«Η πρώτη μου δουλειά ήταν κοντάρι βοηθητικό στη Λυρική, σε μια παράσταση που έκανε ο Δημήτρης Μαυρίκιος στον Βέρθερο, ο οποίος μόλις με πήρε στη δουλειά, μου είπε ότι “με αυτή τη φάτσα εσύ θα κάνεις καριέρα. Εκμεταλλεύσου το“. Δηλαδή, είναι φάτσα που δουλεύει. Μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα».
Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, που γεννήθηκε σαν σήμερα και που η καριέρα του μετρά πάνω από τέσσερις δεκαετίες.
Πέρασε από τον κινηματογράφο (όπου βραβεύτηκε) στο θέατρο, ενώ στην τηλεόραση απέδειξε περίτρανα ότι μπορεί κάποιος και να γίνει αγαπητός στο μεγάλο κοινό και να μην αλλοιωθεί το ταλέντο του, υποκύπτοντας σε ευκολίες. Και όχι μόνο, καθώς έχει πρωταγωνιστήσει και σε διεθνής παραγωγές, χωρίς να βγάλει κορόνες για «διεθνή καριέρα». Και όλα αυτά για έναν νεαρό που εκεί στη δεκαετία του 1980 πήγε σε δραματική σχολή προκειμένου να πάρει αναβολή για το στρατό.
Τα διαφορετικά παιδικά χρόνια
Σαν σήμερα, στην Πάτρα ήρθε στον κόσμο ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης. Μεγάλωσε με τη μητέρα του και τη γιαγιά του. Τον πατέρα του τον γνώρισε αργότερα, ενώ ήταν κοντά του στο τέλος της ζωής του, και γνώρισε μέχρι και τα εγγόνια του.
Μια μονογονεϊκή οικογένεια, και ειδικά εκείνα τα χρόνια. Φανταστείτε. Η μητέρα του ήταν υπάλληλος στο υπουργείο Συντονισμού, και με την χούντα διώχθηκε. Για αυτό έφυγαν από την Πάτρα και ήρθαν στην Αθήνα. Ο ηθοποιός όταν μιλάει για τη μητέρα του βγάζει όλη του την αγάπη και την ευγνωμοσύνη. Έχει δηλώσει ότι δούλευε νυχθημερόν για να μην του λείψει τίποτα, ενώ όταν θέλησε ο ίδιος να ζήσει μόνος του στην τελευταία τάξη του γυμνασίου, εκείνη το δέχθηκε και τον ενίσχυσε οικονομικά.
Όσον αφορά την ενασχόλησή του με την υποκριτική, το πρώτο έναυσμα ήρθε σε μια ερασιτεχνική ομάδα που ήταν μέλος της. «Έπαιξα κάποια στιγμή εκεί, αλλά τότε η υποκριτική δεν ήταν μέσα στα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα. Ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας αλλά δεν διάβαζα καθόλου, δεν ήμουν καλός μαθητής και δεν πέρασα βέβαια, οπότε έπρεπε να πάρω μια αναβολή μέχρι να δω τι θα κάνω στη ζωή μου», είχε πει σε συνέντευξή του.
Γράφτηκε σε μια σχολή που δεν χρειαζόταν εξετάσεις. Πήρε την αναβολή, αλλά μπαίνοντας στη σχολή κατάλαβε ότι προς τα εκεί τον πηγαίνει η ζωή του.
Όμως τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Το «κινηματογραφικό» πρόσωπό του έκανε πολλούς καθηγητές να υποστηρίζουν ότι δεν κάνει για το θέατρο. Ο ίδιος πίστευε ότι δεν θα τα κατάφερνε στο σανίδι, και μόνο όταν συνεργάστηκε με τον Αντώνη Αντύπα ξεμπλόκαρε.
Όσον αφορά τον κινηματογράφο, ξεκίνησε με τη Λούφα και παραλλαγή του Νίκου Περάκη, ενώ το 1989 ξεχωρίζει στην ταινία του Νίκου Αντωνάκου Δεξιότερα της Δεξιάς που βραβεύτηκε και στην Ελλάδα και στο 11ο Φεστιβάλ της Βαλένθιας. Με την ερμηνεία του στην ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα Από το χιόνι (1993), γνωρίζει προσωπική επιτυχία. Με τον ίδιο σκηνοθέτη, το 1997, γυρίζει το Βαλκανιζατέρ που γνωρίζει απρόσμενη εισπρακτική επιτυχία. Και βέβαια τηλεόραση.
