσμούς. Γιατί όταν η ιστορία περνά από γενιά σε γενιά και η παράδοση παραμένει ζωντανή, οι αποστάσεις μικραίνουν και οι άνθρωποι βρίσκουν ξανά ο ένας τον άλλον. «Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο»…
