Λαυράκι έβγαλε το βράδυ της Δευτέρας η πορεία των Ποντίων και των φίλων τους προς την τουρκική πρεσβεία, όπου επρόκειτο να τοιχοκολλήσουν ψήφισμα με αφορμή την επέτειο μνήμης της Γενοκτονίας. Η αξίωση του επικεφαλής των αστυνομικών που τους έκλεισαν το δρόμο προς την πρεσβεία ήταν το ψήφισμα να τοιχοκολληθεί «ή στο δέντρο ή στη γωνία». Όπου «γωνία» ένα –τεράστιο- τετράγωνο μακριά από το κτήριο που φιλοξενεί την πρεσβεία της Τουρκικής Δημοκρατίας και αποτελεί ουσιαστικά τουρκικό έδαφος. Μόνον εντός των τειχών όμως. Όχι όλοι οι γύρω δρόμοι, όπως πιεστικά και με τρόπο απαράδεκτο υπέδειξε στο πλήθος, με τη στάση της, η Ελληνική Αστυνομία.
Εύκολα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί και βάσιμα ενδεχομένως ότι η ΕΛΑΣ εκτελεί εντολές. Ασφαλώς. Το επιβεβαίωσε μάλιστα στη φραστική αντιπαράθεση με την αντιπροσωπεία των Ποντίων που πήγαν να τοιχοκολλήσουν το ψήφισμα, ο επικεφαλής αξιωματικός. (Δείτε το video στο τέλος του άρθρου) Αφού χαρακτήρισε την ομήγυρη των θρηνούντων Ποντίων «παιδική χαρά», έσπευσε να τους πει ότι «το κράτος τους» δεν τους επιτρέπει να προχωρήσουν πιο πέρα. Και αν θέλουν, «να ψηφίσουν άλλο κράτος, για να βάζουν το ψήφισμα όπου θέλουν». Τους υπέδειξε δε: «να σέβονται το κράτος τους». Αυτοί, οι ασεβείς!
Θα περιοριζόμαστε να μιλήσουμε για γελοιότητες αν όλα αυτά δεν ήταν πραγματικά τραγικά. Μπορεί άραγε κάποιος από το «κράτος» έστω και να ισχυριστεί ότι οι Πόντιοι που προσέρχονται κάθε χρόνο για να τιμήσουν τις εκδηλώσεις μνήμης συνιστούν δυνάμει κίνδυνο για την ασφάλεια και την τάξη; Εμπεριέχει το παραμικρό ψήγμα προτροπής σε βία η ζωηρή και δυναμική αλλά πάντα ειρηνική συγκέντρωσή τους;
Ποιος εγκέφαλος έχει αποφασίσει ότι η μνήμη, η ζωή και οι δίκαιες διεκδικήσεις των Ποντίων θα βρουν χώρο στον κορμό ενός δέντρου ή πλάι στην αφίσα ενός υποψηφίου σε μια γωνία;
Πόση δύναμη έχει ο εκάστοτε Τούρκος επιτετραμμένος ή και όλη η διπλωματική αντιπροσωπεία, για να επιτυγχάνει να κρατά κάθε άνθρωπο που διαμαρτύρεται εναντίον της χώρας του σε απόσταση ασφαλείας; Τέτοιας που θα διασφαλίζει ότι μέσα από τους τοίχους της πρεσβείας τους δεν θα ακούν τις οιμωγές του πόνου της γενοκτονίας και δε θα βλέπουν τα πονεμένα μάτια με τη λάμψη της αποφασιστικότητας για επιβίωση και προκοπή;
Όταν ένας τεράστιος αριθμός Ελλήνων Ποντίων αγωνίζεται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Τουρκία και τη διεθνή κοινότητα, προσδοκά να έχει τον συμπατριώτη του δίπλα του. Όχι απέναντι.
Στο όνομα της διασφάλισης της τάξης δεν μπορούν να θυσιάζονται αρχές και ιδανικά του Ελληνισμού. Οι Τούρκοι έχουν κάθε λόγο να κρύβονται σαν τα ποντίκια. Οι Έλληνες, όμως, μπορούν και πρέπει να τους βρίσκουν ακόμα και στα λαγούμια τους. Όχι για να τους απειλήσουν αλλά για να τους κάνουν να ακούσουν τη φωνή του δικαίου. Και αυτή η φωνή είναι πιο δυνατή και από την απειλή.
Δείτε παρακάτω το video-ντοκουμέντο, απόσπασμα του livemedia.gr.
Τμήμα σύνταξης
Pontos-News.gr
