Στις πλαγιές της ορεινής περιοχής του Ακ Ντάγ Ματέν, στο βιλαέτι της Άγκυρας, το Ποσουγιούκ –γνωστό και ως Πόσικ ή Ποζσουγιούκ, ενώ σε οθωμανικά έγγραφα αναφέρεται ως Keïsoglou Mézere– αποτελούσε έναν αμιγώς ελληνικό, ποντιακό οικισμό. Ένα χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά, του οποίου οι κάτοικοι διατήρησαν ζωντανή την ποντιακή διάλεκτο και τις παραδόσεις τους μέχρι την Ανταλλαγή των πληθυσμών.
Ο οικισμός βρισκόταν σε καϊμακαμλίκι του Ακ Ντάγ Ματέν, από το οποίο απείχε περίπου τέσσερις ώρες, ενώ διοικητικά υπαγόταν επίσης σε μουτεσαριφλίκι της Γιοσγάτης και βαληλίκι της Άγκυρας. Εκκλησιαστικά, η περιοχή ανήκε στη μητρόπολη Χαλδίας και Χεριάνων, η οποία είχε ως έδρα της την Αργυρούπολη του Πόντου.
Στο Πόσικ ζούσαν περίπου 350 Έλληνες, με καταγωγή από την Αργυρούπολη και βασικός τρόπος επικοινωνίας ήταν η ποντιακή διάλεκτος. Το χωριό διέθετε μικρό σχολείο και εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ενώ στην περιοχή υπήρχαν αξιόλογοι τεχνίτες όπως οι κτίστες και οι ξυλουργοί.
Μετά την Ανταλλαγή των πληθυσμών, οι κάτοικοι του Ποσουγιούκ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Ως νέο τόπο εγκατάστασης επέλεξαν την περιοχή του νομού Σερρών, όπου ρίζωσαν και πρόκοψαν. Όπως και οι περισσότεροι πρόσφυγες που ήρθαν στη μητέρα πατρίδα και άλλαξαν τη ροή των πραγμάτων.
• Πηγή: Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Η Έξοδος: Μαρτυρίες από τις επαρχίες του Μεσόγειου Πόντου, Τόμος Γ΄.