Ο Φατσέας στη Βουλή
2003. Ο Χάρης Ρώμας δημιουργεί μια από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες των τελευταίων χρόνων, το «Καφέ της Χαράς». Ένας από τους χαρακτήρες που πέρασαν στην ιστορία ήταν φυσικά ο Φατσέας, με την νεοελληνική συμπεριφορά και τις απίστευτες ελληνικούρες.
Μάλιστα ήταν τέτοια η επιτυχία τους, που μελετήθηκαν στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης!
Ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής ηθοποιός του «Καφέ της Χαράς» αναφέρεται συχνά και με περηφάνια στην πρωτότυπη εργασία των Ασημάκη Φλιάτουρα και Θεόδωρου Κούκου με θέμα «Τα φατσέικα ως περίπτωση παικτικής νεολογίας στην ελληνική γλώσσα» του ΔΠΘ.
Και παρόλο που έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από την πρώτη προβολή της σειράς (που όμως το 2019 γυρίστηκε και η συνέχειά του), ακόμα ο κόσμος εξακολουθεί να φωνάζει τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση «Φατσέα». Ο ίδιος αισθανόταν αμήχανος, αλλά όταν συνέβη το παρακάτω περιστατικό, άλλαξε γνώμη.
Συγκεκριμένα έχει πει: «Θυμάμαι, είχα σταματήσει σ’ ένα φανάρι στη Σολωμού και ένας νεαρός, που ήταν χρήστης ναρκωτικών, ήρθε κοντά για να μου ζητήσει χρήματα και όταν πήγα να του δώσω, με αναγνώρισε και μου λέει “δεν θέλω τίποτα. Έχω γελάσει τόσο πολύ μαζί σου, που σ’ ευχαριστώ“. Δεν άντεξα, έβαλα τα κλάματα».
Στην πορεία ήρθαν και άλλοι τηλεοπτικοί ρόλοι, κυρίως «κακών» ηρώων – ή αν προτιμάτε, όπως το λέμε σήμερα, τοξικών. Ο ίδιος πιστεύει πάντως πως «Ένας καλός σήμερα μπορεί να είναι εξαιρετικά κακός αύριο και το ανάποδο. Οι άνθρωποι είναι τόσο πολύπλοκοι και τόσο σύνθετοι, που πραγματικά είναι μαγευτικό το να παρακολουθείς αυτά τα ταξίδια. Καλούμενος να ερμηνεύσω κάποιους χαρακτήρες, έβλεπα ότι υπάρχουν πάρα πολλές διακυμάνσεις σ’ αυτούς».
Βέβαια όταν πριν λίγα χρόνια υποδύθηκε στο τηλεοπτικό «Ναυάγιο» έναν άκρως αντιπαθητικό χαρακτήρα, θυμάται πως «Με σταμάτησαν σε ένα φαρμακείο και μου λένε, “είσαι πάρα πολύ καθίκι και με αυτό το γλειμμένο το μαλλί, με τη χωρίστρα”. Χάρηκα πάρα πολύ. Το θεωρώ επιτυχία αυτό που σχολιάζομαι για έναν άλλο ρόλο, και μάλιστα αρνητικά».
Πάντως τα δύο τελευταία χρόνια με το «Grand hotel», όπου υποδύεται έναν καλόκαρδο αστυνομικό, ήρθε στα ίσα του.
Όσον αφορά το θέατρο, ξεχωριστή στιγμή στην πλούσια θεατρική πορεία του είναι το έργο Εκτός ύλης του Κώστα Λεϊμονή, που για χάρη του μπήκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Πρόκειται για το μονόλογο ενός βουλευτή που ετοιμάζεται να παραιτηθεί. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ανέβηκε στο βήμα και έκανε το μονόλογό του. Ομολογουμένως πρωτότυπο εγχείρημα που μπορεί από κάτω να ήταν μόλις 15 βουλευτές, αλλά το έργο και η ερμηνεία δεν ξεχάστηκε από τον κόσμο. Γι’ αυτό και πέρυσι και φέτος παίζεται με ανανεωμένο κείμενο (δεν έχουν συμβεί και λίγα τον τελευταίο χρόνο) και με τίτλο Εκτός ύλης reloaded και φέτος είναι και σε περιοδεία ανά την Ελλάδα.
