Προς τιμήν του ονομάζεται ο μήνας που διανύουμε Αεργίτες, μιας και σήμερα, 3 Νοεμβρίου, γιορτάζεται η ανακομιδή των λειψάνων από τον τάφο του στο ναό που του έχτισε ο Μ. Κωνσταντίνος στη Λύδδα της Παλαιστίνης. Ο Άγιος Γεώργιος, στην ποντιακή διάλεκτο Αέρτς, έχει υμνηθεί όσο κανένας άλλος από τους αγίους της Εκκλησίας.
Η λατρεία του ήταν από τις πλέον διαδομένες σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, αλλά στον Πόντο κατείχε ιδιαίτερη θέση.
Πολλές μονές ήταν αφιερωμένες σε αυτόν, με μεγαλύτερες του Αγ. Γεωργίου του Περιστερεώτα και του Αγ. Γεωργίου του Χαλιναρά. Η επίκλησή του από τους Πόντιους ήταν και είναι συχνή – σε γέννες, σε αρρώστιες, σε δύσκολες στιγμές, πολλές φορές μάλιστα τοποθετώντας το όνομά του πριν από της Παναγίας (ο Αέρτς κι η Παναΐα να δίν΄ νε…). Στην Εγκυκλοπαίδεια του ποντιακού ελληνισμού καταγράφονται και οι εξής παρακλήσεις:
…παρακαλώ σε Αγιώρη μου
οφέτος μ’ αποθάνω.
ή
…την αντραδέλφισσαν κρατούν
χίλιοι μύριοι μαμήδες,
την νύφεν την ξενούτσικον
Αέρτς κι η Παναΐα.
Η σχέση των Ποντίων με τον Άγιο αποτυπώνεται ακόμη και στη φορεσιά, αναπόσπαστο στοιχείο της οποίας είναι το εγκόλπιο ή «κολπιός».
Όπως γράφει η ερευνήτρια Μαρία Διαμαντίδου σε άρθρο για την ανδρική ποντιακή ενδυμασία:
Κολπιός, εγκόλπιο: Παραλληλόγραμμο κόσμημα διπλής όψεως από μαλακό επάργυρο ή ασήμι. Ήταν σκαλισμένο στο χέρι. Στη μια πλευρά απεικονιζόταν ο Άγιος Γεώργιος και στην άλλη μια οποιαδήποτε ψυχεδέλεια, συνήθως κλαδί της άμπελου.
Επάνω είχε συρταράκι το οποίο ανοιγόκλεινε. Στο εσωτερικό του «κολπιού» τοποθετούσαν τίμιο ξύλο από τους Άγιους Τόπους, «χατζηλίκι» ή μπαρούτι. Στις δύο άκρες έδενε αλυσίδα «Αρζαντό» ασημένια, που είχε σχήμα (8) και είχε μήκος 1,80μ. Το φορούσαν οι άντρες σταυρωτά από το μέρος της καρδιάς.
