Στα 89 του χρόνια «έφυγε» από τη ζωή ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης Γιάννης Κορίδης. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της λεγόμενης δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, καθώς το έργο του έχει αξιολογηθεί σε ανθολογίες, ενώ μέρος του έχει μεταφραστεί σε έξι γλώσσες, μεταξύ τους και οι πλέον διαδεδομένες αγγλικά και γαλλικά.
Για το έργο του είχαν εκφραστεί κατά καιρούς με ενθουσιασμό οι Νίκος Καζαντζάκης, Γιάννης Χατζίνης, Αντρέας Καραντώνης, Πέτρος Χάρης, Άγγελος Φουριώτης, Άρης Δικταίος, Βάσος Βαρίκας, Τάκης Βαρβιτσιώτης, Βασίλης Βασιλικός, Θανάσης Θ. Νιάρχος κ.ά.
Παράλληλα, ήταν δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ, εκδότης, ποιητής, πεζογράφος, μελετητής, ανθολόγος, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, πολιτιστικός και πολιτικός σύμβουλος. Ειδικά για τη Νέα Ιωνία θεωρείται πως μαζί με τους Φιλήντα, Κόντογλου, Σινόπουλο, Δούκαρη, Γεραλή, Σημηριώτη κ. ά θεμελίωσε αυτό που συγκροτεί την Ποιητική Σχολή Νέας Ιωνίας.
Επιπλέον, υπήρξε ιδρυτής του εκδοτικού οίκου Ιωλκός και του ομώνυμου περιοδικού, ενώ διετέλεσε διευθυντής του «Υγειονομικού Βήματος», της «Πολιτικής και Οικονομικής Έρευνας» και του «Άλεφ». Ήταν εκδότης των περιοδικών «Συμπόσιο», «Βαλκάνια», «Δίοδος» και «Έρευνα» και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σμυρναίων.
Αγώνας επιβίωσης στην προσφυγούπολη της Νέας Ιωνίας
Γεννήθηκε το 1936 και το 1950 σε ηλικία 14 χρόνων ήρθε μόνος του, παιδί από την Μολόχα Κοζάνης σε σπίτι συγγενών του το 1950 στην προσφυγούπολη της Νέας Ιωνίας.
Όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης Γιάννης Πλαχούρης για τον Γιάννη Κορίδη, «όταν τελείωνε τη βάρδια του από τα εργοστάσια, σπούδαζε πότε στο ημερήσιο και πότε στο νυχτερινό γυμνάσιο, ανάλογα με τις συνθήκες που επέτρεπε η προσπάθεια μιας ανελέητης επιβίωσης».
Η δίψα για τη γνώση, τον κάνει ν’ αναζητήσει τον Φώτη Κόντογλου, να συνδεθεί μαζί του, να εκδώσει το 1952 σε ηλικία 16 χρονών με την παρότρυνση του Αϊβαλιώτη δάσκαλου, την πρώτη του ποιητική συλλογή. Από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ο Κορίδης δημιούργησε έναν ευρύτατο χώρο πολύμορφης ποιοτικής δράσης και διώχθηκε για τις θέσεις του.
Στη διάρκεια της δικτατορίας, μαζί με τους Μάρκο Αυγέρη και Έλλη Αλεξίου συμφώνησαν ότι η σιωπή διευκολύνει και στερεώνει κάθε δικτατορία.
Έτσι, προώθησε μυστικά στην Κύπρο συνέντευξη του Μάρκου Αυγέρη κατά της χούντας, καθώς και κείμενα, φωνές αντίστασης πνευματικών ανθρώπων από την Ελλάδα. Συνδέθηκε με τον Μακάριο, ο οποίος και τον στεφάνωσε. Το 1974 ανέλαβε την διεύθυνση της Σύγχρονης Εποχής, την επιμέλεια στα «Άπαντα του Λένιν» και την ευθύνη έκδοσης ενός δια βαλκανικού περιοδικού. Τιμήθηκε κατά καιρούς από συλλόγους και σωματεία και βραβεύτηκε πολλές φορές από την Ακαδημία Αθηνών.
