«Όταν έπαιζε λύρα ο Γώγος, σε έκανε και τον θαύμαζες. Έμενες με το στόμα ανοιχτό. Ο Σταύρης σε έκανε και έκλαιγες. Ο Γώγος ήταν ρυθμός, ο Σταύρης μελωδία. Ο Γώγος ήταν το καλλιεργημένο μεγάλο τριαντάφυλλο του κήπου, ο Σταύρης το τριαντάφυλλο του χωριού, το μικρό σε μέγεθος, αλλά πνικτικό σε μυρωδιά. Ο Γώγος ήταν η φανέλα του εργοστασίου, ο Σταύρης η φανέλα του χωριού, που η κοπέλα την πλέκει βελονιά-βελονιά χύνοντας δάκρυα», είχε πει ο σπουδαίος θεματοφύλακας του ποντιακού πολιτισμού Στάθης Ευσταθιάδης, όταν του είχε ζητηθεί να συγκρίνει πατέρα και γιο.1
Ο Ζώρας Μελισσανίδης, λυράρης κι ο ίδιος, είχε φωτογραφία του Γώγου στον τοίχο του σαλονιού – τόσο πολύ τον εκτιμούσε και τον σεβόταν!
Έχει πει ο γιος του, Δημήτρης Μελισσανίδης:2 «Μεγάλωσα υπό τους ήχους της ποντιακής λύρας, αφού έπαιζε λύρα ο πατέρας μου, ο αείμνηστος Ζώρας, ο οποίος είχε αφιερώσει τη ζωή του στην Ποντιακή Ιδέα και στην ποντιακή μουσική. Θα σας εξομολογηθώ κάτι: Όταν ήμουν μικρός, με έβαζε να προσκυνώ μπροστά σε ένα μεγάλο πορτρέτο του Γώγου, το οποίο το είχε τοποθετημένο σαν “εικόνισμα” στο σαλόνι του σπιτιού μας. Αγαπούσε όλους τους καλλιτέχνες, όμως στον Γώγο, τον “Πατριάρχη” της ποντιακής λύρας, έτρεφε τεράστιο σεβασμό».
Τον έχουν αποκαλέσει «λυράρη των λυράρηδων» – και όχι άδικα. Δεν υπάρχει Πόντιος (μουσικός ή μη) που να μην τον θεωρεί κορυφαίο, η δε συνεργασία του με τον Χρύσανθο έχει καταγραφεί στην ιστορία της ποντιακής μουσικής με χρυσά γράμματα.
Η ΕΠΟΝΑ για τη συνεργασία αυτήν δημιούργησε ένα 15λεπτο βίντεο εν είδει καλλιτεχνικού αφιερώματος:
Ο αξεπέραστος Γώγος Πετρίδης δεν ήταν ούτε 70 ετών όταν έφυγε χτυπημένος από τον καρκίνο, στις 20 Απριλίου του 1984, βράδυ Μεγάλης Παρασκευής. Τάφηκε στο Κοιμητήριο Καλαμαριάς υπό τον ήχο της λύρας που έπαιζε ο μικρότερος γιος του, Κώστας – όπως είχε κάνει ο ίδιος ο Γώγος 35 χρόνια πριν, λέγοντας αντίο στον δικό του πατέρα.
Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία, διαβάστε το εκτενές αφιέρωμα του Pontos News στον «Πατριάρχη» της ποντιακής λύρας.
