Δύο ερμηνείες δίνει στη λέξη κουταλίτζος (ή κουταλίτζης) ο Άνθιμος Παπαδόπουλος στο Ιστορικόν λεξικόν της ποντικής διαλέκτου, και φυσικά η ετυμολόγηση είναι κοινή και στις δύο: το κοινό κουτάλι.
«Άμον κουταλίτζος» έλεγαν για εκείνον που ανακατευόταν παντού, όπως η κουτάλα που μπαίνει σε όλα τα φαγητά – αυτή άλλωστε είναι και δεύτερη ερμηνεία της λέξης λαχανοκούταλο.
Ο κουταλίτζος όμως είχε και άλλο ρόλο: Όταν σχηματίζονταν δύο ομάδες παιδιών για να παίξουν και κάποιος περίσσευε, αυτός είχε το δικαίωμα να παίξει με την επιτιθέμενη ομάδα· όταν οι όροι αντιστρέφονταν και οι επιτιθέμενοι γίνονταν αμυνόμενοι, ο ίδιος παίκτης εντασσόταν στην αντίπαλη.
«Η μεταφορά από την πανταχού χρησιμοποιουμένην κουτάλαν», όπως γράφει χαρακτηριστικά ο μεγάλος Πόντιος λόγιος.
