Μια θεαματική νέα εικόνα του «Νεφελώματος του Λιονταριού» έδωσε στη δημοσιότητα η NASA. Το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb έστρεψε το υπέρυθρο βλέμμα του στο NGC 2392, αποκαλύπτοντας με πρωτοφανή λεπτομέρεια το αέριο και την κοσμική σκόνη που περιβάλλουν τα απομεινάρια ενός άστρου.
Το νεφέλωμα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 5.000 ετών φωτός από τη Γη, στον αστερισμό των Διδύμων. Στο κέντρο της εικόνας δεσπόζει ένας εξαιρετικά θερμός λευκός νάνος, ο πυρήνας που απέμεινε όταν ένα άστρο παρόμοιο με τον Ήλιο ολοκλήρωσε τον κύκλο της ζωής του.
Το NGC 2392 είχε φωτογραφηθεί από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble το 2000, στο ορατό φως. Οι νέες παρατηρήσεις του James Webb, με τα όργανα NIRCam και MIRI, επιτρέπουν στους επιστήμονες να διακρίνουν συμπαγείς συγκεντρώσεις σκόνης, στρώματα ιονισμένου αερίου και πολύπλοκες δομές που παρέμεναν δυσδιάκριτες.
Η κεντρική περιοχή θυμίζει το πρόσωπο ενός λιονταριού, ενώ γύρω της απλώνεται ένας εντυπωσιακός δακτύλιος αερίου και σκόνης που παραπέμπει σε χαίτη.
Η μορφή αυτή δεν είναι στατική. Η ισχυρή ακτινοβολία του λευκού νάνου θερμαίνει το υλικό γύρω του, δημιουργώντας μια φυσαλίδα ιονισμένου αερίου που διαστέλλεται και καταστρέφει μέρος της σκόνης την οποία συναντά.
Η κοσμική… χαίτη
Στην εξωτερική περιοχή του νεφελώματος διακρίνονται μικροί, πυκνοί σχηματισμοί σκόνης, με ουρές που θυμίζουν κομήτες.
Πρόκειται για υλικό που έχει καταφέρει να επιβιώσει από την έντονη ακτινοβολία του κεντρικού άστρου, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη σκόνη που βρίσκεται πίσω του.
Οι δακτύλιοι και τα κελύφη του νεφελώματος σχηματίστηκαν σε διάστημα αρκετών χιλιάδων ετών, καθώς το άστρο έχανε σταδιακά τα εξωτερικά στρώματά του. Σε αντίθεση με τους πολύ μεγαλύτερους αστέρες, οι οποίοι πεθαίνουν με εκρήξεις σουπερνόβα, άστρα μικρότερης μάζας αποβάλλουν το υλικό τους και αφήνουν πίσω έναν λευκό νάνο.
Η εικόνα του James Webb αποτυπώνει μια σύντομη –με αστρονομικούς όρους– φάση της ζωής του νεφελώματος.
Το αέριο και η σκόνη συνεχίζουν να απομακρύνονται από τον πυρήνα και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αστρονόμων, ο «Λέων» θα έχει διαλυθεί στο Διάστημα σε περίπου 10.000 χρόνια.
Μέχρι τότε, το NGC 2392 προσφέρει στους επιστήμονες ένα πολύτιμο εργαστήριο για τη μελέτη του τρόπου με τον οποίο πεθαίνουν άστρα σαν τον Ήλιο και εμπλουτίζουν το Διάστημα με τα υλικά από τα οποία μπορούν να σχηματιστούν νέοι αστέρες και πλανητικά συστήματα.
