Όταν επέστρεψε σπίτι του από τους Ολυμπιακούς της Ρώμης το 1960, ο Βαλέριος Κερδεμελίδης είχε μαζί του ένα αργυρό μετάλλιο. Στη Μόσχα, βέβαια, συνέχισε να ζει στο δωμάτιο των 30 τετραγωνικών που μοιραζόταν με τους γονείς του και την αδελφή του. Η δική του γωνιά ήταν πίσω από μια κουρτίνα, όπως διηγήθηκε το 2015 στο περιοδικό της ρωσικής ομοσπονδίας γυμναστικής.

Ο αργυρός Ολυμπιονίκης πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 2026, σε ηλικία 88 ετών. Τον αποχαιρέτησαν η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας και η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία, που θυμήθηκε και τη δουλειά του στην Ελλάδα.
Το ελληνικό διαβατήριο του πατέρα του
«Η μητέρα μου ήταν Ρωσίδα, ο πατέρας μου ήταν από τους Έλληνες της Κριμαίας», έλεγε το 2008 στον Γιούρι Τίτοφ, συναθλητή του στη σοβιετική ομάδα.
Ο πατέρας του είχε πάει στη Μόσχα για σπουδές πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκεί γνώρισε τη μητέρα του. Κράτησε σε όλη του τη ζωή το ελληνικό διαβατήριο μαζί με το σοβιετικό. Ο Βαλέριος Κερδεμελίδης διατηρούσε επαφή με συγγενείς στην Κριμαία, στο Ουζμπεκιστάν και στην Ελλάδα.
Στα 14 του άρχισε ενόργανη στο σχολείο του στη Μόσχα. Ο πατέρας του τον έβλεπε τόσο γεροδεμένο που του έλεγε ότι είχε σωματοδομή παλαιστή. Το 1957, φοιτητής πια, πήγε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, όπου συνέχισε την αθλητική του πορεία.
Το αργυρό της Ρώμης και οι Αγώνες που έχασε
Ήταν 22 ετών όταν αγωνίστηκε στη Ρώμη. Στο σύνθετο ατομικό τερμάτισε 17ος. Στο ομαδικό, η Σοβιετική Ένωση πήρε το αργυρό, πίσω από την Ιαπωνία.
Το 1962 αναδείχθηκε πρωταθλητής ΕΣΣΔ στο σύνθετο ατομικό και κέρδισε το αργυρό στο ομαδικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Πράγας. Στο Ευρωπαϊκό του Βελιγραδίου, την επόμενη χρονιά, κατέκτησε πέντε μετάλλια, ανάμεσά τους δύο αργυρά, στις ασκήσεις εδάφους και στον πλάγιο ίππο.

Είχε θέση στην ομάδα για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο το 1964. Λίγες ώρες πριν από την αναχώρηση, όπως είχε αφηγηθεί ο ίδιος, έπαθε ρήξη στον δικέφαλο στη διάρκεια δοκιμής στους κρίκους. Επέστρεψε στους αγώνες και το 1966, στο Ντόρτμουντ, πήρε ακόμη ένα αργυρό σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με τη σοβιετική ομάδα.
Ο γυμναστής που ήθελε να ζωγραφίσει ο Ζιλίνσκι
Ο ζωγράφος Ντμίτρι Ζιλίνσκι είχε πάει σε μια προπόνηση με σκοπό να ζωγραφίσει τον Βαλέριο Κερδεμελίδη.
Βλέποντας από κοντά τους αθλητές, αποφάσισε να κάνει ομαδικό πορτρέτο και άρχισε να τους ακολουθεί στους αγώνες για να τους σχεδιάζει. Έτσι προέκυψαν οι «Γυμναστές της ΕΣΣΔ» (1964-1965), έργο που βρίσκεται στη συλλογή του Κρατικού Ρωσικού Μουσείου.

Από την ΤΣΣΚΑ στους Έλληνες κριτές
Μετά την αποχώρησή του από τους αγώνες εργάστηκε στην εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ και για περίπου δύο δεκαετίες ήταν επικεφαλής προπονητής γυμναστικής των σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ως διεθνής κριτής, είχε συμμετάσχει σε επτά Ολυμπιακούς Αγώνες και 28 Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Στην Ελλάδα ήρθε επανειλημμένα για να εκπαιδεύσει και να αξιολογήσει υποψήφιους διεθνείς κριτές.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία αναφέρθηκε και στη μακρόχρονη φιλία και συνεργασία του με τον Αλέκο Ιωακειμίδη, τον ποντιακής καταγωγής προπονητή που ήρθε στη Θεσσαλονίκη από το Καζακστάν και οδήγησε τον Δημοσθένη Ταμπάκο στο ολυμπιακό βάθρο.

















