Οι μνήμες της Μικράς Ασίας «ζωντάνεψαν» το βράδυ του Σαββάτου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, σε μια μουσικοχορευτική παράσταση με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ο καθηγητής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Λάμπρος Λιάβας, το συγκρότημα «Rodopi Ensemble» και οι ερμηνεύτριες Λιζέτα Καλημέρη, Μελίνα Κανά και Μαριώ, μαζί με τις χορευτικές ομάδες του Λυκείου Ελληνίδων Ξάνθης, του Λυκείου Ελληνίδων Θεσσαλονίκης, της Πρότυπης Καλλιτεχνικής Ομάδας Χορού «Έκνευσις» και του Συλλόγου Μικρασιατών Νικομήδειας «Οι Κιζδερβενιώτες», ετοίμασαν ένα μοναδικό ταξίδι στην Ιωνία, στην Καππαδοκία, στην Κωνσταντινούπολη, στον Πόντο, στην Ανατολική Θράκη και στην Προποντίδα.
Η μουσική παράσταση Τι σε μέλλει εσένανε από πού είμαι εγώ; ανέδειξε το ρόλο και τη σημασία που είχαν το τραγούδι, η μουσική και ο χορός για τον προσφυγικό ελληνισμό, τόσο ως μέσο έκφρασης για να παραμείνουν αναλλοίωτα στη συλλογική συνείδηση και μνήμη τα βιώματα της προσφυγιάς, αλλά και ως κινητήριος δύναμη για την αναγέννηση και την επανεκκίνηση μετά τον ξεριζωμό.
Μέσα από αντιπροσωπευτικά κείμενα και τραγούδια που συνοδεύονταν από σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό οι συντελεστές της παράστασης αφηγήθηκαν την ακμή του μικρασιατικού ελληνισμού.
Περιέγραψαν με στίχους και μουσική το τραύμα της προσφυγιάς, ενώ υπενθύμισαν πως η «Μικρασιατική Σχολή του Ρεμπέτικου» διακήρυξε την ταυτότητα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας αποτελώντας παράλληλα το έναυσμα να σταθούν και πάλι στα πόδια τους στη μητέρα Ελλάδα.
«Το 2022 φέρει στις πλάτες του ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό φορτίο καθώς συμπληρώνεται ένας αιώνας από τον ξεριζωμό της ελληνικής παρουσίας στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Στο πλαίσιο αυτό το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης φωτίζει πτυχές της ιστορίας υπό το πρίσμα των τεχνών, αναδεικνύοντας την πολυεπίπεδη προσφορά των Ελλήνων της Μικράς Ασίας» τονίζει ο πρόεδρος του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης Βασίλης Γάκης.
Αυτή ήταν η πρώτη από τις εκδηλώσεις που θα φιλοξενηθούν στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, ώστε ν’ αναδειχθεί ο μικρασιατικός πολιτισμός ως γέφυρα, καθώς το 1922 δεν υπήρξε μόνο το τέλος του ελληνισμού της Ανατολής αλλά και αφετηρία για τη νέα Ελλάδα του 20ού και του 21ου αιώνα.
