Με τον καλύτερο τρόπο συνεχίζεται η αλιευτική περίοδος στη Σινώπη, καθώς ο γαλάζιος χρυσός, τα χαψία, γεμίζει πλέον τα δίχτυα των ψαράδων. Εκτός από αυτό το πασίγνωστο είδος γαύρου που υπάρχει μόνο στον Πόντο, τα καΐκια επιστρέφουν στη στεριά με ό,τι έχει απομείνει από παλαμίδες, καθώς η εποχή τους έφτασε στο τέλος της.
«Χαψία εξέβαν’ ς σο γιαλόν, χοντρά τ’ ευλογημένα / τα παπόρια εχ’ κ’ έρχουνταν, ζίπα-ζίπα φορτωμένα», λέει το παραδοσιακό τραγούδι.
Τα χαψία ήταν η κύρια διατροφή των λαϊκών τάξεων – πλέον όμως με τον πληθωρισμό στην Τουρκία να βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη, πολλοί καταναλωτές διαμαρτύρονται ότι είναι απλησίαστα.
Οι Πόντιοι στην ιστορική πατρίδα τα έτρωγαν φρέσκα το χειμώνα και τον υπόλοιπο χρόνο παστά (αντσούγιες). Οι νοικοκυρές για το πάστωμα χρησιμοποιούσαν φύλλα δάφνης, μαύρο πιπέρι και λεμονόφλουδες. Το πιο δύσκολο και βαρετό έργο, ο αποκεφαλισμός των ψαριών, το «κούλισμαν», γινόταν σε γιορτινή ατμόσφαιρα και σε ποσότητες που κάλυπταν τις ετήσιες ανάγκες του κάθε νοικοκυριού.
