Μια εικόνα ήταν αρκετή για να χωρέσει μέσα της μνήμη, ξεριζωμό, πόνο και ιστορία ενός ολόκληρου λαού.
Στη Λουσάκα της Ζάμπιας, όπου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης για τη συμπλήρωση 107 χρόνων από την έναρξη της πιο σκληρής φάσης της Γενοκτονίας των Ποντίων, η συγκίνηση κορυφώθηκε μπροστά σε μια σιωπηλή αλλά βαθιά συμβολική στιγμή: μια νεαρή Πόντια στάθηκε κρατώντας στην αγκαλιά της την εικόνα της Παναγίας – οικογενειακό κειμήλιο που έφτασε από τις αλησμόνητες πατρίδες και πέρασε από γενιά σε γενιά.
Η Παρθένα Ιωαννίδου, με δάκρυα στα μάτια, κράτησε σφιχτά το ιερό κειμήλιο των προγόνων της, σαν μια προσωπική μαρτυρία μνήμης αλλά και σαν ένα σιωπηλό χρέος απέναντι σε όσους χάθηκαν.
Στις 19 Μαΐου –ημέρα μνήμης και προσευχής– τελέστηκε τρισάγιο στο Μνημείο τιμής και ανάμνησης για τις 353.000 ψυχές των θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας και της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Της επιμνημόσυνης τελετής προέστη ο (ποντιακής καταγωγής) μητροπολίτης Ζάμπιας και Μοζαμβίκης Ιωάννης, παρουσία του γενικού προξένου της Ελλάδας στη Ζάμπια, εκπροσώπων της ελληνικής κοινότητας, στελεχών της εκπαίδευσης και μελών ποντιακών οικογενειών που ζουν στη χώρα.
Όμως η στιγμή που χαράχτηκε βαθύτερα στις καρδιές όσων βρέθηκαν εκεί ήταν άλλη.
Η Παρθένα Ιωαννίδου κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη των προγόνων της και στη συνέχεια έψαλε ποντιακό μοιρολόι. Η φωνή της έσπασε τη σιωπή και γέμισε το χώρο με μνήμη. Για λίγα λεπτά, ο χρόνος έμοιαζε να ενώνει τη Λουσάκα με τον Πόντο.
Στην ομιλία του που ακολούθησε, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας στάθηκε στη Γενοκτονία και αναφέρθηκε σε τρία «ιερά χρέη» που συνοδεύουν τη μνήμη:
• Να μην λησμονούμε τη θηριωδία και τους αδικοχαμένους.
• Να διδάσκουμε στα παιδιά μας την αλήθεια και την ιστορία.
• Να αγωνιζόμαστε ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά, σε κανέναν λαό.
