Το πρωί της Κυριακής, το βασικό ερώτημα ήταν υπό ποιους όρους θα μπορούσε το Ιράν να επιτρέψει ξανά τη διέλευση πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ. Λίγες ώρες αργότερα, η εικόνα έγινε σαφέστερη – και σαφώς πιο ανησυχητική.
Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι δεν προτίθεται να ανοίξει τα Στενά μόνο και μόνο επειδή πλησιάζει σε συμφωνία με το Ομάν, αποκλείει την έναρξη απευθείας συνομιλιών με τις ΗΠΑ και μετατρέπει επισήμως το Ορμούζ σε βασικό μοχλό πίεσης.
Την ίδια στιγμή, οι Χούθι επιχειρούν να μεταφέρουν το ενεργειακό μέτωπο στην απέναντι πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου, ανακοινώνοντας πλήγμα σε σαουδαραβικό διυλιστήριο στην Ερυθρά Θάλασσα.
Το Ορμούζ ως «θέατρο πολέμου»
Οι Φρουροί της Επανάστασης έβαλαν τέλος στις προσδοκίες για άμεση αποκλιμάκωση, δηλώνοντας ότι τα Στενά θα παραμείνουν κλειστά μέχρι οι ΗΠΑ να αποδεχθούν «όλους» τους όρους της Τεχεράνης.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η διατύπωση του εκπροσώπου τους, Χοσεΐν Μοχεμπί, ότι το Ορμούζ αποτελεί πλέον για το Ιράν «θέατρο πολέμου» και όχι απλώς μια πλωτή οδό.
Η δήλωση δείχνει ότι η Τεχεράνη δεν αντιμετωπίζει πλέον τον αποκλεισμό ως προσωρινό μέτρο ασφαλείας.
Τον συνδέει με το σύνολο των απαιτήσεών της από την Ουάσινγκτον: τον τερματισμό των επιθέσεων, την άρση των κυρώσεων και του αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών, την αποδέσμευση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων και την καταβολή αποζημιώσεων.
Η συμφωνία με το Ομάν δεν ανοίγει τα Στενά
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί επιβεβαίωσε ότι οι συνομιλίες με το Ομάν βρίσκονται στα «τελικά στάδια». Έσπευσε όμως να διευκρινίσει ότι η συμφωνία δεν συνεπάγεται την επαναλειτουργία του Ορμούζ.
Η συνεννόηση με τη Μουσκάτ αφορά κυρίως τον καθορισμό νέων διαδρομών ναυσιπλοΐας. Οι διαδρομές αυτές θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο εφόσον προηγουμένως εκπληρωθούν οι υπόλοιποι όροι που θέτει το Ιράν στις ΗΠΑ.
Iran’s FM: NO Negotiations with U.S., Strait Of Hormuz Reopens When They Honoring MoU
Dr. Abbas Araghchi:
“We do not currently have negotiations with the U.S. What is happening is an exchange of messages through intermediaries, not negotiations.As long as the U.S. does not… pic.twitter.com/TDoZiLdD7g
— Ryan Rozbiani (@RyanRozbiani) August 9, 2026
Διαμορφώνονται έτσι δύο παράλληλες, αλλά διαφορετικές διαδικασίες:
• Η διαπραγμάτευση με το Ομάν αφορά την τεχνική διαχείριση της ναυσιπλοΐας.
• Η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ αφορά τους πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς όρους για το άνοιγμα των Στενών.
Η Τεχεράνη φροντίζει να μη συγχέονται οι δύο διαδικασίες, ώστε μια τεχνική συμφωνία να μην ερμηνευτεί ως πολιτική υποχώρηση.
Χωρίς απευθείας συνομιλίες με τις ΗΠΑ
Ο Αραγτσί απέκλεισε παράλληλα την επανέναρξη απευθείας συνομιλιών με την Ουάσινγκτον, όσο –κατά την ιρανική θέση– οι ΗΠΑ παραβιάζουν τη μεταβατική συμφωνία που είχε υπογραφεί τον Ιούνιο.
Μηνύματα εξακολουθούν να ανταλλάσσονται μέσω διαμεσολαβητών, γεγονός που σημαίνει ότι ο διπλωματικός δίαυλος δεν έχει κλείσει εντελώς. Δεν υπάρχει, όμως, αυτή τη στιγμή διαδικασία που να μπορεί να οδηγήσει γρήγορα σε συνολική συμφωνία.
Δεύτερο σημείο πίεσης στην Ερυθρά Θάλασσα
Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν Χούθι ανακοίνωσαν ότι έπληξαν με drone το διυλιστήριο της Aramco στην Τζιζάν, στη σαουδαραβική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας.
Οι σαουδαραβικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι εκδηλώθηκε πυρκαγιά στην εγκατάσταση και ότι τέθηκε γρήγορα υπό έλεγχο, χωρίς τραυματισμούς. Δεν επιβεβαίωσαν, ωστόσο, ότι η φωτιά προκλήθηκε από επίθεση. Το διυλιστήριο έχει δυνατότητα επεξεργασίας περίπου 400.000 βαρελιών ημερησίως.
Η επίθεση δημιουργεί ένα δεύτερο σημείο ενεργειακής πίεσης: στο Ορμούζ απειλείται η θαλάσσια διακίνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενώ στην Ερυθρά Θάλασσα τίθενται στο στόχαστρο σαουδαραβικές ενεργειακές υποδομές.
Αυτό δεν αποδεικνύει κοινό επιχειρησιακό σχεδιασμό ανάμεσα στην Τεχεράνη και στους Χούθι. Η χρονική σύμπτωση, όμως, ενισχύει την εικόνα ενός περιφερειακού μετώπου που εξαπλώνεται γύρω από τις βασικές ενεργειακές οδούς.
Πώς διαμορφώνεται το τοπίο
Η συνδυαστική ανάγνωση των τελευταίων εξελίξεων οδηγεί σε τέσσερα βασικά συμπεράσματα:
• Το άμεσο άνοιγμα του Ορμούζ απομακρύνεται.
• Η συμφωνία Ιράν-Ομάν αποτελεί τεχνική προετοιμασία και όχι λύση της κρίσης.
• Η επικοινωνία Τεχεράνης–Ουάσινγκτον περιορίζεται στους διαμεσολαβητές.
• Ο κίνδυνος επέκτασης της ενεργειακής σύγκρουσης προς την Ερυθρά Θάλασσα αυξάνεται.
Το νέο τοπίο δεν παραπέμπει, επομένως, σε ειρηνευτική διαδικασία, αλλά σε διαπραγμάτευση υπό στρατιωτική και ενεργειακή πίεση.
