Στις 2 Νοεμβρίου, από το Μπόχουμ της Γερμανίας ο Κεμάλ Γιαλτσίν έγραψε για τα εγκαίνια ενός μουσείου που ονειρευόταν χρόνια στη γενέτειρά του. Το Σπίτι της Ανταλλαγής είχε ανοίξει την προηγουμένη στις Χώνες της Μικράς Ασίας, το σημερινό Χονάζ του Ντενιζλί.
Ο ίδιος είδε την τελετή από βίντεο και φωτογραφίες που του έστειλαν. Όπως εξήγησε, η απαγόρευση εισόδου του στην Τουρκία τον κράτησε μακριά.
Στο μουσείο, στη συνοικία Χισάρ, εκτίθενται μπαούλα, οικογενειακές φωτογραφίες και σκεύη που φύλαξαν οι απόγονοι μουσουλμανικών οικογενειών. Οι οικογένειες είχαν φύγει το 1924 από χωριά της περιοχής των Γρεβενών και εγκαταστάθηκαν στις Χώνες στο πλαίσιο της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών.
Από τις Χώνες είχαν φύγει για την Ελλάδα οι ορθόδοξοι κάτοικοί τους.
Οι κάτοικοι της συνοικίας συνέβαλαν στη δημιουργία του μουσείου, προσφέροντας αντικείμενα και βοηθώντας, μεταξύ άλλων, στην κατασκευή του παραδοσιακού φούρνου.
Τα προικιά της Σοφίας και της Ελένης
Μία από τις ελληνικές οικογένειες που ξεριζώθηκαν από τις Χώνες ήταν εκείνη του Μηνόγλου. Φεύγοντας, εμπιστεύτηκε τα προικιά των δύο κοριτσιών της, της Σοφίας και της Ελένης, στον παππού του Γιαλτσίν. Τα υφάσματα και τα κεντήματα έμειναν στην οικογένειά του για δεκαετίες.
Όταν ο Κεμάλ Γιαλτσίν ταξίδεψε στην Ελλάδα για να αναζητήσει τους Μηνόγλου, έψαξε και τα χωριά από τα οποία είχαν φύγει οι μουσουλμάνοι γείτονές του για τις Χώνες. Έτσι, άρχισε να καταγράφει μαρτυρίες ανταλλάξιμων και από τις δύο χώρες.
Το 1996, όπως αναφέρει ο ίδιος, παρέδωσε τα προικιά σε συγγενείς της οικογένειας στον Βόλο. Από την αναζήτηση προέκυψε το βιβλίο Μια προίκα αμανάτι, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά σε μετάφραση της Αγγέλας Φωτοπούλου.
Τα εγκαίνια από το Μπόχουμ
Το 2021 ο Κεμάλ Γιαλτσίν είχε δωρίσει στο δήμο ένα οικογενειακό οικόπεδο με σκοπό να δημιουργηθεί μουσείο για τους ανταλλάξιμους.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2025, όταν έφτασε στο αεροδρόμιο της Σμύρνης από τη Γερμανία, οι τουρκικές Αρχές τού αρνήθηκαν την είσοδο και τον έστειλαν πίσω. Ο συγγραφέας προσέφυγε στο Διοικητικό Δικαστήριο της Άγκυρας για την άρση της απαγόρευσης.
Μετά τα εγκαίνια ευχαρίστησε από το Μπόχουμ τους κατοίκους και τον δήμαρχο που υλοποίησαν το έργο. Θύμισε επίσης ότι οι φωνές των ανθρώπων της πρώτης γενιάς, τις οποίες είχε ηχογραφήσει ο ίδιος, φυλάσσονται στο αρχείο του στο Πανεπιστήμιο Ντούισμπουργκ-Έσεν.