Και όχι μόνο, καθώς την Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, θα ανέβει στο βήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για να παρουσιάσει το έργο και εκεί.
Ευτυχία είναι…
Σας λέει τίποτα η σειρά του 1992 «Πανδοχείο βρικολάκων»; Μάλλον όχι. Για την ιστορία, είχε προβληθεί από την ΕΡΤ και ήταν η αιτία να γνωριστούν η Μπέσυ Μάλφα και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης. Προέκυψε λοιπόν έρωτας, γάμος και τρία παιδιά. Και μια μετακίνηση εκτός πόλεως στα Μεσόγεια, όπου ζούσαν και ζουν, μαζί με πολλά ζώα. Μάλιστα ο ίδιος θυμάται το κωμικοτραγικό γεγονός που κάποιοι φίλοι τους έκαναν γαμήλιο δώρο μια κατσίκα. Δυστυχώς το ζωντανό πέθανε επειδή την τάισαν ψωμί, τροφή που απαγορεύεται να τρώνε τα συγκεκριμένα ζώα.
Ο ηθοποιός είχε δηλώσει πως «Η έλλειψη του πατέρα μου από τη ζωή μου, επηρέασε πολύ την ανάγκη μου να γίνω γονιός».
Ο μεγάλος τους γιος, ο Γιάννος, σπούδασε μηχανολόγος-μηχανικός. Μιλώντας γι’ αυτό, ο ηθοποιός είχε πει: «Όταν ήταν μικρός τον παίρναμε πολλές φορές μαζί μας, στη δουλειά, το βαρέθηκε, το σιχάθηκε, και ήθελε να κάνει κάτι άλλο. Επίσης, μπορεί να έπαιξε ρόλο και το ότι είχε τέσσερις καλλιτέχνες μέσα στο σπίτι, και μπούχτισε να ακούει συνέχεια για ταινίες, για πλάνα…».
Και βέβαια οι δίδυμες κόρες τους, οι γνωστές ως «Σκιαδαρέσες» (η Όλγα και η Νίκη) – ένα όνομα που δεν άρεσε στον πατέρα τους. Φυσικά όχι μόνο δεν τις αποθάρρυναν στο τόλμημά τους, αλλά τις βοήθησαν όπως μπορούσαν.
Το ντουέτο κάνει επιτυχία, αν και ο ίδιος πιστεύει πως «Το επίθετό μου έχει κάνει κακό στις κόρες μου. Έχουν δώσει πολλές οντισιόν και στη σχολή για να μπουν είχαν πρόβλημα, αλλά βρήκαν το δρόμο τους».
Έχοντας κάνει δουλειές και στο εξωτερικό, θα περίμενε κάποιος ότι θα ήταν σχετικά πλούσιος. «Δεν ήμουν ποτέ από τους υψηλά αμειβόμενους ηθοποιούς, ούτε έκανα περιουσία να έχω κομπόδεμα. Δεν μπορώ να πουλήσω τον εαυτό μου εύκολα. Έχω ανασφάλεια, φοβάμαι ότι αν ζητήσω λίγο παραπάνω μπορεί να χάσω τη δουλειά και να μη βρω άλλη», ανέφερε αρχικά ο ηθοποιός, για να καταλήξει πως: «Ακόμα και τώρα δεν έχω καμία σιγουριά. Έχω περάσει περίοδο ανεργίας την τελευταία δεκαετία. Το αντιμετωπίζεις με κατάθλιψη και προσπάθεια να βρεις κάτι άλλο να κάνεις».
Μήπως όλα τα παραπάνω σας θυμίζουν κάποιον γνωστό σας ή ακόμα και εσάς;
Ναι, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είναι ο γείτονας, ο φίλος, ο συγγενής. Ένας απλός, γήινος άνθρωπος, αλλά με πολύ ταλέντο, διάρκεια, αντοχή, που πατάει γερά στα πόδια του και δεν φοβάται να πει αλλά και να αναμετρηθεί με τις αλήθειες της ζωής του.
Σπύρος Δευτεραίος
