Μια ιστορική στιγμή δικαίωσης και βαθιάς συγκίνησης εκτυλίχθηκε στον πολυχώρο «Μάνος Λοΐζος», κατά τη διάρκεια της τελετής αποφοίτησης των μαθητών της ΣΤ’ Τάξης του 6ου Δημοτικού Σχολείου Νίκαιας. Ο διευθυντής του σχολείου Α. Μπατατσής, προχώρησε στην επίσημη ανακοίνωση της δημοσίευσης της υπουργικής απόφασης στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 21/5/2026), σύμφωνα με την οποία το ιστορικό σχολείο αποκτά και επίσημα την προσωνυμία «ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ», με ισχύ από το σχολικό έτος 2025-26.
Η απόφαση αυτή αποτελεί την ευτυχή κατάληξη της πρότασης που είχε καταθέσει η εγγονή του εκπαιδευτικός και συγγραφέας Αρχοντία Παπαδοπούλου, η οποία έγινε ομόφωνα δεκτή από το Δημοτικό Συμβούλιο Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη και αγκαλιάστηκε αμέσως από την εκπαιδευτική κοινότητα.
Με αφορμή την ονοματοδοσία, η οικογένεια εκφράζει τις θερμές της ευχαριστίες στον διευθυντή Α. Μπατατσή, τον δάσκαλο Αχ. Αγγελακόπουλο για την άψογη διοργάνωση της γιορτής αποφοίτησης, τον Σύλλογο Διδασκόντων, τον Σύλλογο Γονέων, τον δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Νίκαιας-Ρέντη, τη διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά και το υπουργείο Παιδείας για την ταχύτατη διεκπεραίωση του αιτήματος.
Ποιος ήταν ο Σαράντης Παπαδόπουλος
Γεννημένος το 1896 στα Μεταλλεία Ταύρου του Πόντου, ο Σαράντης Παπαδόπουλος (Καθρεπτίδης) ήταν γιος του παπα-Βασίλη Καθρεπτίδη, μιας εξέχουσας προσωπικότητας με καταγωγή από την Αργυρούπολη, ο οποίος πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ναού του Αγίου Γεωργίου στη Νέα Κοκκινιά και του Νυκτερινού Γυμνασίου.
Μετά τη Γενοκτονία και τον βίαιο ξεριζωμό, η οικογένεια έφτασε στην Ελλάδα καταδιωκόμενη και διασκορπισμένη.
Ο Σαράντης αναγκάστηκε να αλλάξει το επώνυμό του από Καθρεπτίδης σε Παπαδόπουλος προκειμένου να ξεπεράσει τα γραφειοκρατικά εμπόδια της εποχής και να καταφέρει να διοριστεί από το ελληνικό κράτος ως δάσκαλος.
21 Χρόνια Προσφοράς: Από τα «Γερμανικά» στην Κατοχή
Ο Σαράντης Παπαδόπουλος υπηρέτησε ως διευθυντής του 6ου Δημοτικού Σχολείου Νίκαιας για 21 ολόκληρα χρόνια –προπολεμικά, κατά την Κατοχή και μετά την Απελευθέρωση– στην περιοχή που τότε ονομαζόταν «Γερμανικά», λόγω του τύπου των προσφυγικών παραπηγμάτων.
Η δράση του υπήρξε βαθιά ανθρωπιστική και πρωτοποριακή. Στα μαύρα χρόνια της Κατοχής βγήκε μπροστά, ιδρύοντας και συντηρώντας μαθητικά συσσίτια για να κρατήσει τα παιδιά της Κοκκινιάς ζωντανά από την πείνα. Πάλεψε με επιστολές για την ασφάλεια των παιδιών που έκαναν μάθημα σε παράγκες και πρότεινε τη μετατροπή του σχολείου σε «Τραχωματικό», για την περίθαλψη των μαθητών από τη μεταδοτική ασθένεια των ματιών. Όταν οι βόμβες των Συμμάχων, τον Ιανουάριο του 1944, έπληξαν το κτήριο του σχολείου, μερίμνησε αμέσως για τη μεταφορά των μαθητών στο 2ο Δημοτικό, εξασφαλίζοντας τη συνέχεια της εκπαίδευσής τους. Μεταπολεμικά, πλήρωνε από την τσέπη του, μαζί με τον πατέρα του, τα χαρτόσημα για τα ενδεικτικά και τα απολυτήρια των άπορων μαθητών.
Ένας «βράχος» για την κοινωνία και τους πρόσφυγες
Η προσφορά του δεν περιορίστηκε στους τοίχους της σχολικής αίθουσας. Πρωτοστάτησε στον δικαστικό και ηθικό αγώνα των προσφύγων εκπαιδευτικών, ώστε να αναγνωριστεί η προϋπηρεσία τους στην καθ’ ημάς Ανατολή και να καταφέρουν να συνταξιοδοτηθούν.
Παράλληλα, πάλεψε για τα Άσπρα Χώματα όπου βρισκόταν το σπίτι του, διεκδικώντας ηλεκτροφωτισμό και τρεχούμενο νερό για μια περιοχή που μέχρι το 1954 υδρευόταν από δύο μόλις δημόσιες βρύσες. Ακόμα και μετά τη συνταξιοδότησή του, επέστρεφε καθημερινά στο σχολείο, έχοντας ως μεγάλο όνειρο την ανοικοδόμηση ενός νέου, σύγχρονου διδακτηρίου.
Η μνήμη του δασκάλου, Πόντιου πρόσφυγα πρώτης γενιάς, που έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 1973, θα μένει πλέον ανεξίτηλη στην πρόσοψη του σχολείου που αγάπησε και υπηρέτησε όσο κανείς άλλος.
Πόπη Παπαγεωργίου
