«Homo politicus – Η κοινωνική και πολιτική παρακαταθήκη του ανυπέρβλητου Μιχάλη Χαραλαμπίδη». Αυτόν τον τίτλο επέλεξαν οι διοργανωτές1 για την εκδήλωση που έλαβε χώρα χθες, Κυριακή 10 Μαΐου, στο Πνευματικό Κέντρο της ενορίας Αγίων Πάντων του Μονάχου, και παρόλο που είναι αρκετά εύγλωττος, δεν προδίδει ούτε κατ’ ελάχιστον τα όσα ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε εκεί.
Γιατί αυτό που κυριάρχησε σε όλες σχεδόν τις ομιλίες, των χαιρετισμών περιλαμβανομένων, ήταν η καθαρή ανθρώπινη συγκίνηση, η συγκίνηση του ανθρώπου που έχασε έναν αληθινό φίλο, έναν μέντορα, έναν «δικό του».
Τι κι αν πέρασαν δύο χρόνια από το θάνατο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, οι στόχοι του, το όραμα και όλα αυτά για τα οποία αγωνιζόταν ζουν πάντοτε μέσα από τα κείμενά του, από όσα έχει καταγράψει γι’ αυτόν η ιστορία, αλλά κυρίως μέσα από τους συνοδοιπόρους του, που κρατούν άσβεστη τη μνήμη του και ακόμη δακρύζουν όταν μιλούν γι’ αυτόν.
Αναπόφευκτα ίσως, το κεντρικό θέμα των ομιλιών ήταν η «Ρωμανία», η πόλη την οποία ο εκλιπών είχε οραματιστεί για να στεγάσει τους Πόντιους που ήρθαν στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Αυτούς που συνηθίσαμε να λέμε «παλιννοστούντες» αντί για «νεοπρόσφυγες», όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Στάθης Ταξίδης, κι ακόμα χειρότερα «Ρωσοπόντιους».
Γιατί; Γιατί έτσι βόλευε το ελληνικό κράτος.
Πέραν τούτου, μηδενός εξαιρουμένου, όλοι οι ομιλητές (Αναστασία Κασαπίδου-Ντικ, Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, Στάθης Ταξίδης και Θεόφιλος Παπαδόπουλος), αλλά και οι εκπρόσωποι των διοργανωτών (Παρθένα Ιορδανίδου για την ΟΣΕΠΕ, Δημήτρης Λαμπρόπουλος για τον ΣΠΝ, Γιάννης Ζυγανιτίδης για τον ΣΠΜ, Στέφανος Τανιμανίδης για την ΕΛΕΠ), αναφέρθηκαν στον αγνό πατριωτισμό του, και κυρίως στην τεράστια συμβολή του στην καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, για την οποία, όπως είπε η πρόεδρος της ΟΣΕΠΕ, «οι νεότερες γενιές Ελλήνων και δη Ποντίων του χρωστούν απέραντη ευγνωμοσύνη».
Ιδιαίτερα σημαντικά ήταν και τα λόγια του διακεκριμένου Έλληνα της διασποράς Βασίλειου Φθενάκη, καθώς και του γενικού προξένου της Ελλάδας στο Μόναχο Κωνσταντίνου Κοδέλλα, του αρχιμανδρίτη Γεώργιου Σιώμου και του πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Θρόνου, π. Απόστολου Μαλαμούση, που με θέρμη μίλησαν τόσο για τον τιμώμενο Μ. Χαραλαμπίδη όσο και για την ποντιακή ταυτότητα.
Τέλος, και ο –άγνωστος στο ευρύ ελληνικό κοινό αλλά με σπουδαίο έργο– Ελληνοπολωνός συνθέτης Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος (απλή συνωνυμία με τον βουλευτή) μοιράστηκε με το κοινό τα δικά του βιώματα με τον εκλιπόντα, με τον οποίο συνδεόταν από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Όπως τόνισε, δύο λέξεις τον χαρακτήριζαν: Όραμα και Ήθος.
Για καθαρά τεχνικούς λόγους δυστυχώς δεν είναι εφικτό αυτήν τη στιγμή να εμπλουτίσουμε το άρθρο με βίντεο από την εκδήλωση, θα επανέλθουμε όμως το συντομότερο δυνατόν.
Αυτό που σίγουρα θέλουμε να τονίσουμε, κλείνοντας αυτήν την πρώτη αναφορά, είναι η συγκινητική φιλοξενία του Συλλόγου Ποντίων Μονάχου.
Από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την –κατά γενική ομολογία επιτυχημένη– εκδήλωση, η διοργάνωση υπήρξε άψογη, ως αποτέλεσμα αγαστής συνεργασίας του νεοεκλεγέντος ΔΣ με το απερχόμενο. Από κάθε άποψη, αξίζουν σε όλους θερμά συγχαρητήρια.
Κείμενο, φωτογραφίες: Χριστίνα Κωνσταντάκη.
