Άρρωστος σύζυγος, λεχώνα κόρη, δύο μικρότερα παιδιά. Μια 55χρονη προσφύγισσα απαντά στην ερώτηση για την κρατική βοήθεια: «Κανείς δεν μας θυμήθηκε». Είναι 1929, επτά χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Τη μαρτυρία από την εφημερίδα Ακρόπολις παρουσίασε ο ιστορικός και ερευνητής του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών Δημήτρης Καμούζης, στην πρώτη ημέρα του 8ου Επιστημονικού Συμποσίου του ΚΕΜΜΕ. Η διοργάνωση του Δήμου Κηφισιάς και του ΚΕΜΜΕ, σε συνεργασία με τη «Μηχανή του Χρόνου», ολοκληρώνεται αύριο· φιλοξενείται στο Domotel Kastri της Νέας Ερυθραίας.
Η έρευνά του εξετάζει 81 δημοσιεύματα, από τον Φεβρουάριο του 1929 έως τον Ιανουάριο του 1930. Δημοσιογράφοι επισκέπτονταν τις φτωχογειτονιές, έμπαιναν στα παραπήγματα και κατέγραφαν μαρτυρίες προσφύγων, ελλείψεις νερού, φωτισμού, αποχέτευσης και σχολείων.
Στις αφηγήσεις επανέρχεται η κρατική απουσία, ενώ η προσφυγική δυστυχία συνδέεται με τη φτώχεια των γηγενών εργατών.
Στα στοιχεία που παρουσίασε, το 1930 περισσότερες από 30.000 από τις 165.000 προσφυγικές οικογένειες των αστικών κέντρων εξακολουθούσαν να ζουν σε πρόχειρα παραπήγματα και λαμαρίνες.
Η εφημερίδα κατήγγελλε τις ελλείψεις, αλλά ταυτόχρονα παρουσίαζε τις παραγκουπόλεις ως εστίες εγκληματικότητας και ηθικής παρακμής. Όπως ανέλυσε ο Καμούζης, το αίτημα για αξιοπρεπή στέγη συνδεόταν και με το φόβο των αστικών ελίτ για κοινωνική ανατροπή και εξάπλωση του κομμουνισμού.

















